II SA/Sz 1040/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia NSA Iwona Tomaszewska /spr./, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2008 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Z akt administracyjnych wynika, że A.O. została zbadana w kierunku choroby zawodowej w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S., dalej WOMP, w dniu [...]. i otrzymała orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej w postaci raka sutka lewego spowodowanego działaniem promieniowania jonizującego, po dokonaniu oceny stanu zdrowia badanej oraz w oparciu o wyniki dochodzenia epidemiologicznego. Przed wydaniem orzeczenia lekarskiego WOMP zwrócił się o opinię do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. o ustalenie prawdopodobieństwa związku przyczynowego nowotworu sutka lewego z narażeniem zawodowym na promieniowanie jonizujące u A. O. Instytut Medycyny Pracy w Ł. w piśmie z dnia [...] stwierdził, że A. O. pracowała w latach 1979-2000 na stanowisku technika rtg., ostatnio od 1985 r. była zatrudniona w Zakładzie Rentgenodiagnostyki SP ZOZ w Ś. Przez cały okres aktywności zawodowej narażenie na promieniowanie jonizujące było monitorowane metodą dozymetrii indywidualnej. Odczyty dozymetrów były dokonywane w Zakładzie Ochrony Radiologicznej Instytutu Medycyny Pracy w Ł. Z wykazu dawek, jakie w przebiegu pracy zawodowej (1979-2000) otrzymała A. O. wynika, że żadna z dawek osobniczych w ciągu całego okresu ekspozycji nie przekroczyła progu detekcji metody, co jest zgodne z charakterem pracy. Taka wielkość ekspozycji świadczy, że warunki pracy były bezpieczne i nie stanowiły ryzyka dla zdrowia pracownicy. Z dokumentacji wynika również, że w październiku 2001 r. u A. O. stwierdzono nowotwór złośliwy sutka lewego i poddano chorą leczeniu operacyjnemu. Obliczone prawdopodobieństwo związku przyczynowego między ekspozycją zawodową A. O. ze stwierdzonym u niej rakiem sutka jest zupełnie znikome i wynosi znacznie poniżej 1%. Biorąc pod uwagę dane epidemiologiczne na temat częstotliwości zachorowania na raka sutka w populacji kobiet w Polsce, w ocenie instytutu nie ma podstaw do uznania, że ekspozycja zawodowa na promieniowanie jonizujące była w rozpoznawanym przypadku czynnikiem, który w sposób istotny mógł przyczynić się do rozwoju choroby. Na skutek wniosku o ponowne badania lekarskie w instytucie naukowo badawczym, A.O. została zbadana w Instytucie Medycyny Morskiej i Tropikalnej w G., który w dniu [...] wydał Orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Z orzeczenia tego wynika, że rozpoznano u badanej stan po amputacji sutka lewego metodą M.Pateya z limfagektomią z powodu raka przewodowego (G1) w 2001 roku, przebytą niedokrwistość z niedoboru żelaza, gruźlicę płuc dawno przebytą z usunięciem płata płuca prawego, zespół bólowo – korzeniowy lędźwiowo – krzyżowy, osteoporozę. W uzasadnieniu opinii podniesiono m.in., że zachorowanie w 2001 r. na raka sutka lewego, rozpoznawane przez A. O. jako związane z wpływem promieniowania jonizującego, należy do typów nowotworów szeroko rozpowszechnionych w populacji ogólnej. Obliczenie prawdopodobieństwa indukcji tego nowotworu przez czynnik jonizujący u badanej wyraża się liczbą 1%, oznacza to w zestawieniu z pozostałymi danymi bardzo nikłe, a nie przeważające prawdopodobieństwo związku przyczynowego pomiędzy nowotworem a warunkami pracy i stanowi o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Także obserwowana niedokrwistość z niedoboru żelaza, a obecnie jedynie obraz "małej krwinki", bez cech niedokrwistości, nie odpowiada obrazowi popromiennego uszkodzenia układu krwionośnego. Pozostałe stwierdzone choroby nie figurują w wykazie chorób zawodowych, nie są związane przyczynowo z warunkami zatrudnienia. Na podstawie powyższych orzeczeń lekarskich, wywiadu epidemiologicznego przeprowadzonego na stanowisku pracy w zakładach pracy oraz na podstawie informacji o narażeniu zawodowym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ś. wydał w dniu [...] decyzję Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. A. O. w odwołaniu od tej decyzji zarzuciła m.in., że organ I instancji mylnie określił narażenia na stanowiskach pracy, nie uwzględnił faktu wykonywania przez nią pracy przy aparatach rentgenowskich starego typu oraz nie ustosunkował się do szkodliwego oddziaływania na jej zdrowie odczynników chemicznych, których używała przy obróbce zdjęć. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją dnia [...], Nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ś., decyzją z dnia [...], Nr [...], stwierdził brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Od decyzji tej, A. O. wniosła odwołanie. Organ odwoławczy rozpatrując sprawę wystąpił do Akademii Medycznej w G. Pracownia Orzecznictwa Zawodowego Kliniki Chorób Zawodowych i Wewnętrznych Międzywydziałowego Instytutu Medycyny Morskiej i Tropikalnej o rozszerzenie uzasadnienia orzeczenia lekarskiego i jednoznacznego wypowiedzenia się, czy zmiany chorobowe u odwołującej się powstały w wyniku narażenia na promieniowanie jonizujące. Placówka ta w piśmie z dnia [...] podtrzymała opinię o braku podstaw do rozpoznania u A. O. choroby zawodowej i wskazała jakie kryteria musi spełniać rozpoznanie choroby zawodowej tj. musi być: udowodniona obecność czynnika szkodliwego w miejscu pracy, jego natężenie lub stężenie zdolne jest wywołać odpowiednie skutki biologiczne, zgodność pomiędzy obserwowanymi skutkami chorobowymi a rodzajem i siłą oddziaływania czynnika szkodliwego. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o braku podstaw do stwierdzenia u A. O. choroby zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi A. O., wyrokiem z dnia 1 czerwca 2005 r., uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd, jak wynika to z uzasadnienia wyroku, podzielił zarzut skarżącej w zakresie dotyczącym nieustosunkowania się przez organ odwoławczy do kwestii szkodliwości oddziaływania odczynników chemicznych używanych przez skarżącą przy obróbce zdjęć rtg i ich wpływu na stwierdzoną chorobę nowotworową. Sąd uznał, że kwestia ta powinna być wyjaśniona w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej. Sąd, nie podzielił natomiast pozostałych zarzutów skargi i uznał, że postępowanie administracyjne w kwestii związku oddziaływania promieniowania jonizującego X na wykryty u skarżącej nowotwór zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący. Organ odwoławczy odniósł się w sposób szczegółowy do okresu i warunków pracy skarżącej, wyjaśnił stan natężenia promieniowania jonizującego X oraz rozważył związek pomiędzy wykrytym nowotworem a tym promieniowaniem. Opierając się o wyniki badań przeprowadzonych przez specjalistyczne ośrodki medyczne, które nie stwierdziły podstaw do rozpoznania u A. O. choroby zawodowej w postaci choroby nowotworowej – raka sutka lewego – spowodowanej działaniem promieniowania jonizującego, zdaniem Sądu, organ odwoławczy zasadnie stwierdził brak podstaw faktycznych do stwierdzenia u skarżącej takiej choroby zawodowej. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ś., po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...], Nr [...], w oparciu o dochodzenie epidemiologiczne oraz po rozpoznaniu orzeczenia lekarskiego nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wydanego przez Klinikę Chorób Zawodowych i Wewnętrznych przy Akademickim Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w G. w dniu [...], nie stwierdził u A. O. choroby zawodowej w postaci choroby nowotworowej raka sutka lewego spowodowanej działaniem promieniowania jonizującego oraz wskazanych czynników chemicznych wymienionych w poz. 17 pkt 7 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministra z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny rozpoznając odwołanie A. O., decyzją z dnia [...], uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał m.in., że zgodnie z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...), postępowanie w sprawie rozpoznania choroby nowotworowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem wejścia rozporządzenia w życie, jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. Postępowanie w sprawie A. O. zostało wszczęte przed wejściem w życie powyższego rozporządzenia, zatem powinno być prowadzone na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ś., decyzją z dnia [...], Nr [...], na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 5 pkt 4 a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 ze zm.) – nie stwierdził u A. O. choroby zawodowej w postaci choroby nowotworowej – rak sutka lewego – spowodowanej działaniem promieniowania jonizującego oraz wskazanych czynników chemicznych, wymienionej w pkt 8 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawił dotychczasowy tok sprawy, ustalenia w ramach dochodzenia epidemiologicznego dotyczące miejsc pracy, rodzaju i czasookresu wykonywanych czynności w ramach zatrudnienia strony. Wskazał też, że po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydanym w dniu 1 czerwca 2005 r., dokumentacja została odpowiednio poszerzona, uzupełniona a następnie ponownie przesłana do ostatnio orzekającej jednostki orzeczniczej Kliniki Chorób Zawodowych i Wewnętrznych przy Akademickim Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w G., która w orzeczeniu z dnia [...] stwierdziła, że: - wystąpienie choroby – rak sutka lewego – nie miało związku z zawodową ekspozycją na promieniowanie rentgenowskie, - na podstawie badań epidemiologicznych i literatury medycznej nie stwierdza się podwyższonego ryzyka zachorowań na raka sutka wśród osób narażonych na działanie czynników chemicznych takich jak hydrochinon, węglan sodu czy fenylopirazylidynon, - nie stwierdza się zależności pomiędzy wskazaną choroba a synergistycznym działaniem promieniowania rentgenowskiego i wymienionych w dokumentacjach czynników chemicznych. Nie stwierdzono także, aby czynniki te wywołały u A. O. inne uszkodzenia, które można by uznać za związane z pracą zawodową. Rozpoznana choroba nowotworowa, jak i pozostałe, wskazane w dokumentacji uznano za samoistne i bez związku przyczynowo-skutkowego z czasem i rodzajem pracy zawodowej wykonywanej przez stronę. W dniu 18 grudnia 2007 r. organ I instancji, w związku ze zgłoszonymi uwagami strony, zwrócił się do Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej SP Szpital Kliniczny Akademii Medycznej w G. – Klinika Chorób Zawodowych i Wewnętrznych, o korektę ostatniego orzeczenia z dnia [...]. W piśmie z dnia [...] powyższa jednostka orzecznicza podtrzymała swoją decyzję opinią z dnia [...] oraz orzeczenie lekarskie z dnia [...]. W oparciu o dane IARC – wykaz czynników kancerogennych i powodowanych przez nie skutków nie uznała związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wskazanymi czynnikami szkodliwymi w miejscu pracy A. O., a jej chorobą. A.O. w odwołaniu od tej decyzji podniosła, że nie zgadza się z orzeczeniem lekarskim o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Zebrana w sprawie dokumentacja wyraźnie wskazuje na negatywny wpływ warunków pracy na zdrowie odwołującej się. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy – jak wynika to z uzasadnienia decyzji – szczegółowo przedstawił dotychczasowy tok sprawy i wskazał, że organ I instancji ponownie rozpatrzył sprawę po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przeprowadził uzupełniający wywiad epidemiologiczny dotyczący narażenia na czynniki chemiczne na stanowiskach pracy w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej Szpital Miejski w Ś. W wywiadzie tym organ I instancji stwierdził, że A. O. jako technik elektroradiologii zajmowała się wykonywaniem zdjęć rtg oraz pracą w ciemni. Pracownik pracujący w ciemni narażony jest na czynniki chemiczne występujące w składzie odczynników stosowanych w ciemni do wywoływania zdjęć rtg. A.O. pracowała do 14 marca 1997 r. w ciemni tylko przy procesach chemicznych z użyciem odczynników proszkowych firmy FOTON, były to wywoływacz W 16, regenerator wywoływacza W 16 R oraz utrwalacz U 5. Od 14 marca 1997 r. wprowadzono do obróbki zdjęć rtg automat firmy R., działający w oparciu o odczynniki dostarczane w formie płynnych roztworów: RETINAXCE. Organ I instancji zwrócił się również do Akademickiego Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego Akademii Medycznej w G., Kliniki Chorób Zawodowych i Wewnętrznych w G. w celu korekty orzeczenia lekarskiego wydanego w dniu [...]. Placówka ta podtrzymała dotychczasowe stanowisko wyrażone w opinii z dnia [...] oraz w orzeczeniu lekarskim z dnia [...]. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 poz. 294 ze zm.), za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do tego rozporządzenia, jeżeli zostały wywołane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących na stanowisku pracy przy czym przy ocenie działania tych czynników uwzględnia się m.in. rodzaj, stopień i czas działania narażenia zawodowego oraz sposób wykonywania pracy. W ocenie organu, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ś., zebrał i dokonał analizy całego materiału dowodowego oraz wyjaśnił wszelkie wątpliwości zgłoszone przez strony w toku postępowania. Dokonał też prawidłowej analizy narażenia na działanie czynników szkodliwych, zgodnie z § 1 ust. 2 cyt. rozporządzenia. Orzeczenia lekarskie wydane zostały przez uprawnione jednostki do rozpoznawania chorób zawodowych, o których stanowi § 7 ust. 1 rozporządzenia. Oceniając te orzeczenia, organ uznał, że spełniają wymogi określone w § 10 i § 5 rozporządzenia, zatem przyjęcie tych orzeczeń za podstawę wydanej decyzji, jest w pełni uzasadnione. Reasumując, organ odwoławczy wskazał, że w przypadku A. O. stwierdzono jednostki chorobowe nie mające związku przyczynowego z narażeniem na promieniowanie jonizujące. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. O. nie zgodziła się z odmową uznania Jej choroby za chorobę zawodową. Zdaniem skarżącej zebrana dokumentacja wskazuje na negatywny wpływ warunków pracy na Jej zdrowie. Długotrwałe oddziaływanie tych warunków doprowadziło do choroby, która była kolejnym etapem pogarszającego się stanu zdrowia. Wskazała, że od 1979 r. do 2001 r. pracowała w warunkach szczególnych, z narażeniem na promieniowanie jonizujące i w kontakcie z niebezpiecznymi preparatami chemicznymi. Do 1977 r. w ciemni nie było wentylacji, pracowało się z wykorzystaniem odczynników proszkowych W 16, W 16 R i U 5, które znajdują się w wykazie substancji niebezpiecznych dla zdrowia. W toku pracy mimo, że stan zdrowia pogarszał się WOMP wydawał orzeczenia o zdolności do pracy. Dopiero w 2001 r., kiedy rozpoznano chorobę nowotworową, wydał zaświadczenie o zakazie pracy. Skarżąca zarzuciła też, że organy bezzasadnie pominęły ogólny bardzo pogarszający się Jej stan zdrowia na skutek pracy w pracowniach rtg analizując przyczyny powstania głównej choroby, jaką jest rak. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i potrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Skarżąca w piśmie z dnia [...] wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenia dowodu "z opinii niezależnego rzeczoznawcy" na okoliczność choroby zawodowej. Na rozprawie w dniu [...] na mocy art. 106 § 3 P.p.s.a. powyższy wniosek dowodowy został oddalony, bowiem Sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana stosowanie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 169 ze zm.), według kryterium zgodności z prawem nie dostarczyła podstaw do stwierdzenia, że akt ten narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. W pierwszej kolejności, z uwagi na treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a. należy wskazać, że w niniejszej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 1 czerwca 2005 r. w sprawie SA/Sz 399/04 uchylił ostateczną decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] i poprzedzającą ja decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ś. z dnia [...] w przedmiocie choroby zawodowej. Sąd ten wskazał, że organy orzekające nie wyjaśniły kwestii oddziaływania odczynników chemicznych używanych przy obróbce zdjęć rtg na stwierdzoną u skarżącej chorobę nowotworową. Jednocześnie Sąd w powyższym wyroku uznał, za zasadne ustalenia organów o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej w postaci choroby nowotworowej spowodowanej działaniem promieniowania jonizującego. Z uwagi na treść art. 153 P.p.s.a. rozważenia wymagało, czy organy ponownie rozpatrując sprawę nie naruszyły tego przepisu. Zgodnie bowiem z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna, o której mowa w art. 153 dotyczy zarówno wykładni prawa materialnego, jak i procesowego oraz braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu istotnych okoliczności stanu faktycznego. W oparciu o akta administracyjne oraz uzasadnienie zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana po wyjaśnieniu niezbędnych okoliczności faktycznych wymienionych w wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2005 r. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji uzupełnił wywiad epidemiologiczny dotyczący choroby zawodowej w zakresie ustalenia czynników chemicznych występujących w składzie odczynników stosowanych w ciemni do wywoływania zdjęć (k. 204 akt adm.), zgromadził karty charakterystyk preparatów: regenerator wywoływacza W-16, W 16 R, U 5 (k. 188 – 200 akt adm.), przeprowadził dowód z opinii Zakładu Usług Kominiarskich na okoliczność sprawności wentylacji wywiewowej pomieszczeń rtg w budynku Przychodni przy ul. [...] w Ś. z dnia [...] (k. 201akt adm.). Następnie organ ten po zgromadzeniu powyższych dowodów, zwrócił się do Akademickiego Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej SP Szpital Kliniczny Akademii Medycznej w G. – Klinika Chorób Zawodowych i Wewnętrznych w G. o ponowne wydanie orzeczenia w sprawie choroby zawodowej – z uwzględnieniem nowej dokumentacji – w przedmiocie udziału czynników chemicznych w miejscu pracy skarżącej na opisane u niej zmiany chorobowe. Powyższa placówka orzecznicza w piśmie z dnia [...] w całości podtrzymała swoją opinię z dnia [...] oraz orzeczenie lekarskie z dnia [...] i podkreśliła, że w oparciu o dane IARC – wykaz czynników kancerogennych i powodowanych przez nie skutków - nie uznała związku przyczynowo skutkowego pomiędzy czynnikami szkodliwymi w miejscu pracy skarżącej a Jej chorobą. W tym stanie sprawy brak było podstaw faktycznych i prawnych do kwestionowania sposobu prowadzenia postępowania przez organy inspekcji sanitarnej zakończonego zaskarżoną decyzją. Poczynione przez te organy ustalenia faktyczne stanowią logiczną konsekwencję prawidłowej oceny dowodów. W świetle tych ustaleń nie można uznać za zasadne stanowiska skarżącej, która swoje przekonanie o nabyciu u niej choroby zawodowej wyprowadza z faktu zatrudnienia w określonym w niniejszej sprawie środowisku pracy. Z uwagi na to, że postępowanie administracyjne w sprawie zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), to organy zgodnie z § 10 tego rozporządzenia prawidłowo rozpatrzyły sprawę w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1984 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1984 r. w sprawach chorób zawodowych – za choroby zawodowe uznaje się choroby wymienione w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Przy ocenie działania czynnika szkodliwego uwzględnia się: rodzaj, stopień i czas narażenia zawodowego, sposób wykonywania pracy, bezpośredni kontakt z chorymi zakaźnie lub z materiałem pochodzącym od tych chorych oraz z czynnikami powodującymi choroby inwazyjne, uczuleniowe i nowotworowe (ust. 2 § 1 cyt. rozporządzenia). Z przytoczonego przepisu wynika, że o tym, czy schorzenie jest chorobą zawodową, decyduje spełnienie dwóch przesłanek, a mianowicie: schorzenie musi być wymienione w wykazie chorób zawodowych oraz praca musi być wykonywana w warunkach narażających na powstanie tego schorzenia. W przypadku stwierdzenia obu przesłanek istnieje domniemanie, iż choroba jest następstwem warunków, w jakich praca była świadczona, a więc że istnieje związek przyczynowy pomiędzy chorobą a warunkami pracy. Należy podkreślić, że sam fakt zapadnięcia na chorobę wymienioną w wykazie do powyższego rozporządzenia nie jest wystarczającą przesłanką do uznania jej za chorobę zawodową. Musi nadto istnieć działanie czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy, a więc musi istnieć związek przyczynowy pomiędzy schorzeniem a warunkami występującymi w tym środowisku. Wprawdzie podstawą materialną decyzji wydanej przez organ I instancji i utrzymanej nią w mocy zaskarżonej decyzji ostatecznej jest § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, który stanowi, że chorobą zawodową są choroby wywołane promieniowaniem jonizującym łącznie z nowotworami złośliwymi. Jednakże z treści rozstrzygnięcia, a zwłaszcza ustaleń i rozważań uzasadnień decyzji obu instancji wynika jednoznacznie, że organy te wypełniły dalej idące zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2005 r. Sąd w tym wyroku przesądził zasadność dotychczasowego stanowiska organów, o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej pod postacią opisaną w § 8 tego rozporządzenia, a zatem obecnie kontrolowane rozstrzygnięcie nie może być uznane za sprzeczne z prawem, skoro w zakresie braku podstaw do stwierdzenia tej choroby zawodowej wydane zostało zgodnie z zapatrywaniami i oceną prawną Sądu wyrażoną w wyroku z dnia 6 czerwca 2005 r. Jednocześnie organy inspekcji sanitarnej wykonały zalecenia Sądu zmierzające do wyjaśnienia "kwestii oddziaływania czynników chemicznych na stwierdzoną u skarżącej chorobę nowotworową i związku pomiędzy tym oddziaływaniem a chorobą strony". Z przyczyn szczegółowo omówionych wyżej, Sąd nie dopatrzył się podstaw do podważenia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.