II SA/Sz 1033/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder po rozpatrzeniu w dniu 18 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. Nr[...] , którą nałożono na J. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: "[...] " – karę pieniężną w wysokości [...] zł. Nie zgadzając się z przedmiotową decyzją J. K. złożył na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec braku uzasadnienia wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej Sąd zwrócił się do wnioskodawcy, zarządzeniem z dnia r., o podanie okoliczności uzasadniających zgłoszony w skardze wniosek – w terminie siedmiodniowym, od dnia otrzymania niniejszego wezwania pod rygorem rozpoznania wniosku na podstawie akt sprawy. W odpowiedzi na powyższe skarżący podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed wydaniem prawomocnego wyroku w sprawie mogłoby wpłynąć niekorzystnie na finanse jego firmy. Zaznaczając, że w sytuacji niekorzystnego wyniku postępowania ureguluje karę finansową bez potrzeby wszczynania postępowania egzekucyjnego. Argumentując złożony wniosek skarżący wskazał, że obawia się zajęcia konta bankowego lub mienia ruchomego, co mogłoby w jego ocenie wywołać znaczną szkodę w jego majątku, gdyż na bieżąco reguluje swoje zobowiązania, a zajęcie rachunku do kwoty nałożonej na niego kary mogłoby zachwiać jego płynność finansową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części ustawą "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże odstępstwo od tej ogólnej reguły przewiduje przepis art. 61 § 3 tej ustawy, w myśl którego po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższego przepisu przedmiotem wniosku o wstrzymanie może być zaskarżona do sądu decyzja, a podstawą wstrzymania jej wykonania może być niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GSK 257/09, publ. LEX nr 575347). Uzasadniając swoje stanowisko wnioskodawca oświadczył, że wykonanie nałożonego na niego obowiązku niekorzystnie wpłynie na finanse jego firmy, deklarując przy tym możliwość uiszczenia nałożonej na niego kary finansowej. Powyższe sprzeczne i ogólnikowe stwierdzenia, w ocenie Sądu, nie uzasadniają zastosowania ochrony tymczasowej. Skarżący nie wykazał przy tym, jaki jest jego ogólny stan majątkowy, nie przedłożył bowiem żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na zobrazowanie jego aktualnej kondycji finansowej. Podkreślenia wymaga, iż w przypadku przedsiębiorców, jakim jest również skarżący - kondycję finansowa obrazują konkretne informacje dotyczące danych o zyskach i stratach przedsiębiorstwa, stanie kont, wysokości stałych kosztów utrzymania itp. Tymczasem J. K. tego rodzaju informacji nie przedstawił, uniemożliwiając Sądowi pełną ocenę jego sytuacji w kontekście wymogów stawianych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Argumentem przemawiającym za uwzględnieniem wniosku nie może być także hipotetyczna sytuacja dotycząca, jak podkreślił skarżący, ewentualnego zajęcia jego mienia ruchomego, bądź konta, które mogłoby zachwiać jego płynność finansową. Wyjaśnić bowiem należy, że dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji decydujące znaczenie ma ocena aktualnego stanu faktycznego, a nie ewentualnych możliwych zagrożeń, jakie mogą się pojawić w bliżej nieokreślonej przyszłości, dodatkowo wątpliwość co do powstania takiej sytuacji wynika również z podkreślonej przez skarżącego deklaracji uregulowania zobowiązania. Dodać przy tym należy, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. post. NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując powołane wyżej argumenty nie stanowią o wykazaniu relacji między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń, dla skarżącego wynikających z treści art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. W tym stanie rzeczy orzeczono, na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 61 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w postanowieniu.