II SA/Sz 1030/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 29 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie z Jej skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia grzywny w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia 3 sierpnia 2016 r. H. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta o odmowie umorzenia grzywny w postępowaniu egzekucyjnym. Skarżąca wniosła jednocześnie w skardze o wstrzymanie toczącego się postępowania egzekucyjnego w administracji prowadzonego przez Prezydenta Miasta na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 wskazanej ustawy, po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z treści przepisu wynika, iż sąd administracyjny może udzielić ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (np. postanowienia) lub czynności, jednakże dotyczy to tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania oraz które są objęte zakresem kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne. Tymczasem w świetle przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599) wstrzymanie postępowania egzekucyjnego lub czynności egzekucyjnych nie należy do kompetencji sądów administracyjnych, lecz do właściwego organu egzekucyjnego lub organu nadzoru, który w zależności od etapu postępowania egzekucyjnego rozpozna go w odpowiednim trybie przewidzianym we wskazanej ustawie (por. art. 23 § 6 i art. 35 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Wobec powyższego, skoro ustawodawca nie przewidział możliwości wstrzymania przez sąd postępowania egzekucyjnego, zatem należało wniosek skarżącej potraktować jako żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jak już wyżej zaznaczono, wstrzymanie wykonania, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a, może dotyczyć wyłącznie tych aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny stanu rzeczy lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymanie wykonania aktu polega zatem na wstrzymaniu skutków prawnych, które on wywołuje, związanych z ustaleniem praw i obowiązków strony postępowania. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. P.Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz", LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 295). W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie umorzenia grzywny w postępowaniu egzekucyjnym nie podlega tak rozumianemu wykonaniu. Jest to bowiem negatywne rozstrzygnięcie organów administracji publicznej wydane w sprawie wniosku o umorzenie grzywny nałożonej w celu przymuszenia z uwagi na niewywiązanie się przez skarżącą z realizacji obowiązku szkolnego przez jej syna. W szczególności postanowienie to nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w drodze ewentualnej egzekucji, ani też nie kreuje żadnych uprawnień dla strony, których realizacji mogłaby się domagać. Tym samym nie stwarza zagrożeń, dających podstawę do wstrzymania zaskarżonego aktu. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.