II SA/Sz 1022/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. G. o zwrot kosztów w sprawie z Jej skargi na czynność Dyrektora Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w przedmiocie udostępnienia dokumentacji medycznej postanawia oddalić wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 6 października 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 1022/09 odrzucił skargę E. G. na czynność Dyrektora Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w przedmiocie udostępnienia informacji medycznej. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o przysługującym prawie wniesienia skargi kasacyjnej skarżąca odebrała w dniu [...]. Postanowieniem z dnia 27 października 2009 r. Sąd przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W dni [...]r. wpłynęła do Sądu opinia wyznaczonego przez Izbę Adwokacką adwokata E. Z. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 6 października 2009 r. wraz z wnioskiem o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2010r. Sąd przyznał pełnomocnikowi skarżącej zwrot w/w kosztów Pismem z dnia [...]r. E. G. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie między innymi o "zwrot kosztów drogi". Do pisma skarżąca dołączyła bilet PKP za przejazd na trasie [...] i z powrotem oraz fakturę za nocleg w Hotelu [...]w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a, jest że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Oznacza to, że co do zasady stronie, która poniosła koszty postępowania nie przysługuje zwrot tych kosztów. Wyjątki od tej zasady określają przepisy art. 200 - 204 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 209 P.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. W myśl art. 200 P.p.s.a zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności jedynie w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji (art. 200 P.p.s.a.). Do niezbędnych kosztów postępowania, prowadzonego przez stronę lub pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zgodnie art. 205 § 1 P.p.s.a., zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony( art. 205 § 2 P.p.s.a). Zgodnie z art. 201 P.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a (gdy organ uwzględnia skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy). Zaś w razie umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 118 § 2 P.p.s.a. (po przeprowadzeniu skutecznego postępowania mediacyjnego), przepis art. 206 P.p.s.a., określający zasądzenie na rzecz skarżącego od organu tylko część kosztów, stosuje się odpowiednio. Brak jest zatem podstaw do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w art. 209 P.p.s.a. W niniejszej sprawie Sąd postanowieniem z dnia 6 października 2009r. odrzucił skargę E. G. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. i bez wątpienia nie jest to rozstrzygnięcie wymienione w treści art. 209 P.p.s.a. W tych warunkach nie jest zasadny wniosek E. G. o zwrot kosztów, których mowa w jej wniosku z dnia [...]r. Nadmienić należy, że skarżąca mocą postanowienia Sądu z dnia 27 października 2009r. korzysta w niniejszej sprawie z całkowitego zwolnienia od ponoszenia kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Nie oznacza to jednak, że skarżącej w ramach instytucji prawa pomocy przysługuje zwolnienie od ponoszenia wszelkich kosztów, które powstały, czy też mogłyby powstać w tej sprawie. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że zgodnie z art. 244 § 1 P.p.s.a, instytucja prawa pomocy obejmuje zwolnienie strony od ponoszenia kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie z art. 211 P.p.s.a. przez koszty sądowe należy rozumieć opłaty sądowe i zwrot wydatków. Opłatami sądowymi w rozumieniu art. 212 P.p.s.a. są wpis i opłata kancelaryjna. Wydatkami są w szczególności należności tłumaczy i kuratorów ustanowionych w danej sprawie, a także koszty ogłoszeń oraz diety i koszty podróży należne sędziom i pracownikom sądowym z powodu wykonania czynności sądowych poza budynkiem sądowym, określone w odrębnych przepisach (art. 213 P.p.s.a.). Reasumując również w ramach przepisów instytucji prawa pomocy żądanie E. G. o zwrot poniesionych kosztów przejazdu i noclegu nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 199, art. 200 z art. 160 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu.