II SA/Sz 1041/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. znak [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U.2018.1382) oraz art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jednolity Dz. U. 2019.1397) Wojewoda Zachodniopomorski po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez R. P. (zwany dalej: "Skarżącym" lub "stroną") od decyzji Burmistrza Miasta Ś. znak [...] z [...]., orzekającej o wymeldowaniu jego z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] w Ś., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym ustalonym przez organy obu instancji: Na wniosek H. P. Burmistrz Miasta Ś. w dniu [...] roku wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie wymeldowania R. P. z miejsca stałego pobytu z przedmiotowego lokalu, w którym zameldowany był od [...] roku. Z ustaleń organów wynika, że wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] r. został orzeczony rozwód małżonków oraz eksmisja Skarżącego z przedmiotowego lokalu. Wyrok eksmisyjny został wykonany przez [...] Sądowego przy Sądzie Rejonowym w B. w dniu [...] r., o czym zawiadomił organ w piśmie z dnia 21 marca 2019 r. Z informacji z Krajowego Rejestru Karnego wynika, że Skarżący od 9.06.2018 r. przebywa w Zakładzie Karnym w [...]. Burmistrz Miasta Ś. decyzją z dnia [...] r. orzekł o wymeldowaniu Skarżącego z miejsca stałego pobytu. R. P. wniósł odwołanie od tej decyzji, w którym oświadczył, że nie zgadza się z jego wymeldowaniem, gdyż mieszkał w tym mieszkaniu od [...] roku życia, remontował je na własny koszt. Wskazywał też, że to córka podejmowała wszelkie działania, by rozbić jego małżeństwo i wyrzucić go z mieszkania. Po rozpatrzeniu odwołania opisaną na wstępie decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zarówno Organ I jak i II instancji stanął na stanowisku, że eksmisja osoby z lokalu, oznacza, że taka osoba od dnia wykonania wyroku eksmisyjnego spełnia przesłankę opuszczenia lokalu w rozumieniu art. 35 ustawy, choćby nie z własnej woli przebywała poza tym lokalem. Sam meldunek Skarżącego w tym lokalu tworzył w chwili orzekania fikcję w ewidencji ludności. Nie zgadzając się z wydanymi decyzjami pismem z dnia [...] r. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w której powielił argumenty zawarte w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 3 czerwca 2020 r. adwokat ustanowiony z urzędu dla strony skarżącej podtrzymał w całości zarzuty skargi i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Stosownie do treści art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jednolity Dz. U. 2019 poz.1397) organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1 ustawy, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2 ustawy, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił, miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Z utrwalonego już orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że meldunek jest czynnością techniczną i porządkową, nie tworzy nowego stanu materialno-prawnego ani nie zmienia istniejącego. Osoba, która przebywa w lokalu, winna być w nim zameldowana i przeciwnie – osoba, która w lokalu nie przebywa – powinna się wymeldować. Postępowanie administracyjne w sprawie o wymeldowanie ma za zadanie wyłącznie uporządkowanie oraz zaktualizowanie ewidencji ludności i tylko zapobiegać utrzymywaniu fikcji w tej ewidencji. Bezspornym w sprawie jest fakt orzeczenia przez Sąd Okręgowy w K. eksmisji Skarżącego z przedmiotowego lokalu oraz wykonania jej przez [...] Sądu Rejonowego w B.. Mając powyższe na uwadze organy prawidłowo ograniczyły postępowanie dowodowe uznając, że w przypadku istnienia wyroku eksmisyjnego nie jest zasadne badanie przesłanki dobrowolności. Wyrok eksmisyjny, nakazujący skarżącemu opróżnienie, opuszczenie i wydanie lokalu mieszkalnego pozostaje w oczywistej sprzeczności z zaistnieniem obu warunków, jakie muszą być spełnione dla zdefiniowania pojęcia "pobyt stały". Sytuacja uprawomocnienia się wyroku eksmisyjnego wyklucza bowiem zarówno fakt zamieszkiwania, jak i zamiar przebywania pod adresem, względem którego orzeczono eksmisję (por. wyrok Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 września 2016 roku II SA/Bd 767/16). Ponadto należy przyznać rację organom, iż sprawy dotyczące nakładów na lokal podlegają rozliczeniu w postępowaniu cywilnym, a nie administracyjnym. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.