II SA/Sz 1019/09

Dnia 7 października 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 7 października 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...], Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie cofnięcia M.A. uprawnień do kierowania pojazdami według kategorii B prawa jazdy. Na powyższą decyzję w dniu [...] M.A., działając przez pełnomocnika – adw. M.K., złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. W przedmiocie podstaw złożonego wniosku o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności pełnomocnik skarżącego odwołał się do zarzutów skargi, tj. naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.). W niniejszej sprawie skarżący, działający przez adwokata, złożył łącznie ze skargą, wniosek o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Z uwagi na okoliczność uzyskania przez decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] przymiotu ostateczności oraz fakt rozpoznawania sprawy na etapie postępowania sądowadministracyjnego, wniosek skarżącego należało potraktować, jako wniosek o wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu. W myśl art. 61 § 1 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak, po przekazaniu mu akt sprawy, wydać na wniosek skarżącego postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle okoliczności przytoczonych we wniosku, zdaniem Sądu, nie zachodzą wymienione w art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki uzasadniające konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, że obowiązek wykonania decyzji mógłby spowodować niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków, a z akt sprawy również nie wynikają takie zagrożenia dla skarżącego. Wniosek skarżącego dla uznania jego zasadności powinien zostać poparty stosowną argumentacją, w tym w szczególności dowodzącą istnienie braku zagrożeń dla ludzi i mienia, a w przypadku zagrożeń o charakterze majątkowym, również odpowiednią dokumentacją dotyczącą sytuacji finansowej lub majątkowej skarżącego. Powyższa ocena Sądu wynika z faktu, że skarżący, działający przez zawodowego pełnomocnika, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu oparł wyłącznie na zarzutach skargi dotyczących naruszenia przepisów procesowych, bez zamieszczenia jakichkolwiek wyjaśnień lub dokumentów, wskazujących na wystąpienie zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy. Zgodnie z art. 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny wyłącznie stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego zobowiązany jest do udzielania potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczania ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. W niniejszej sprawie tego rodzaju okoliczność nie zachodziła. Należy przy tym podkreślić, że Sąd na tym etapie sprawy, nie bada zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.