II SA/Sz 1031/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] r. R.M., reprezentowany przez adwokata M.K., złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wybudowanej wiaty nad zjazdem do garażu na terenie posesji przy ul. [...]. Wraz ze skargą złożony został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że z uwagi na przedmiot postępowania, którym jest obiekt budowlany i konieczność jego rozbiórki, zasadnym jest wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania sprawy przed sądem administracyjnym. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, brak wstrzymania wykonania decyzji może doprowadzić do sytuacji, w której postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym stałoby się bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. Nr 270), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać z urzędu lub na wniosek wykonanie zaskarżonego aktu w całości lub części (§ 2), jednakże po przekazaniu skargi przez organ sądowi, właściwym do udzielenia ochrony tymczasowej jest sąd (§ 3). Sąd może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienia: z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 i sygn. akt FZ 87/04 oraz z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04; niepublikowane) przyjmuje się, iż to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie pełnomocnik skarżącego nie uzasadnił w istocie swojego żądania, ogólnikowo tylko wskazał, iż z uwagi na przedmiot postępowania zasadnym jest wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz że brak wstrzymania wykonania decyzji może doprowadzić do bezprzedmiotowości postępowania przed Sądem. W ocenie Sądu, decyzje o nakazie rozbiórki ze swojej natury powodują zmiany stanu rzeczy, nie oznacza to jednak, że ich wykonanie zawsze powoduje trudne od odwrócenia skutki. To na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, że takie okoliczności zaistniały. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił wystąpienia ww. okoliczności, nie wskazał bowiem, na czym miałyby polegać nieodwracalne skutki wykonania decyzji, jak również że w wyniku jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Na marginesie należy dodać, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku. W realiach niniejszej sprawy brak jest wystarczających podstaw do kontynuowania postępowania w niniejszej, incydentalnej sprawie. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.