II SA/Sz 1022/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 25 października 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata J. K. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej na zasadzie prawa pomocy E. G. w sprawie ze skargi E. G. na czynność Dyrektora Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "Z." w [...] w przedmiocie udostępnienia dokumentacji medycznej postanawia: przyznać adwokatowi J. K. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wynagrodzenie w kwocie [...]złotych, które obejmuje kwotę [...]złotych powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług - tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej na zasadzie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 23 września 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił na podstawie art. 194 § 4 w związku z art. 192 § 2 i art. 178 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej P.p.s.a.) zażalenie E. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 czerwca 2010r. sygn. akt II SA/Sz 1022/09 odrzucającego skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 października 2009r. odrzucającego skargę E. G. na czynność Dyrektora Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "Z." w [...] w przedmiocie udostępnienia dokumentacji medycznej (k. [...] akt sądowych). Powodem powyższego rozstrzygnięcia było wniesienie skargi kasacyjnej (po terminie) osobiście przez skarżącą. W dniu [...]r. wpłynęła opinia adwokata J. K. ustanowionego pełnomocnikiem skarżącej na zasadzie prawa pomocy, o braku podstaw prawnych do zaskarżenia wyżej opisanego postanowienia z dnia 23 września 2010r. W opinii został zawarty wniosek o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną stronie z urzędu pomoc prawną i oświadczenie, że nie zostało one uregulowane nawet w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu w sprawie, w ramach prawa pomocy, określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Z § 2 ust. 2 rozporządzenia wynika, że podstawę zasądzenia powyższej opłaty stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 rozporządzenia. Opłata ta nie może być jednak wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. d wyżej wymienionego rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji w postępowaniu zażaleniowym wynosi 120 zł. Sąd orzekając o wysokości opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa procesowego z urzędu, obowiązany jest do podwyższenia opłaty o kwotę podatku od towarów i usług, liczoną według stawki obowiązującej w dniu orzekania (22%) (§ 2 ust. 3). Skoro w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w powołanym wyżej przepisie rozporządzenia wynosi 120 zł, to w tej wysokości należne jest wnioskodawcy wynagrodzenie za dokonaną czynność, powiększoną o podatek VAT wg stawki 22 % tj. o kwotę 26, 40 zł. Z tych względów, na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. d, § 19 pkt 1 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, należało orzec jak w sentencji.