II SA/Sz 1034/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o sprostowanie oczywistej omyłki w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 października 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 1034/18 w sprawie ze skargi P. Ł. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: odmówić sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 października 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 1034/18. Postanowieniem z dnia 26 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę P. Ł. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. w przedmiocie wymeldowania. W zażaleniu na to postanowienie skarżący P. Ł. zawarł wniosek o jego sprostowanie poprzez "korektę błędu P. Ł. na P. Ł., a nadto "korektę błędnego przyjęcia, iż skarga dotyczy decyzji Wojewody ponieważ w skardze wskazał on nie tylko decyzję tego Wojewody nr [...], ale także decyzję Wójta Gminy S. nr [...] Skarżący podniósł, że w Polsce występuje nazwisko Ł. oraz Ł., zaś on nazywa się "Ł." tak jak jego przodkowie. Ponadto skarga do Sądu Administracyjnego dotyczy decyzji organu I i II instancji a nie tylko Wojewody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej "p.p.s.a.", sąd – także na posiedzeniu niejawnym – może z urzędu sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Z uwagi na treść cytowanego wyżej przepisu, wniosek skarżącego nie może zostać uwzględniony. Wpisanie nazwiska skarżącego z zastosowaniem jego odmiany jak również wskazanie, jako zaskarżonej decyzji, jedynie decyzji Wojewody nie było bowiem wynikiem ani niedokładności ani błędu pisarskiego czy oczywistej omyłki. Zgodnie z regułami języka polskiego nazwiska męskie zakończone na spółgłoskę odmieniają się tak jak rzeczowniki pospolite. A zatem nazwisko brzmiące w mianowniku "Ł.", w dopełniaczu będzie brzmiało "Ł. ". Natomiast nazwiska męskie zakończone samogłoską "a" odmieniają się zawsze według odmiany żeńskiej. W takim przypadku nazwisko brzmiące w mianowniku "Ł.", w dopełniaczu będzie brzmiało "Ł.". Z tych względów nie sposób zgodzić się z sugestią skarżącego, że odmiana jego nazwiska uniemożliwi prawidłowe ustalenie jego brzmienia. Nie jest także wynikiem błędu wskazanie w postanowieniu jako zaskarżonej decyzji wyłącznie decyzji Wojewody z dnia [...] r. Wbrew stanowisku skarżącego, wskazanie także decyzji Wójta Gminy S., w świetle obowiązujących przepisów nie jest możliwe. Zgodnie bowiem z treścią art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć taką sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy p.p.s.a.). W świetle powołanego przepisu należy stwierdzić, że skargę do Sądu można skutecznie złożyć od decyzji ostatecznej, co do zasady decyzji organu drugiej instancji. W niniejszej sprawie Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy S. o wymeldowaniu P. Ł. z pobytu stałego. W sprawie bezspornym jest przy tym, że od decyzji o wymeldowaniu stronie służyło odwołanie do ww. Wojewody i strona z możliwości tej skorzystała. Natomiast z uwagi na treść cytowanych wyżej przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, decyzja Wójta o wymeldowaniu z pobytu stałego nie mogła zostać skutecznie zaskarżona do sądu administracyjnego. Ewentualne wniesienie skargi od tego orzeczenia skutkowałoby jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. B. Dauter, B. Gruszczyński i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009 r., s.194). Decyzja Wójta nie jest zatem decyzją zaskarżoną a jedynie decyzją ją poprzedzającą i jako taka również podlega ocenie Sądu z uwagi na treść art. 135 p.p.s.a. Skoro zatem sprostowanie orzeczenia sądowego ma na celu naprawienie jego wadliwości, a Sąd takiej się nie dopatrzył, w związku z powyższym na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. odmówił sprostowania postanowienia.