II SA/Sz 1034/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy I uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty G. z dnia [...]r. Nr [...], II stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia wyroku, III przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adwokata L. M. kwotę [...] złotych obejmującą należny podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Starosta G., na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy S. z dnia [...] r. o zatrzymanie prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu orzekł o zatrzymaniu T. S. prawa jazdy kategorii B, numer [...], na druku serii [...], wydanego w dniu [...] r. przez Starostę G., do chwili ustania przyczyny zatrzymania. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] r. do Starostwa Powiatowego w G. wpłynął wniosek Wójta Gminy S. o zatrzymanie prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu T. S. We wniosku Wójt Gminy S. podał, że T. S. nie zgłosił się na wezwanie Powiatowego Urzędu Pracy w G. w sprawie propozycji pracy, a zatem dłużnik alimentacyjnym odmówił podjęcia pracy. T. S. odwołał się od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. podnosząc, że dopiero niedawno dowiedział się, że opieka społeczna płaci matce jego córki alimenty, pomimo, iż on przesyła je comiesięcznie na adres matki dziecka. Jednocześnie wyjaśnił, że przyczyną niestawiennictwa w dniu [...] r. w Powiatowym Urzędzie Pracy był brak pieniędzy na dojazd oraz fakt, że zawiadomienie o terminie stawienia się w Urzędzie otrzymał dzień wcześniej. T. S. podał, że o przyczynie niestawiennictwa powiadomił telefonicznie w dniu [...] r. pracownicę Powiatowego Urzędu Pracy. Po rozpatrzeniu sprawy na skutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, decyzją z dnia [...] r., [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przytoczyło treść art. 5 ust. 3 i 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów a następnie wskazało, że w rozpoznawanej sprawie wniosek o zatrzymanie prawa jazdy T. S. złożył Ośrodek Pomocy Społecznej w S. podając, że T. S., będąc dłużnikiem alimentacyjnym, został zobowiązany do zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna lub poszukująca pracy. Dłużnik wywiązał się z nałożonego obowiązku zarejestrowania się. Jednak pismem z dnia [...] r. Ośrodek Pomocy Społecznej w S. został poinformowany przez Powiatowy Urząd Pracy w G., że T. S. nie zgłosił się na wezwanie w sprawie propozycji pracy, czyli odmówił podjęcia pracy. Dalej Kolegium podało, że w takiej sytuacji, zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy, Starosta ma obowiązek orzeczenia o zatrzymaniu prawa jazdy a przepis ten jest normą bezwzględnie obowiązującą, niepodlegającą uznaniu administracyjnemu, dlatego podniesione w odwołaniu kwestie nie mogą być brane pod uwagę. W końcowej części uzasadnienia decyzji Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy, zwrot zatrzymanego prawa jazdy następuje na wniosek organu właściwego dłużnika po stwierdzeniu ustania przyczyny zatrzymania. T. S. zaskarżył opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. podnosząc, że na bieżąco płaci alimenty bezpośrednio matce dziecka, z pominięciem komornika, na dowód czego posiada przelewy bankowe. Ponadto podkreślił, że nie odmówił przyjęcia pracy i stawianie mu takowego zarzutu jest nieporozumieniem. Odebranie prawa jazdy spowoduje, że zaprzestanie płacić alimenty, bo nie będzie miał możliwości zarobkowania a mieszkając na wsi posiadanie prawa jazdy jest niezbędne wobec braku połączeń komunikacyjnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. T. S. wezwany do uiszczenia wpisu od skargi złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, w wyniku rozpoznania którego, Sąd postanowieniem z dnia 13 stycznia 2011 r. zwolnił skarżącego od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie i ustanowił adwokata. Pełnomocnik skarżącego w osobie adwokat L. M., pismem z dnia [...] r. uzupełnił skargę T. S. z dnia [...] r. zarzucając decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S.: - naruszenie art. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów przez nietrafne uznanie, że bezskuteczność egzekucji ustalona na podstawie zaświadczenia komornika z dnia [...] r. ma charakter trwały i uprawniała do uznania skarżącego za dłużnika alimentacyjnego w dacie wydania decyzji Powiatowego Urzędu Pracy oraz do skierowania w dniu [...] r. przez Ośrodek Pomocy Społecznej w S. wniosku do Starosty G. o zatrzymanie prawa jazdy; - naruszenie art. 2 pkt 7 lit. d ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów poprzez jego niezastosowanie w dniu [...] r. przez Ośrodek Pomocy Społecznej w S. do świadczeń wypłacanych uprawnionej do alimentów, pomimo wiedzy tego Ośrodka o otrzymywaniu alimentów przez uprawnioną w okresie ich jednoczesnego pobierania z funduszu alimentacyjnego; - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 5 ust. 3 i 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów poprzez zastosowanie jako podstawy prawnej wydanych decyzji wtórnie niekonstytucyjnego przepisu art. 5 ust. 5 ustawy, co w kontekście orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt P 46/07 oraz aktualnego orzecznictwa sądowoadministracyjnego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 września 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 281/10), doprowadziło do naruszenia art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z postanowieniami art. 184 Konstytucji RP z 1997r., art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu od istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną wydanych w rozpoznawanej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r., Nr 1, poz. 7 ze zm.). Zgodnie z art. 5 ust. 3 tej ustawy, w przypadku gdy dłużnik alimentacyjny uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego lub odmówił: 1) złożenia oświadczenia majątkowego; 2) zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny albo poszukujący pracy; 3) bez uzasadnionej przyczyny, w rozumieniu przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac społecznie użytecznych, prac interwencyjnych, robót publicznych, prac na zasadach robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym dorosłych - organ właściwy dłużnika składa wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego. W myśl art. 5 ust. 5 powyższej ustawy, na podstawie wniosku, o którym mowa w ust. 3, starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Zdaniem Sądu, trafne było powołanie się w niniejszej sprawie przez pełnomocnika skarżącego na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 września 2009 r. w sprawie o sygn. akt P 46/07 (Dz. U. z dnia 25 września 2009 r., Nr 159, poz. 1261), w którym Trybunał orzekł, że art. 5 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz., 732 ze zm.) jest niezgodny z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Co prawda ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego odnosi się do treści art. 5 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, który nie stanowił podstawy orzekania przez organy w rozpoznawanej sprawie, to przyjąć należy, że wywody i argumenty Trybunału Konstytucyjnego zawarte w tym wyroku, pozostają aktualne dla właściwej interpretacji przepisów ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. W tym miejscu wyjaśnić trzeba, że sąd administracyjny przy ocenie zgodności aktu administracyjnego z prawem jest zobowiązany nie tylko uwzględniać przepisy ustaw, ale także przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, stosując ją bezpośrednio (art. 8 w zw. z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP). W przypadku uzasadnionych wątpliwości co do zgodności ustawy z Konstytucją, Sąd – na podstawie art. 193 Konstytucji RP – ma obowiązek zwrócić się do Trybunału z odpowiednim pytaniem prawnym. Należy mieć jednak na uwadze, że przedmiotem badania przez Trybunał Konstytucyjny nie są formalnie traktowane przepisy prawne (jednostki redakcyjne tekstu prawnego), ale wyinterpretowane z nich normy prawne. Może zatem wystąpić taka sytuacja, kiedy ta sama norma prawna zostanie zawarta w różnych przepisach. W przypadku kiedy kwestia zgodności (w określony sposób) z Konstytucją danej normy prawnej była już rozstrzygana przez Trybunał Konstytucyjny – zachodzi podstawa umorzenia postępowania przed Trybunałem z uwagi na przesłankę ne bis in idem, tj. zbędność orzekania (por. części II uzasadnienia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 lipca 2007r., sygn. akt P 22/02, lex nr 121590, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt P 18/06, punkt III ppkt 1.1 uzasadnienia, lex nr 394607). W wyroku z dnia 8 maja 2005 r., sygn. akt SK 22/99 (OTK z 2000r., Nr 4, poz. 107) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż orzeczenie o zgodności przepisu z Konstytucją oznacza przypisanie atrybutu konstytucyjności nie pewnej jednostce redakcyjnej bez względu na jej treść, lecz określonej treści normatywnej zawartej w tym przepisie, ustalonej w wyniku interpretacji. Trafnie określa się w doktrynie funkcję sądownictwa konstytucyjnego jako kontrolę norm, a więc kontrolę ustanowionych przez władze państwa reguł postępowania, "zakodowanych" w przepisach prawnych. Orzekanie przez Trybunał Konstytucyjny o zgodności z Konstytucją przepisu, który może być i bywa interpretowany zarówno zgodnie, jak i niezgodnie z Konstytucją, bez jednoczesnego sprecyzowania, który z kierunków wykładni pozostaje w zgodzie z Konstytucją, uniemożliwiałoby osiągnięcie celu kontroli, jakim jest eliminowanie z porządku prawnego niekonstytucyjności norm. W wyniku tej kontroli norma zgodna z Konstytucją pozostaje w mocy, norma zaś niezgodna ulega uchyleniu (vide także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2009r., sygn. akt I OSK 533/08, LEX nr 518238). Skład orzekający tut. Sądu podtrzymuje prezentowane już w tej mierze stanowisko (vide: wyrok z dnia 6 października 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 344/10), że obecnie obowiązująca ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, zawiera odnośnie trybu zatrzymania prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego analogiczne unormowanie jak w ustawie z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, w związku z czym do dokonania wykładni art. 5 ust. 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, ma zastosowanie stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w wyroku z dnia 22 września 2009 r. w sprawie P 46/07. W powyższym wyroku Trybunał Konstytucyjny (punkt III ust. 2 ppkt 3.3 uzasadnienia) wskazał, że kontrolowana norma prawna narusza zasadę prawidłowej legislacji. Trybunał stanął na stanowisku, że zasada prawidłowej legislacji mieści nie tylko wymóg dostatecznej określoności przepisów prawa. Obejmuje także "podstawowy z punktu widzenia procesu prawotwórczego etap formułowania celów, które mają zostać osiągnięte przez ustanowienie określonej normy prawnej. Stanowią one podstawę do oceny, czy (...) przepisy prawne w sposób prawidłowy wyrażają wysławianą normę oraz czy nadają się do realizacji zakładowego celu" (zob. wyrok TK z 24 lutego 2003r., sygn. akt K 28/02, OTK ZU nr 2/A/2003, poz. 13). Kwestia ta pozostaje również istotna z punktu widzenia innego wzorca kontroli konstytucyjności tj. art. 31 ust. 3 Konstytucji i sformułowanego tam wymogu niezbędności ograniczeń w korzystaniu z konstytucyjnych praw i wolności jednostki. Trybunał zauważył, że pojawia się bowiem pytanie, czy przewidziane w art. 5 ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, zatrzymanie prawa jazdy (a więc ograniczenie uprawnień konkretnego dłużnika alimentacyjnego) służyć ma uzyskaniu ostatecznego celu tej ustawy tj. skuteczności w egzekwowaniu świadczeń alimentacyjnych, czy tylko realizacji celów instrumentalnych, takich jak ułatwienie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, aktualizacja zawodowa dłużników alimentacyjnych czy też nieuchylanie się od wskazanych prac zarobkowych. Zdaniem Trybunału (punkt III, ust. 2 ppkt 3.5), kwestionowana regulacja narusza w szczególności zasadę sprawiedliwej procedury. Brak stosownego trybu odwoławczego sprawia, że wniosek organu właściwego dłużnika (wójta, burmistrza, prezydenta miasta) dotyczący zatrzymania prawa jazdy może mieć charakter nie dość zweryfikowany, a nawet – arbitralny. Ewentualna kontrola sądowoadministracyjna decyzji starosty o zatrzymaniu prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego nie obejmuje zasadności merytorycznej wniosku kierowanego do starosty przez organy samorządowe miejsca zamieszkania dłużnika. Wobec związania starosty tym wnioskiem sąd administracyjny nie bada też – w podstawowym wymiarze – merytorycznej zasadności decyzji w sprawie zatrzymania prawa jazdy. Tymczasem, zasada sprawiedliwej procedury wymaga, by odpowiedni organ mógł przedstawić motywy swego rozstrzygnięcia, a ponadto – by rozstrzygnięcie to było weryfikowane, a postępowania prowadzone w sposób jawny i z udziałem stron. W dalszej części uzasadnienia wyroku Trybunał Konstytucyjny wskazał także (punkt III, ust. 4 ppkt 4.3), że wszelkie ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych praw i wolności, muszą uwzględniać treść art. 31 ust. 3 Konstytucji. Przepis ten stanowi, że ograniczenia takie mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie prawnym dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty danego prawa lub wolności. Trybunał uznał, że zatrzymanie prawa jazdy przewidziane w ustawie o dłużnikach alimentacyjnych winno służyć realizacji podstawowego celu tej ustawy, jakim jest zapewnienie skuteczności w egzekwowaniu należności alimentacyjnych. W ocenie Trybunału takiego celu – z zasady – nie można osiągnąć przez zatrzymanie prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu, którego aktywność zawodowa (potencjalna bądź realna) łączy się z posiadaniem prawa jazdy. O ile bezspornym pozostaje stosowanie środków aktywizacji zawodowej wobec dłużników alimentacyjnych (np. przez kierowanie dłużnika alimentacyjnego do prac organizowanych na zasadach robót publicznych), o tyle zatrzymanie prawa jazdy w wielu sytuacjach nie służy podstawowemu celowi ocenianej regulacji ustawowej. Trybunał podniósł też, że zatrzymanie prawa jazdy ogranicza możliwości "aktywizacji zawodowej dłużnika alimentacyjnego poprzez ograniczenie ofert pracy, które można do niego skierować, utrudnia podjęcie pracy w małych miejscowościach, w których brak jest często środków komunikacji uniemożliwiając dojazd do pracy". Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, kwestionowana regulacja nie może również zostać uznana za niezbędną w tym znaczeniu, że przymuszenie do realizacji obowiązków alimentacyjnych nie byłoby możliwe przy zastosowaniu mniej uciążliwych dla zobowiązanego do ich wykonywania środków. Mając powyższe na względzie oraz z uwagi na realizację konstytucyjnych wartości oraz jedność porządku prawnego, w niniejszej sprawie Sąd skorzystał z prawa bezpośredniego stosowania Konstytucji (art. 8 w zw. z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP), Sąd bowiem jest zobowiązany do dokonywania wykładni prawa zgodnej z Konstytucją. W ocenie Sądu, skoro Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 5 ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej jest niezgodny z Konstytucją RP, a art. 5 ust. 3, 5 i 6 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów mieści unormowania analogiczne do zawartych w art. 5 już nieobowiązującej ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r., to orzeczenie Trybunału wyrażone w wyroku z dnia 22 września 2009 r. sygn. akt P 46/07 odnosi się również do aktualnie obowiązujących przepisów ustawy z dnia 7 września 2007 r., o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Niezależnie od powyższego stwierdzenia, które stanowiło podstawową przesłankę do uwzględnienia skargi Sąd za zasadne uznał również te zarzuty skargi, które odnosiły się do uchybień organów w zakresie należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy, które było co najmniej niepełne. Jak trafnie zaakcentowano w skardze, a czego nie dostrzegły organy orzekające w sprawie, niestawienie się przez osobę bezrobotną lub poszukującą pracy w wyznaczonym terminie w powiatowym urzędzie pracy nie jest tym samym co odmowa przyjęcia propozycji pracy. Niestawienie się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie może, ale nie musi, skutkować pozbawieniem statusu osoby bezrobotnej lub poszukującej pracy. Zgodnie bowiem z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), starosta pozbawia bezrobotnego statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Z przekazanych do Sądu akt administracyjnych nie wynika, aby organy ustaliły, iż skarżący mocą ostatecznej decyzji administracyjnej wydanej w trybie art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy, utracił status osoby bezrobotnej lub osoby poszukującej pracy. Na konieczność ustalenia tej okoliczności winny organy nakierować także składane przez skarżącego wyjaśnienia, które teoretyczne mogły zostać uznane przez Powiatowy Urząd Pracy jako okoliczności usprawiedliwiające niestawiennictwo skarżącego w Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego kwestii zasadności uznania go za dłużnika alimentacyjnego wobec jego wyjaśnień wskazujących na dokonywanie regularnych wpłat alimentów matce jego dziecka, Sąd wyjaśnia, że zakres przedmiotowy rozpoznawanej sprawy (dot. zatrzymania prawa jazdy) oraz brak materiałów związanych z wydaniem decyzji o przyznaniu matce prawa do świadczeń alimentacyjnych, uniemożliwiają Sądowi dokonanie oceny prawidłowości tej decyzji i oceny trafności stawianego w tym zakresie zarzutu. Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku o zatrzymanie skarżącemu prawa jazdy organ uwzględni powyższe uwagi natury procesowej ale przede wszystkim zapatrywania Sądu odnośnie wykładni art. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zostało orzeczone na podstawie art. 152 tej ustawy, zaś o kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął zgodnie z art. 250 ww. ustawy.