II SA/Sz 1025/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 grudnia 2009r., sygn. akt II SA/Sz 1025/09 odmawiającego przywrócenia terminu w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu wniosku R. S. odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia [...] r. oddalające jego wniosek o wyłączenie sędziego. Ww. postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi R.S. w dniu [...] r. W dniu [...] r. R.S. złożył osobiście w budynku Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia [...] r. wraz z zażaleniem na to postanowienie. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżący podał, że w związku z tym, że postanowienie z dnia [...] r. przesłane zostało na adres Jego pełnomocnika, On otrzymał je dopiero w dniu [...] r. W ocenie skarżącego kwestionowane postanowienie z dnia [...] r. winno zostać przesłane bezpośrednio do Niego a nie do Jego pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w szczecinie zważył, co następuje : Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., sąd postanowi o przywróceniu terminu w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, co oznacza, iż w pierwszej kolejności Sąd obowiązany jest zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym w ustawie terminie. Z wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia wynika, że o uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia dowiedział się w dniu [...] r., kiedy odebrał od pełnomocnika postanowienie z dnia [...] r. W świetle powyższego wniosek o przywrócenie terminu złożony w dniu [...] r. należało uznać za złożony w ustawowym terminie. Rozpoznając natomiast merytorycznie złożony wniosek, w ocenie Sądu wskazane przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodabniają, iż nie ponosi On winy w uchybieniu terminu. Wyjaśnić należy, że kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności przez stronę przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można, zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody niedającej się przezwyciężyć. W przedmiotowej sprawie w wyniku wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy, został ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu. Jeżeli strona w postępowaniu sądowoadministracyjnym ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Doręczenie to wywołuje skutki prawne. W ocenie Sądu R.S. nie uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swoje winy. Za okoliczność taką nie można uznać przesłania odpisu postanowienia z dnia [...] r. pełnomocnikowi strony, a nie bezpośrednio skarżącemu. Postępowanie takie wynikało z przepisów prawa, ponieważ zgodnie z art. 67 § 5 P.p.s.a. – jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowy, doręczenia należy dokonać tym osobom. W świetle powyższego, należy stwierdzić, że wniosek nie zawiera usprawiedliwionych podstaw , ponieważ wnioskodawca nie wykazał, że przyczyną niezłożenia zażalenia w terminie były przeszkody, których strona (jej pełnomocnik) nie mogła przezwyciężyć, przy użyciu dostępnych dla niej środków. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.