II SA/Sz 1045/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi G. N. i Z. N. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją Nr [...], z dnia [...], Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił L.S. pozwolenia na budowę, tj. na wykonanie robót budowlanych obejmujących przebudowę i zmianę sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego wielorodzinnego (pomieszczenia znajdującego się w lokalu mieszkalnym nr 1), na lokal usługowy (salon kosmetyczny) wraz z rozbudową ww. budynku o schody zewnętrzne oraz zagospodarowaniem terenu działki nr [...] obręb [...], położonej przy ul. [...] nr [...], w [...]. W dniu [...], wpłynęło do organu pismo G.N. i Z.N. współwłaścicieli ww. nieruchomości, doprecyzowane na wezwanie organu, stanowiące wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...]. Wnioskodawcy wskazali, że zakres inwestycji obejmować ma także budowę dodatkowych miejsc postojowych, na co nie wyrażają zgody. Podali, że o przyczynie wznowienia dowiedzieli się w okresie pomiędzy [...]. Postanowieniem z dnia [...] organ wznowił postępowanie administracyjne w sprawie wydania pozwolenia na budowę dla L.S. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Starosta odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia [...]. G.N. i Z.N. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji, które Wojewoda uwzględnił i decyzją z dnia [...], Nr [...], uchylił decyzję Starosty z dnia [...] i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia oraz uchylił postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] o wznowieniu postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ winien wezwać wnioskodawców do wskazania konkretnej podstawy wznowienia postępowania. W piśmie z dnia [...] wnioskodawcy wskazali, że art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej "K.p.a., jest podstawą ich wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją Starosty z dnia [...]. Argumentowali, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe, gdyż inwestor starając się o ich zgodę na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania części budynku, nie wspominał o wyodrębnieniu na wspólnej posesji miejsc postojowych. Stwierdzili, że wyrazili zgodę jedynie na utworzenie lokalu usługowego i osobnego wejścia do budynku. Nie było mowy o wyrażeniu zgody na utworzenie miejsc parkingowych. Ponadto, jako podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, wnioskodawcy wskazali art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż organ w momencie wydania decyzji, nie znał wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a brak zgody współwłaścicieli na część inwestycji, będącej przedmiotem postępowania, stanowi taką właśnie istotną okoliczność. Starosta postanowieniem z dnia [...] wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej opisaną na wstępie decyzją organu z [...]. W toku postępowania wnioskodawcy uzupełnili swoje stanowisko w sprawie i wnieśli o uchylenie ostatecznej decyzji Starosty. Decyzją z dnia [...], Nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 ustawyz dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), Starosta odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że G.N. i Z.N. byli stronami postępowania administracyjnego, już na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zakończonego decyzją z dnia [...], Nr [...]. Jednym z warunków realizacji inwestycji, było zapewnienie na działce nr ew. [...], odpowiedniej ilości miejsc postojowych. Jak zauważył organ, ww. osoby nie wnosiły uwag do tej decyzji. Również na etapie postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę, państwo N. nie skorzystali z przysługującego im prawa zapoznania się z dokumentacją projektową i wniesienia uwag do planowanej inwestycji. Starosta wskazał, że Prokurator Rejonowy, po zweryfikowaniu oświadczenia L.S. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, odmówił wszczęcia śledztwa wobec braku znamion czynu zabronionego (postanowienie z dnia [...]). W związku z powyższym, oświadczenie to organ uznał za ważne i przyjął, że brak jest podstaw do uchylenia ww. decyzji z powodu wystąpienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., gdyż nie ma ostatecznego orzeczenia sądu lub innego aktu, potwierdzającego, że dowody przedstawione przez inwestora, okazały się fałszywe. G.N. i Z.N. odwołali się od powyższej decyzji, podnosząc zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i brak przeprowadzenia koniecznego postępowania administracyjnego. Ponadto zarzucili naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności: - art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., poprzez rozstrzygnięcie sprawy, pomimo istnienia podstawy do zawieszenia postępowania, w związku z koniecznością rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego wynikającego z kontynuowania przez Prokuratora Rejonowego postępowania karnego w sprawie możliwości popełnienia przestępstwa w związku ze złożeniem przez inwestora fałszywego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, - art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., w wyniku odmowy uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, pomimo wystąpienia oczywistej podstawy do takiego uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, wobec ujawnienia braku prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, - art. 86 w związku z art. 7 K.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania wnioskodawców, na okoliczność braku prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i intencji wnioskodawców przy podpisywaniu pisma nazwanego "zgodą" z dnia [...], - art. 107 § 1 i 3 K.p.a., poprzez niewłaściwe uzasadnienie faktyczne i prawne kwestionowanej decyzji. Decyzją z dnia [...], Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty. Organ odwoławczy, stwierdził zachowanie terminu miesięcznego, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a., do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, skoro o okolicznościach stanowiących jego podstawę, wnioskodawcy dowiedzieli się w okresie między [...]. Odnosząc powyższe do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., organ odwoławczy stwierdził, iż wnioskodawcy nie przedstawili dowodu, w postaci orzeczenia sądu, na okoliczność, że złożone przez inwestora oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, okazało się fałszywe. Prokurator Rejonowy postanowieniem z dnia [...], nr [...] odmówił wszczęcia śledztwa w sprawie złożenia fałszywego oświadczenia przez inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W aktach znajduje się pismo Prokuratora z dnia [...] o podjęciu postępowania ww. sprawie, jednakże – jak zauważył organ – brak było prawomocnego orzeczenia stwierdzającego, że doszło do złożenia fałszywego oświadczenia w ww. zakresie. Organ uznał, że nie zaistniała w sprawie przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Odnosząc się do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., organ zaznaczył, że domniemanie zgodności prawdziwości przedmiotowego oświadczenia inwestora, nie zostało obalone, zatem nie doszło do ujawnienia nowej okoliczności faktycznej, która świadczyłaby o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę bez wymaganego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Brak było również innych nowych okoliczności, nieznanych organowi pierwszej instancji, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy zakończonej wydaniem ww. decyzji. Organ odwoławczy zauważył, że wnioskodawcy brali udział w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...]. Projekt zagospodarowania terenu, który przewiduje wykonanie miejsc postojowych, został zawarty w dokumentacji projektowej. Na etapie postępowania, w którym strony mogły zapoznać się z aktami sprawy oraz projektem budowlanym, wnioskodawcy nie składali zastrzeżeń, co do treści wyrażonej zgody. Organ stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu został sporządzony zgodnie z zapisami wydanej dla tej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy. Wojewoda wskazał, że decyzja o pozwoleniu na budowę została doręczona wnioskodawcom w dniu [...]. Powyższe oznacza, że wniosek oparty na przesłance z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., został złożony po upływie terminu jednego miesiąca, liczonego od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia (art. 148 § 1 K.p.a.). Organ nie podzielił zarzutu odwołania o naruszeniu w sprawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., uznając, że postępowanie toczące się przed prokuratorem nie jest zagadnieniem wstępnym dla sprawy o wznowienie postępowania administracyjnego dotyczącej decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. Dopiero pojawienie się dowodu w postaci prawomocnego orzeczenia sądu może być podstawą wznowienia. Natomiast samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet będzie miał wpływ na wynik sprawy, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania. administracyjnego W ocenie organu odwoławczego, z powodu braku spełnienia przesłanek z art. 145 § 1 i § 5 K.p.a., nie znalazł uzasadnienia zarzut odwołania o naruszeniu w sprawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Organ stwierdził, że nie znajduje oparcia w sprawie zarzut naruszenia art. 86 K.p.a., gdyż w postępowaniu przez organem pierwszej instancji, strony zgłaszały liczne dowody na poparcie swych twierdzeń, którym inwestor w licznych pismach zaprzeczał. Wojewoda podkreślił, że organ nie może dać wiary jednym twierdzeniom, a twierdzenia innej strony pominąć, a ponadto istnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., winno być stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego odpowiedniego organu. Wojewoda uznał, że przy wydawaniu kwestionowanej odwołaniem decyzji nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Powyższa decyzja została zaskarżona przez G.N. i Z.N. skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący wnosząc o uchylenie decyzji w całości, postawili zarzut naruszenia: 1) art. 77 § 1 K.p.a., wynikający z niewyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia dostępnego materiału dowodowego, w zakresie: - wadliwej oceny zgody skarżących, wyrażonej w piśmie z dnia [...], jako zgody na dysponowanie przez inwestora całą nieruchomością (również częścią gruntową), - pominięcia oczywistego faktu, że współwłaścicielka nieruchomości J.S. nie wyartykułowała swojej zgody na inwestycję zamierzoną przez L.S., - pominięcia rzeczywistych intencji inwestora, które wyrażone zostały w oświadczeniu z dnia [...]; - wadliwego uznania, bez przeprowadzenia koniecznego postępowania dowodowego, iż nie wyszła na jaw nowa okoliczność faktyczna – jaką był brak koniecznego prawa do dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane. 2) art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., poprzez akceptację rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej, mimo zaistnienia oczywistej podstawy do takiego uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, tj. ujawnienia się braku prawa inwestora do dysponowania całą nieruchomością gruntową, którego istnienie stanowi warunek konieczny uzyskania pozwolenia na budowę w zakresie ingerującym w tę nieruchomość. 3) art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez niczym nieuzasadnione ograniczenie podstawy wznowienia postępowania administracyjnego do stanów faktycznych, ograniczających się do fałszu stanowiącego czyn przestępny podczas, gdy właściwa interpretacja przywołanego przepisu, już tylko z uwagi na regulację zawartą w pkt 2 jego treści, prowadzić musi do wniosku, że pod jego dyspozycję wcale nie muszą podpadać wyłącznie działania wyczerpujące znamiona przestępstwa. 4) art. 62 w związku z art. 28 K.p.a., poprzez odrębne prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie "wniosku J.S." mimo, iż oczywistym jest i znanym organowi pierwszej instancji z urzędu, że prawa wskazanej osoby i skarżących, są tożsame co do stanu faktycznego, jak i podstawy prawnej, co aktualizuje obowiązek organu łącznego ich rozpoznania w toku jednego postępowania. 5) art. 7 K.p.a., przez zupełne pominięcie w toku postępowania zasady ochrony słusznego interesu obywatela oraz przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, wynikające z niepodjęcia czynności koniecznych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym poprzez zaniechanie przesłuchania obojga wnioskodawców, w charakterze strony, na okoliczność rzeczywistego braku po stronie inwestora, "uzurpowanego" (w piśmie z dnia [...]), prawa do dysponowania nieruchomością gruntową, w postaci działki przy ul. [...] w [...]; oraz intencji obojga przy podpisywaniu, nazwanego "zgodą", pisma z dnia [...]. 6) art. 8 K.p.a., przez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej, wynikające z koniunkturalnego wykorzystania błędnego przekonania skarżących, co do zakresu rozstrzygnięcia kwestionowaną w niniejszym postępowaniu decyzją Starosty. Wojewoda w odpowiedzi na skargę G.N. i Z.N. wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu [...], pełnomocnik skarżących poparł skargę i złożył wniosek o zawieszenie niniejszego postępowania sądowego, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., z uwagi na to, że przed Sądem Rejonowym toczy się postępowanie, dotyczące sfałszowania dokumentu, a skarżący mają tam status pokrzywdzonego. Sąd oddalił wniosek o zawieszenie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Przedmiotem skargi jest decyzja wydana w toku wznowionego postępowania. Jako podstawę wznowienia postępowania administracyjnego skarżący powołali przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., która stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się fałszywe. Z treści decyzji organu pierwszej instancji wynika, że uznał on możliwość badania zasadności podstaw wznowienia postępowania administracyjnego, powołanych przez wnioskodawców. Wojewoda, poddał ocenie spełnienie w sprawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., przyjmując, że w tym zakresie termin miesięczny (art. 148 § 1 K.p.a.), liczony od momentu wskazanego przez skarżących, do złożenia podania, został przez wnioskodawców zachowany. Powyższą ocenę organu odwoławczego sąd uznaje za prawidłową. W doktrynie przedmiotu wskazuje się, że spełnienie ww. przesłanki ograniczone jest wystąpieniem łącznym trzech warunków (patrz B. Adamiak, J. Borkowski. K.p.a.. Komentarz. Wyd.13. Warszawa 2014, s. 578-579). Po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu. Po drugie, sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Po trzecie, fałszywy dowód musiał być podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. W ocenie sądu, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że wniosek skarżących oparty o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., nie spełniał warunku w postaci stwierdzenia prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, że inwestor złożył fałszywe oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Warunek ten jest uzasadniony ustawowym podziałem kompetencji organów państwowych, następstwem czego jest wyłączenie możliwości orzekania organów, właściwych w sprawie wznowienia postępowania, o przestępstwie jakim jest fałsz dowodów. Brak jest zatem podstaw do przyznania zasadności zarzutowi skargi, o wadliwym ograniczeniu się organu do badania podstawy z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.. Niezasadna jest też wykładnia rozszerzająca ww. przepisu, jaką skarżący wywiedli z treści art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. (decyzja wydana została w wyniku przestępstwa), gdyż naruszenie zakreślonych ram wznowienia postępowania stanowi rażące naruszenie prawa, a ponadto organ bez wątpienia w przypadku badania przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a., winien oprzeć ustalenia w zakresie fałszu (pkt 1) i przestępstwa (pkt 2) o treść prawomocnego orzeczenia sądu lub innego organu. Tego rodzaju dokumentu skarżący nie przedstawili organom orzekającym w sprawie o wznowienie postępowania administracyjnego, zatem nie wykazali, że wystąpiła w sprawie przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że fakt toczącego się postępowania prokuratorskiego w sprawie podejrzenia przestępstwa polegającego na złożeniu przez inwestora fałszywego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne, nie stanowił zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., dla sprawy o wznowienie postępowania administracyjnego dotyczącej decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę. Zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. Natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego. Ocena w zakresie legalności oświadczenia inwestora dokonana w przyszłości na przykład na skutek orzeczenia prokuratora, czy sądu powszechnego, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego. Z powołanych względów, sąd nie uwzględnił wniosku skarżących o zawieszenie postępowania sądowego (art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a.), z uwagi na toczące się postępowanie przed Sądem Rejonowym w sprawie sfałszowania dokumentu, w którym skarżący mają status pokrzywdzonego. Kolejną podstawę żądania wznowienia postępowania administracyjnego, skarżący wywiedli z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., który znajduje zastosowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Organ odwoławczy zauważył, że wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego został złożony po upływie terminu określonego art. 148 § 1 K.p.a., liczonego od momentu, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Należy podkreślić, że miarodajnym dla rozpoczęcia biegu miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania jest moment powzięcia obiektywnej wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia. Organ pierwszej instancji w decyzji z dnia [...] podnosił, że jednym z postanowień decyzji z dnia [...] o warunkach zabudowy, wydanej dla planowanej inwestycji, było zapewnienie na działce nr [...], obręb [...]. odpowiedniej ilości miejsc postojowych. Obowiązek taki wynika z przepisów powszechnie obowiązującego prawa i w tym zakresie jest obligatoryjny, natomiast wymagana liczba miejsc w tym miejsc dla osób niepełnosprawnych i ich położenie jest niezależne od woli inwestora i konkretyzowane jest w decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżący brali udział w postępowaniu administracyjnym zarówno na etapie wydania decyzji o warunkach zabudowy, jak i postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę i mieli wówczas możliwość zapoznania się z aktami sprawy i znana im była treść decyzji, z których wynikał taki obowiązek. W okolicznościach niniejszej sprawy, zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona miała możliwość uzyskania informacji pozwalających zidentyfikować i zweryfikować podnoszoną przez nich wadliwość w zakresie okoliczności istotnej dla wyniku toczącej się sprawy, w stopniu pozwalającym na sformułowanie zarzutu, co obiektywnie miało miejsce najpóźniej w dniu [...], tj. w momencie doręczenia skarżącym decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę dla L.S. Biorąc powyższe pod uwagę, wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego (data wpływu do organu [...]), oparty na przesłance z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., został wniesiony po terminie, co prawidłowo winno skutkować odmową wszczęcia postępowania wznowieniowego (art. 149 § 3 K.p.a.). Jak wskazuje się w orzecznictwie przedmiotu, uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie, jako warunek jego skuteczności, powinno wprawdzie skutkować odmową wznowienia postępowania, jednakże jeżeli organ błędnie wznowił postępowanie, powinien je umorzyć (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 15 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 644/13Lex nr 1398549). Choć rozstrzygnięcia w postaci umorzenia postępowania, w kontekście przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., organy rozstrzygające w sprawie nie zastosowały, uchybienie to nie miało istotnego wpływu dla stron i wyniku sprawy, skoro podanie skarżących, nie mogło osiągnąć pożądanego przez nich skutku prawnego, już na etapie badania przez organ wymogów formalnych wniosku. Z powyższych względów, nie miała wpływu na wynik sprawy, kwestia odrębnego prowadzenia postępowania w stosunku do wniosku współwłaścicielki nieruchomości J.S. o wznowienie postępowania administracyjnego. Niezasadny jest też, z ww. powodów, zarzut skargi o odstąpieniu przez organ od przesłuchania skarżących na potwierdzenie okoliczności, jakie wywiedli z podstaw wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie. W ocenie sądu, organy prawidłowo uznały niezasadność żądania skarżących, tym samym zarzut naruszenia art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., nie znajduje w tej sprawie potwierdzenia. W szczególności wobec ustalenia przez organy, że brak było spełnienia wszystkich koniecznych przesłanek ustawowych, nie zachodziła sugerowana skargą potrzeba prowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie skuteczności oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dodać należy, że art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, w obecnym brzmieniu, został wprowadzony w celu zwolnienia organu orzekającego z obowiązku sprawdzania, czy inwestor złożył dokumenty potwierdzające jego prawo do terenu na cele budowlane. Zasadniczo organ nie ma nawet prawa do dokonywania takich badań. W razie powstania w toku postępowania - o wydanie pozwolenia na budowę - kwestii spornych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, organ wskazuje odpowiednią drogę albo postępowania karnego, albo postępowania cywilnego i w tym przypadku może ewentualnie zawiesić prowadzone postępowanie. Nie potwierdziły się ponadto zarzuty skargi o naruszenia zaskarżoną decyzją art. 7, art. 8, art. 77 § 1 K.p.a., gdyż organ podjął czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, biorąc także pod uwagę stanowisko strony, dokonał wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, a uzasadnienie swego rozstrzygnięcia w pełni uzasadnił (art. 107 § 1 i § 3 K.p.a.). Reasumując, sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.