II SA/Sz 1046/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. W.-W. i T. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Ich skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy z dnia [...]nakładającej na S. W. i T. W. obowiązek uiszczenia jednorazowej opłaty w wysokości [...]zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w obr. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr: [...]w związku ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wzrostem wartości tych nieruchomości. Na powyższą decyzję w dniu [...]r. S. W. i T. W. , działając przez pełnomocnika – adw. K. S, złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik stron skarżących podniósł, że w przypadku zmiany bądź uchylenia zaskarżonej decyzji, bez wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Gminy z dnia [...]r. do czasu zakończenia postępowania sądowadministracyjnego, skarżący zostaną narażeni na niepowetowaną stratę w przypadku konieczności uiszczenia przez nich nałożonej opłaty. W ocenie pełnomocnika skarżących, wskazane w skardze argumenty, poparte dokumentami oraz orzecznictwem sądów administracyjnych wskazują jednoznacznie, iż wadliwość zaskarżonej decyzji została w dostateczny sposób uprawdopodobniona. Pełnomocnik zaznaczył również, że mając na uwadze fakt, iż prowadzone przez Burmistrza Gminy postępowanie dotknięte jest poważną wadą prawną, wykonanie jego decyzji mogłoby skutkować powstaniem po stronie skarżących roszczeń odszkodowawczych, przez co wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jawi się, jako w pełni słuszny i uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej zwanej "ustawą"), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z art. 61 § 3 ustawy, sąd może po przekazaniu mu akt sprawy wydać na wniosek skarżącego postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle okoliczności przytoczonych we wniosku, zdaniem Sądu, nie zachodzą wymienione w art. 61 § 3 ustawy przesłanki uzasadniające konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, pełnomocnik stron skarżących nie wykazał, że uiszczenie należnej opłaty mogłoby spowodować niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek pełnomocnika stron skarżących dla uznania jego zasadności powinien zostać poparty stosowną argumentacją, w tym w szczególności, w przypadku zagrożeń o charakterze majątkowym, dowodzącą niebezpieczeństwa powstania znacznej szkody, uzupełnioną odpowiednimi wskazaniami dotyczącymi sytuacji finansowej lub majątkowej skarżących. Pełnomocnik skarżących tego rodzaju przesłanek nie przedstawił. Nie sposób uznać bowiem za okoliczność skutkującą niebezpieczeństwem powstania znacznej szkody lub zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków kwestię ewentualnych roszczeń odszkodowawczych w stosunku do organu. Zaznaczyć przy tym należy, że Sąd na tym etapie sprawy, nie bada zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Stąd też podniesiona w skardze argumentacja służąca kwestionowaniu legalności zaskarżonego aktu, nie może stanowić przesłanki wstrzymania jego wykonalności. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 i 5 Prawo przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.