II SA/Sz 104/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, , , po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na czynność Prezydenta Miasta z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie pobrania opłaty za kartę pojazdu p o s t a n a w i a odrzucić skargę S. S. wniósł za pośrednictwem Prezydenta Miasta skargę kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na czynność organu w przedmiocie pobrania opłaty za wydanie karty pojazdu -pismo z dnia [...]r. Nr [...]. W powołanym wyżej piśmie organ wskazał, że S. S. w dniu [...]r., powołując się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17stycznia 2006r. stwierdzające niezgodność z Konstytucją i ustawą Prawo o ruchu drogowym przepisu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. z 2003r. Nr 137, poz. 1310), wystąpił do Prezydenta Miasta Szczecina z wnioskiem o zwrot różnicy kosztów, które poniósł w związku z wydaniem przez ten organ karty pojazdu samochodowego. Organ wyjaśnił dalej wnioskodawcy, że opłata za wydanie karty pojazdu została pobrana w prawidłowej wysokości na podstawie obowiązujących ówcześnie przepisów, a nadto że Prezydent jest jedynie organem wykonawczym przepisów zawartych w ustawach i rozporządzeniach i tym samym nie jest właściwym organem do rozstrzygania w kwestii wysokości opłat za kartę pojazdu, czy zgodności z Konstytucją przepisów określających wysokość opłat. Jednocześnie Prezydent Miasta pouczył S. S, że jeżeli kwestionuje czynności związane z pobraniem opłaty za kartę pojazdu przysługuje mu prawo wniesienia skargi na czynność organu do sądu administracyjnego (za pośrednictwem Prezydenta) w terminie 30 dni od dnia otrzymania pisma. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę można wnieść do sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Sygn. akt II SA/Sz 104/07 W przypadku, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, a skarga dotyczy czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 wskazanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wówczas skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności (art. 52 § 3 cytowanej ustawy). Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny pismem z dnia [...]r. zobowiązał S. S. do podania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem skargi do Sądu na czynność Prezydenta Miasta , wyczerpał środek zaskarżenia, polegający na skierowaniu do Prezydenta Miasta pisemnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z zaskarżonej czynności. Zobowiązanie Sądu zostało doręczone skarżącemu w dniu [...]r. W odpowiedzi na zobowiązanie Sądu S. S. podniósł, że w pouczeniu zaskarżonej czynności (pismo z dnia [...]r.) nie było "wzmianki o przysługującym mu prawie wezwania Prezydenta do usunięcia naruszenia prawa". Mając powyższe na uwadze, Sąd przyjął, iż S. S. skargę z dnia [...]r. wniósł bez wyczerpania środków odwoławczych przewidzianych w ustawie i dlatego podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przedmiotową skargę odrzucił. Należy wyjaśnić, że błędne pouczenie zawarte w piśmie Prezydenta Miasta z dnia [...]r. odnośnie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, bez uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, może stanowić podstawę wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wniosek taki można złożyć do organu tj. do Prezydenta Miasta w terminie 7 dni od ustania przeszkody -od doręczenia niniejszego postanowienia, z którego strona dowiedziała się o błędnym pouczeniu.