II SA/Sz 1032/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 5 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. . o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie z Jego skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego po s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadnienie : J. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] r. nieuwzględniające zarzutów skarżącego w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wszczętego tytułem wykonawczym nr [...] W skardze skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji podając, że wykonanie tych aktów spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2015 r. organ odmówił wstrzymania wykonania postanowienia z dnia 1 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie należy wskazać, że wniosek skarżącego, pomimo wyraźnego wskazania, że dotyczy wstrzymania wykonania postanowienia organu drugiej i pierwszej instancji, należało potraktować jako żądanie wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Powyższe jest konsekwencją okoliczności, że postanowienie organu odwoławczego utrzymuje w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i jako akt ostateczny podlega wykonaniu. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności administracyjnej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć doprowadzenie do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymaniu wykonania podlegają wyłącznie te akty, które posiadają atrybut wykonalności. Przykładem akt nienadającego się do wykonania jest postanowienie w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za niezasadne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2014 r. sygn. akt II GZ 95/14, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, objęte wnioskiem strony postanowienie w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nie kwalifikuje się do wykonania, a tym samym nie jest możliwe zawieszenie jego skuteczności do czasu rozpoznania skargi. Postanowienie wydane w powyższym przedmiocie zawiera wyłącznie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Jest wynikiem merytorycznego rozpoznania zarzutów skarżącego zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Nie nakłada natomiast na skarżącego żadnych obowiązków i nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych w postępowaniu egzekucyjnym. Postanowienie to nie zobowiązuje do zapłaty grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku wynikającego z wydanego wcześniej aktu administracyjnego, będącego podstawą do wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej. W związku z powyższym skuteczność zaskarżonego postanowienia nie stwarza również niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Brak jest zatem podstaw do wstrzymania jego wykonania na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. W konsekwencji Sąd na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.