II SA/Sz 1020/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 23 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku O. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie z jego skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. O. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. opisane w sentencji postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] r., nr [...] nakładające na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł z powodu uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku określonego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] r., [...] i wzywające do jej uiszczenia w terminie 14 dni, od daty doręczenia postanowienia. W skardze O. W. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku podał, że uiszczenie przez niego bądź wyegzekwowanie od niego nałożonej kwoty grzywny wiąże się z niebezpieczeństwem spowodowania szczególnie negatywnych skutków ekonomicznych – znacznej szkody materialnej lub innych trudnych do odwrócenia skutków o charakterze ekonomicznym. Wykonanie przedmiotowego aktu spowoduje, że nie będzie on mógł zaspokajać swoich podstawowych potrzeb życiowych. Zdaniem skarżącego wysokość grzywny jest koronnym argumentem, który Sąd winien wziąć pod uwagę przy rozpatrywaniu rzeczonego wniosku. Na poparcie swego stanowiska skarżący przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt II OZ 436/15, w którym Sąd wyraził pogląd, że "decydując o wstrzymaniu wykonania decyzji o nałożeniu grzywny na czas rozpatrywania odwołania bądź skargi, organ lub sąd powinien brać pod uwagę, w jak dużym stopniu realizacja kary uderzyłaby w finanse przedsiębiorstwa". Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej – post. NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 (Lex Polonica nr 402376). W ocenie Sądu skarżący nie uzasadnił w jaki sposób wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje skutki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Uzasadnienie wniosku jest bowiem bardzo lakoniczne i w istocie nie przywołuje żadnych okoliczności, które mogłyby być analizowane w świetle przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wbrew bowiem przekonaniu skarżącego sama wysokość nałożonej kary nie stanowi przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Podkreślić należy, iż zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie postanowienia, czy decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku strony skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej rzeczywistej (aktualnej) sytuacji finansowej np. poprzez podanie wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych ewentualnych wierzytelności, itp. Natomiast O. W. wnioskując o zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących jego aktualną kondycję finansową. Sam argument skarżącego, iż wysokość kary może zakłócić zaspokajanie podstawowych potrzeb życiowych, nie jest wystarczający dla oceny wniosku. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.