II SA/Sz 1044/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.),, Sędzia WSA Barbara Gebel, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 marca 2016 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., znak [...] (sprostowaną postanowieniem z dnia 19 maja 2015 r.) Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę L. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Z. – inwestycji pod nazwą "Z. polegającej na: - budowie [...] budynków mieszkalnych wielorodzinnych z 2 łącznikami budynków i garażami podziemnymi na działkach nr [...] - przebudowie ze zmianą sposobu użytkowania budynku szkoły przy [...] na budynek biurowy na działkach nr [...] - zagospodarowaniu terenu z układem dojść dojazdów, ciągów pieszych, zieleni, małej architektury dla projektowanej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej na działkach opisanych wyżej: - budowie dwóch zjazdów na działce nr [...] - budowie instalacji zewnętrznych: wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, deszczowej i ogólno-spławnej, instalacji 0,4 kV, oświetlenia terenu, teletechniki na działkach [...] , przyłączy telekomunikacyjnego, wody, kanalizacji ogólnospławnej oraz przebudowie oświetlenia ulicznego na działkach [...] przy[....] , z zachowaniem warunków opisanych w dalszej części decyzji, zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu organ opisał przebieg postępowania w sprawie, z którego wynika, że w trakcie postępowania postanowieniem z [...] r. nałożono na inwestora obowiązek dostarczenia brakujących dokumentów oraz usunięcia wskazanych nieprawidłowości projektu budowlanego w terminie do 27 kwietnia 2015 r. W dniu 30 marca 2015 r. pełnomocnik inwestora złożył wyjaśnienia i dokumenty oraz usunął nieprawidłowości wskazane w postanowieniu z dnia [...] r. Dodatkowo w piśmie z dnia [...] r. ustosunkował się do uwag i żądań Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] (zgłoszonych pismem z dnia [...] r.). Po sprawdzeniu projektu budowlanego oraz przeanalizowaniu usytuowania planowanej inwestycji organ uznał, że projektowane budynki znajdują się w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej. Organ zaznaczył, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wyjaśnia co należy rozumieć przez zabudowę śródmiejską, jednak brak jest w nim definicji śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej, o której mowa w § 60 ust. 2 tego rozporządzenia. Zdaniem organu dla spełnienia cech śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej nie ma znaczenia czy w wyniku uzupełnienia dotychczasowej zabudowy, wybudowany zostanie budynek, tworząc jedną pierzeję z budynkami dotychczas istniejącymi, czy też nowo wybudowanym budynek zagęści dotychczas istniejącą luźną zabudowę w głębi działek. Projektant przedstawił rysunki z "linijką słońca" wykonaną dla szerokości geograficznej 54 zgodnie z położeniem miasta, w dniach równonocy i z analizą naturalnego oświetlenia. Wynika z nich, że mieszkania w istniejącym budynku mają ograniczony czas nasłonecznienia do 1,5 godziny natomiast wysokość przesłaniania 16 m została zmniejszona o połowę w związku ze śródmiejską zabudową, przy czym odległość między budynkami wynosi od [...] m. W związku z powyższym organ uznał, że zostały zachowane wymogi określone w § 13 ust. 4 i § 60 ust. 2 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ wyjaśnił ponadto, że w dniu [...], r. projekt zagospodarowania został uzupełniony o dojście do projektowanych [...] budynków od strony [...] . Dojście to zostało usytuowane na przedłużeniu istniejącego wejścia do budynku przy [...] w zbliżeniu do działki nr [...]. Inwestor przedłożył dwa oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia [...] r. stosownie do art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Z uwagi na treść art. 35 tej ustawy sprawdzono zgodność projektu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r., a także wymaganiami ochrony środowiska oraz zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami. Projekt budowlany, zawierający wymagane prawem opinie, uzgodnienia, pozwolenie (decyzja Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] r.) został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz wpisane na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Organ odniósł się też do uwag i zastrzeżeń wniesionych przez Wspólnotę Mieszkaniową przy [...] Od opisanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta odwołanie (pismem z dnia 8 czerwca 2015 r.) złożyła Wspólnota Mieszkaniowa [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Następnie, pismem z dnia [...] r. Wspólnota uzupełniła swoje odwołanie o uzasadnienie, w którym wskazała między innymi na występującą – jej zdaniem – niezgodność projektu budowlanego z warunkami zabudowy ustalonymi decyzją z dnia [...] r., a konkretnie jej punktem II lit. d pkt 4, w którym zawarto ustalenia dotyczące obsługi komunikacyjnej – wejście główne od al. [...], wjazd i wejście od ul. [...]. Zdaniem Wspólnoty, poprawienie przez inwestora rysunków projektu budowlanego poprzez wrysowanie do gotowego projektu chodnika od al. [...], nie zmienia faktu, że wejście główne tj. ciągi pieszych jak i wjazdy do projektowanych trzech budynków mieszkalnych nadal będą możliwie wyłącznie od ul. [...]. Wspólnota podkreśliła, że jej zdaniem ustalenie czy istniejąca zabudowa ma charakter zabudowy śródmiejskiej, pozostaje sporna pomiędzy stronami postępowania oraz organem I instancji i wymaga wiadomości specjalnych wobec czego niezbędne jest przeprowadzenie w tym zakresie dowodu z opinii biegłego specjalisty. Zdaniem odwołującej się, organ I instancji zaniechał analizy na podstawie części opisowej projektu i rysunków projektu, a także dodatkowych dokumentów przedłożonych przez inwestora i Wspólnotę, czy projekt narusza przepisy dotyczące oświetlenia i nasłonecznienia określone w § 13, 57 i 60 rozporządzenia. Nieprawidłowo też (bez podstawy prawnej) ustalił obszar oddziaływania inwestycji w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. Organ uznał, że poddany ocenie sporządzony dla planowanego przedsięwzięcia projekt budowlany spełnia warunki określone w art. 35 ustawy Prawo budowlane. Inwestycja usytuowana jest w obszarze, dla którego nie obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta ustalił warunki dla projektowanej zabudowy. W załączniku do tej decyzji zawarto wnioski z analizy urbanistycznej terenu sąsiadującego z projektowaną inwestycją, który objął znacznie ponad [...] działek zabudowanych z kilku obrębów oraz działki niezabudowane, tereny zieleni miejskiej i działki drogowe. Poddane analizie działki dostępne z tych samych dróg publicznych co planowana inwestycja (od al. [...] ) zabudowane są w przeważającej części kilkukondygnacyjnymi budynkami mieszkalnymi z usługami oraz kilkukondygnacyjnymi budynkami użyteczności publicznej (przychodnie, szkoły, biura, administracja). Organ odwoławczy zaznaczył, że w jego ocenie, określona w decyzji o warunkach zabudowy funkcja planowanej inwestycji jest funkcją typową dla zabudowy śródmiejskiej, o jakiej mowa w § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z tym przepisem, za zabudowę śródmiejską uważa się obszar o występującej faktycznie intensywnej zabudowie w centrum śródmieścia miasta lub dzielnicy miasta, albo obszar przewidziany w planie miejscowym do intensywnej zabudowy w centrum śródmieścia. W cytowanym rozporządzeniu wprowadzono pojęcie zabudowy śródmiejskiej w dwóch aspektach związanych z lokalizacją nowej zabudowy: w § 13 ust. 4 rozporządzenia, w którym dla śródmiejskiej zabudowy dopuszcza się zmniejszenie o połowę minimalnych odległości pomiędzy budynkami, określonych w § 13 ust. 1 rozporządzenia oraz w § 60 ust. 2 rozporządzenia, w którym dla śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej dopuszcza się zmniejszenie o połowę minimalnego nasłonecznienia, określonego w § 60 ust. 1 rozporządzenia. Zdaniem organu, śródmiejska zabudowa uzupełniająca jest to zabudowa, której celem jest uzupełnienie istniejącej już zabudowy, mającej cechy śródmiejskiej, przez dobudowanie wśród innych, już istniejących budynków, budynku lub budynków nowych. Inwestycja w postaci trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz przebudową ze zmianą sposobu użytkowania budynku, sytuowana przy al. [...], uzupełnia istniejącą zabudowę o charakterze śródmiejskim w tej części – dzielnicy – miasta. Inwestycję zaplanowano w drugiej linii zabudowy przy głównej reprezentacyjnej ulicy S., która przebiegając w tej części miasta zachowuje choć zróżnicowany architektonicznie, jednak śródmiejski charakter zabudowy. Z uwagi na wspomniany charakter zabudowy projektowana inwestycja może odwołać się do treści § 60 ust. 1 rozporządzenia, co oznacza, że skróceniu może ulec dzienny czas nasłonecznienia pomieszczeń z 3 godzin do 1,5 godziny. Przeprowadzona analiza nasłonecznienia (tzw. "linijka słońca) wykazała przepisowy czas nasłonecznienia pomieszczeń w istniejącym budynku. Projektant wykazał również zgodność projektu w zakresie wymogu określonego w § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) odnośnie przesłaniania (wysokość obiektu przesłaniania wynosi 16 m i stosownie do treści § 13 ust. 4 rozporządzenia może zostać zmniejszona o połowę – do 8 metrów, z tym że w tym wypadku odległość wynosi od 9,03 do 9,17 m). Organ wskazał także, że główne wejście zostało zaprojektowane od frontu działki, czyli ul. [...] , co jest zgodne z ustaleniem zawartym w decyzji o warunkach zabudowy. W projekcie zagospodarowania terenu wskazano (po poprawkach) utwardzone wejście do trzech projektowanych budynków od strony al. [...]. Tym samym określony w decyzji o warunkach zabudowy warunek odnośnie obsługi komunikacyjnej w zakresie wejścia na posesję objętą inwestycją od al. [...] został dopełniony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. decyzję Wojewody Wspólnota Mieszkaniowa al. [...] wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 34 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego niezgodnego z warunkami zabudowy określonymi w punkcie II lit. d pkt 4 decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]r. oraz warunkami technicznymi dotyczącymi obsługi komunikacyjnej inwestycji, 2. § 3 pkt 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja na działkach nr [...] znajduje się na obszarze zabudowy śródmiejskiej, 3. § 13, § 57 i § 60 cytowanego rozporządzenia "w zakresie bezwzględnie obowiązujących norm dotyczących zacienienia, oświetlenia i nasłonecznienia lokali znajdujący się w budynku przy al. [...] w części sąsiadującej z planowaną inwestycją". Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie przepisów prawa procesowego, tj: 1. art. 7, art. 77 § 1 , art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie czy planowana inwestycja na działkach nr [...] znajduje się w obszarze faktycznego funkcjonalnego miasta lub dzielnicy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 2. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia bądź uzasadnienia, dlaczego organ nie widzi konieczności przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez skarżącą w zakresie ustalenia, czy istniejąca w rejonie planowanej inwestycji zabudowa ma charakter zabudowy śródmiejskiej w rozumieniu § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., a tym samym czy w odniesieniu do planowanej inwestycji mogą być zastosowanej odstępstwa od wymogów w zakresie oświetlenia i nasłonecznienia, wynikające z § 13 ust. 4 i § 60 ust. 2 tego rozporządzenia oraz czy planowana inwestycja nie ograniczy w sposób sprzeczny z § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a, § 57 i § 60 cytowanego rozporządzenia dostępu do naturalnego światła oraz nasłonecznienia lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku przy al. [...] , co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 3. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez zaniechanie rozpoznania przez organ odwoławczy ustosunkowania się do wszystkich istotnych zarzutów podniesionych w środku odwoławczym, co istotnie wpłynęło na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda nie znajdując podstaw do zmiany wydanego rozstrzygnięcia wniósł o oddalenie skargi. Uczestnik postępowania – L. S. – w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana pod względem zgodności z prawem nie dała podstaw do uznania, że wydana została ona z naruszeniem prawa. Jak wynika z akt sprawy, pismem złożonym w dniu [...] r. L. S. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Z. wniósł o pozwolenie na budowę inwestycji pod nazwą "Z. Do wniosku załączono niezbędne załączniki: projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) – w brzmieniu aktualnym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 1); zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2); kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowiu, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 3); wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnieniu budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 4). W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z warunkami zabudowy ustalonymi decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] r. Za nietrafne należy uznać stanowisko skarżącej, zgodnie z którym projekt jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy oraz warunkami technicznymi dotyczącymi obsługi komunikacyjnej inwestycji (punkt II lit. d pkt 4 – ustalenia dotyczące obsługi komunikacyjnej – wejście główne od al. [...] ). Zdaniem Wspólnoty, wrysowanie do gotowego projektu chodnika od al. W. nie spełnia norm określonych w § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Opisany chodnik, poprowadzony na przedłużeniu istniejącego wzdłuż krawędzi działki nr [...] , prowadzącego na podwórze i do bocznego wejścia do budynku przy al. [...] , nie prowadzi bowiem do wejść do trzech budynków mieszkalnych, ponieważ usytuowane są od ul. [...]. Powyższe stanowisko nie znajduje jednak potwierdzenia w przedstawionej dokumentacji. Słusznie organ uznał, że główne wejście zaprojektowane zostało od frontu działki, czyli głównej ulicy [...] , co jest zgodne z ustaleniem zawartym w decyzji o warunkach zabudowy. W projekcie zagospodarowania terenu naniesiono poprawki ([...] r.) - plansza 1 - utwardzone wejście do trzech projektowanych budynków - zatem twierdzenie strony okazało się bezzasadne (widoczne na wspomnianej planszy przejście prowadzi do ww. trzech budynków mieszkalnych). Trudno uznać za trafną argumentację sprowadzającą się do niczym nie popartych podejrzeń skarżącej co do ewentualnej sprzedaży działki gruntu nr [...], zwłaszcza, że nawet w wypadku sprzedaży tej działki wejście nadal może spełniać swoją funkcję. Za nietrafny należy także uznać argument skarżącej dotyczący błędnego – jej zdaniem – przyjęcia przez organ, że planowana inwestycja znajduje się na obszarze zabudowy śródmiejskiej. Wspólnota podniosła, że organ uchylił się przy tym od wypowiedzenia w oparciu o jakie dowody uznał, że tak jest jak również nie dokonał we własnym zakresie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego pod tym kątem. Zdaniem skarżącej planowana inwestycja nie znajduje się w dzielnicy Ś. lecz Ł. zatem nie może stanowić funkcjonalnego centrum dzielnicy Ś., a przy tym w sąsiedztwie nie ma hoteli czy dyskontów. Z taką argumentacją nie sposób się jednak zgodzić. Organ szczegółowo kwestię tę omówił, wskazując, że inwestycję zaplanowano w drugiej linii zabudowy przy głównej reprezentacyjnej ulicy S., która przebiegając w tej części miasta zachowuje choć zróżnicowany architektonicznie, jednak śródmiejski charakter zabudowy. W tej części miasta występuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna wraz z usługami o centrotwórczym charakterze (biura, szkoły, hotele, restauracje, sklepy różnych branż i siedziby wszelkich instytucji, nieco dalej stacja benzynowa, dyskont spożywczy). Jednocześnie za trafne należy uznać stanowisko organu, zgodnie z którym nie ma istotnego znaczenia do jakiej dzielnicy przypisany jest analizowany obszar, czy jest to Ś. czy dzielnica Ł., ponieważ są to jedynie administracyjnie wydzielone obszary gminy miejskiej. Należy podkreślić, że ustawa nie operuje określeniem dzielnicy a jedynie nawiązuje do charakteru zabudowy (śródmiejskiej). Idąc tokiem rozumowania skarżącej należałoby uznać, że centralne punkty miasta takie jak P. czy B. w S. także nie są rejonami zabudowy śródmiejskiej gdyż stanowią część dzielnicy N. nie zaś Ś. Argumentacja skarżącej w omawianym zakresie jest tym bardziej zaskakująca, że nalężące do niej budynki powstały także w drugiej linii zabudowy – na zasadzie uzupełnienia zabudowy śródmiejskiej i takiego śródmiejskiego uzupełniającego charakteru zabudowy w przypadku swoich własnych budynków skarżąca nie kwestionuje. Z powyższym zarzutem związany jest także zarzut niespełnienia przez projekt określonych w § 13, 57 i 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. wymogów w zakresie oświetlenia i nasłonecznienia. Wskazywane przez Wspólnotę nasłonecznienie w wymiarze co najmniej 3 godzin dziennie w dniach równonocy w godzinach od 7.00 do 17.00 byłoby wymagane gdyby nie chodziło w tym wypadku o zabudowę śródmiejską uzupełniającą. Skoro jednak – o czym była mowa powyżej – projektowana inwestycja do takiej zabudowy należy zatem zastosowanie znajduje § 60 ust. 2 cytowanego rozporządzenia przewidujący ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny (co jak przyznaje sama skarżąca zostało zapewnione). Powyższe zostało w ustaleniach organu odwoławczego uwzględnione zatem nie sposób stwierdzić jakiego rodzaju analizę dotyczącą naruszenia przepisów zakresie oświetlenia i nasłonecznienia organ miałby dodatkowo - zdaniem skarżącej – przeprowadzić, ewentualnie jakich obliczeń w tej mierze dokonać. Zarzucając organowi zaniechanie przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez skarżącą w zakresie ustalenia, czy istniejąca w rejonie planowanej inwestycji zabudowa ma charakter zabudowy śródmiejskiej, a tym samym czy w doniesieniu do tej inwestycji mogą być zastosowane odstępstwa od wymogów w zakresie oświetlenia i nasłonecznienia wynikające z rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. skarżąca nie wskazała jakiej specjalności biegły miałby wykonać opinię w tym przedmiocie ani jaki miałby być jej zakres. W tym miejscu należy zaznaczyć, że zasięgnięcie opinii biegłego jest niezbędne wtedy gdy w grę wchodzą ustalenia wymagające specjalistycznej wiedzy jaką organ nie dysponuje. Zgodnie bowiem z treścią art. 84 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Skoro jednak pojęcie zabudowy śródmiejskiej zostało zdefiniowane w § 3 pkt 1 wspomnianego rozporządzenia, zatem w oparciu o tę definicję możliwe jest jej określenie bez konieczności powoływania biegłego. Podnosząc zarzut nierozpatrzenia przez organ wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu Wspólnota zarzutów tych nie zacytowała wskazując jedynie, że chodzi o punkty: 4, 7, 8 i 9. Z treści wspomnianego odwołania wynika natomiast, że jego punkt 4 dotyczył zaniechania analizy czy projekt nie narusza przepisów dotyczących oświetlenia i nasłonecznienia określonych w rozporządzeniu z 12 kwietnia 2002 r., punkt 7 wskazywał na brak umocowania do ustalenia przez organ I instancji w drodze decyzji administracyjnej, mającego oparcie w przepisach stanowiących podstawę do jej wydania obszaru oddziaływania inwestycji w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, punkt 8 zarzucał błędne uznanie, że właściciele działki nr [...] utracili status strony w związku z uzupełnieniem projektu budowlanego wskazującym, że na działce nie będą wykonywane roboty budowlane z kolei punkt 9 wskazywał na błędne nałożenie na inwestora obowiązku ustanowienia kierownika robót podczas gdy jak się wydaje intencją organu było udzielenie pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutu wskazanego w punkcie 4 odwołania, należy zaznaczyć, że skoro ustalono, że planowana inwestycja stanowi zabudowę śródmiejską uzupełniającą zatem analiza o jakiej wspomina skarżąca nie jest konieczna (sama skarżąca przyznaje, że zachowany został co najmniej półtoragodzinny czas nasłonecznienia). Podnosząc zarzut opisany w punkcie 7 odwołania skarżąca nie wyjaśniła co rozumie przez "brak umocowania do ustalenia przez organ I instancji w drodze decyzji administracyjnej" obszaru oddziaływania inwestycji w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Niewątpliwie jednak należy uznać, że zamieszczenie takiego zapisu w treści decyzji nie miało wpływu na wynik sprawy a przy tym skarżąca nie wskazała jakichkolwiek okoliczności, z których wynikałoby, że z tego powodu naruszone zostały jej prawa. Z kolei z zarzutem określonym w punkcie 8 odwołania mogliby wystąpić właściciele działki nr [...]. Należy zaznaczyć, że o ile uznają oni, iż zostały naruszone ich prawa będą mieli możliwość ze skorzystania ze środków prawnych przewidzianych przepisami w tym zakresie, natomiast powyższe nie narusza żadnych uprawnień skarżącej. Ostatni zarzut odwołania niewątpliwie mógłby być podnoszony przez inwestora, który jednak na wadliwość rozstrzygnięcia w tym zakresie nie wskazuje, a z akt sprawy nie wynika by powyższe naruszało w jakikolwiek sposób prawa skarżącej. Dodatkowo należy podkreślić, że skarżąca nie wskazuje na wadliwe ustanowienie w tym wypadku kierownika robót zamiast kierownika budowy a jedynie na wadliwy zapis w treści decyzji z dnia [...] r., niewątpliwie związany z oczywistą omyłką, sprostowaną postanowieniem z dnia [...] r. Jak wynika z treści wspomnianego postanowienia w opisanej wyżej decyzji pomyłkowo znalazł się zapis wskazujący na udzielenie inwestorowi pozwolenia na rozbiórkę zamiast pozwolenia na budowę, co jednak sprostowano wspomnianym postanowieniem. Mając powyższe na uwadze, należy uznać skargę za niezasadną. Zdaniem Sądu organ zebrał, rozpatrzył i ocenił zgromadzony materiał dowodowy w sposób prawidłowy i wystarczający dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia z zachowaniem reguł określonych w art. 7 i 77 § 1 i 80 K.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 K.p.a. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.