II SA/Sz 1042/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Protokolant Agata Banc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 lutego 2006 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta [...] na podstawie art.9 ust.1 pkt 14 lit. a i b, art.2 ust.1 pkt 2 i art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz. U. z 2004 r. Nr 99 poz. 1001 ze zm./ uznał I. K. z dniem [...] za osobę bezrobotną, i jednocześnie odmówił przyznania prawa do zasiłku. Organ I instancji uznał, iż skarżący spełnia warunki do uznania go za osobę bezrobotną, natomiast podstawą odmowy przyznania prawa do zasiłku jest to, że suma okresów, o których mowa w art. 71 ust1. i 2 w/w ustawy, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni. W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, że decyzja ta jest sprzeczna z porządkiem prawnym Konstytucji RP oraz obowiązującym prawem do zasiłku w Unii Europejskiej. Zdaniem odwołującego się obowiązkiem państwa jest zabezpieczenie niezbędnych środków do życia zgodnie z konstytucją, odmowa przyznania zasiłku jest pogwałceniem praw obywatelskich. Po rozpoznaniu odwołania organ I instancji decyzją z [...]r. na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z 2004 r.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu do decyzji organ odwoławczy podkreślił, iż I. K. nie przedstawił żadnego świadectwa pracy, zaś w okresie od [...]r. do [...]r. i od [...]r. do [...]r. pobierał zasiłek dla bezrobotnych początkowo w [...] , a następnie w [...]. W związku z tym maksymalny okres pobierania zasiłku przewidzianego w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy został już przez niego wykorzystany. Wojewoda stwierdził, że decyzja organu I instancji została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Stosownie bowiem do treści art. 71 ust 1 wyżej cyt. ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy (lit. a), lub spełniał inne warunki określone lit. b i, przy ewentualnym zaliczeniu okresów, o których mowa w ust. 2 tegoż przepisu. W ocenie organu w ciągu ostatnich 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, który to okres przypadał między [...] r. do [...] r., do wymaganego okresu, od którego ustawodawca uzależnia przyznanie prawa do zasiłku nie można zaliczyć żadnego dnia, w którym spełnione zostały powyższe warunki. Ponadto skarżący wykorzystał już maksymalny okres pobierania zasiłku, określony wart. 73 ust. 1 wyżej przywoływanej ustawy. Odnosząc się natomiast do argumentacji strony, zawartej w odwołaniu co do przyznania prawa do zasiłku zgodnie z art. 67 ust. 2 Konstytucji organ stwierdził, iż roszczenia jakie na jego podstawie przysługują jednostce mają ograniczony zakres. Przepis ten zdaniem Wojewody stanowi, że obywatel pozostający bez pracy nie z własnej woli i nie mający innych środków utrzymania ma prawo do zabezpieczenia społecznego, jednakże w kwestii określenia jego zakresu i form konstytucja odsyła do uregulowań ustawowych. W kwestii prawa do zasiłku dla bezrobotnych, rolę aktu konkretyzującego uprawnienia wynikające z art. 67 ust. 2 konstytucji pełni właśnie ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepisy tejże ustawy, nie stwarzają jednak w przedmiotowej sytuacji żadnych możliwości prawnych do przyznania skarżącemu prawa do zasiłku. Ta sarna zasada odnosi się także do prawa do zasiłku przewidzianego w prawie Unii Europejskiej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję I. K. podniósł te same argumenty co w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ cyt. dalej jako P.p.s.a/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji prowadzona doprowadziła do stwierdzenia, że skarga jest nie zasadna. Sąd badając zgodność wydanej decyzji z obowiązującymi przepisami stwierdził, że skarga niniejsza nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 71 ust 1 cyt. ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy (lit. a), lub spełniał inne warunki określone lit. b - i, przy ewentualnym zaliczeniu okresów, o których mowa w ust. 2 tegoż przepisu. Z ustaleń dokonanych przez organ wynika, że w ciągu ostatnich 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, który to okres przypadał między [...] r. do [...] r. do wymaganego okresu, od którego ustawodawca uzależnia przyznanie prawa do zasiłku nie można zaliczyć skarżącemu żadnego dnia. Ponadto jak wynika z akt sprawy, wykorzystał on już maksymalny okres pobierania zasiłku, określony w art. 73 ust. 1 wyżej przywoływanej ustawy. Sąd całkowicie popiera argumentację organu, iż zarzuty strony dotyczące naruszenia art. 67 ust. 2 Konstytucji przez nie zastosowanie tego przepisu mają ograniczony zakres. Przepis ten stanowi bowiem, iż obywatel pozostający bez pracy nie z własnej woli i nie mający innych środków utrzymania ma prawo do zabezpieczenia społecznego, jednakże w kwestii określenia jego zakresu i form konstytucja odsyła do uregulowań ustawowych. Zatem dla dochodzenia tego rodzaju roszczeń nie wystarcza samo tylko wskazanie podstawy konstytucyjnej, ale zawsze konieczne jest także wskazanie przepisu ustawy, która konkretyzuje uregulowanie zawarte w konstytucji. W kwestii prawa do zasiłku dla bezrobotnych, rolę aktu konkretyzującego uprawnienia wynikające z art. 67 ust. 2 konstytucji pełni właśnie ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z kolei przepisy tejże ustawy, nie dają w przedmiotowej sytuacji żadnych możliwości prawnych dla przyznania skarżącemu prawa do zasiłku. Ta sarna zasada odnosi się także do prawa do zasiłku przewidzianego w prawie Unii Europejskiej. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.