II SA/Sz 1048/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w następującym składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 26 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Spółka A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], nr [...], którą organ ten uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...], nakładającą na skarżącą karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego w kwocie [...] zł, i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W treści skargi skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem strony, w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, przewidziana w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem organ II instancji przekazując sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji (mając na uwadze zainicjowane niniejszą skargą postępowanie sądowoadministracyjne) doprowadził do sytuacji, kiedy to ta sama sprawa podlega rozstrzygnięciu w dwóch równoległych postępowaniach. Taka konfiguracja, w ocenie skarżącej, może doprowadzić do nałożenia na spółkę bezzasadnej kary przez organ I instancji, mimo że toczące się postępowanie przed sądem administracyjnym doprowadzi do wydania orzeczenia odmiennego. Powołane wyżej okoliczności uzasadniają zatem wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków, a tym samym zostają spełnione przesłanki orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, że wprowadzona w § 3 ww. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, sąd dokonuje dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. W przedmiotowej sprawie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji uchylającej decyzję organu I instancji oraz przekazującą sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Tym samym, z uwagi na swój formalny charakter i zakres, zaskarżona decyzja nie ma charakteru postanowienia wymagającego wykonania i nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając powyższe na względzie sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.