II SA/Sz 105/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska Sędziowie: Asesor WSA Kazimierz Maczewski (spr.) Asesor WSA Joanna Wojciechowska Protokolant Agata Banc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2006 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji o utracie statusu bezrobotnego oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] Starosta po uzyskaniu informacji, iż Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał J. T. rentę z tytułu niezdolności do pracy od [...] do [...], wznowił postępowanie administracyjne w sprawie, a następnie decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił swoje decyzje: nr [...] z [...] orzekającą o uznaniu J. T. z dniem [...] za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku od [...], decyzję nr [...] z [...] orzekającą o utracie prawa do zasiłku od dnia [...] oraz decyzję nr [...] z [...] orzekającą o utracie statusu osoby bezrobotnej z tym samym dniem i jednocześnie orzekł o odmowie uznania J. T. za osobę bezrobotną od dnia [...]. Po rozpatrzeniu sprawy na skutek wniesionego przez J. T. odwołania od ww. decyzji Starosty z [...], decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 10 ust. 4 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy wskazał, że J. T. w dniu [...] zarejestrował się jako osoba bezrobotna, z prawem do zasiłku od dnia [...], który pobierał do [...], a od [...] prawo to utracił z powodu upływu maksymalnego okresu pobierania zasiłku. W dniu [...] ZUS poinformował Urząd Pracy, że wykonując prawomocny wyrok Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 5 listopada 2004 r. przyznał J. T. rentę z tytułu niezdolności do pracy od dnia [...] do [...]. W związku z tym organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514 ze zm.), obowiązującej w roku rejestracji strony, jak i ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, za bezrobotnego można uznać osobę, która m. in. nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, nie pobierała zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego lub macierzyńskiego. Organ II instancji stwierdził wobec powyższego, że J. T. w dniu rejestracji, tj. [...], nie spełniał warunków do uznania go za osobę bezrobotną, bowiem prawo do renty zostało mu przyznane od dnia [...] – dlatego zasadne było wznowienie postępowania z urzędu przez organ I instancji oraz uchylenie wszystkich związanych z tym faktem dotychczasowych decyzji tego organu, wobec uznania, iż strona od dnia [...] nie mogła posiadać statusu osoby bezrobotnej. Skarżąc decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie J. T. podniósł, że nie zgadza się z tą decyzją, bowiem informował Rejonowy Urząd Pracy o prowadzonym postępowaniu sądowym przeciwko ZUS o przyznanie renty, a "mimo tego nie został zwolniony z comiesięcznego zgłaszania się do urzędu pracy celem podpisania listy", ponosząc koszty dojazdu do urzędu i "wystając" w kolejkach, razem ze zdrowymi bezrobotnymi. W związku z tym skarżący wniósł o zaliczenie mu okresu pobierania zasiłku "do stażu pracy". Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy te sprawują w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takie określenie kompetencji Sądu skutkuje tym, że w przypadku stwierdzenia, iż decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, mającymi postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania administracyjnego, Sąd eliminuje z obrotu prawnego taką wadliwą decyzję – w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia – poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego doprowadziła do stwierdzenia, że decyzja ta jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa, a skarga nie jest zasadna. Sąd nie znalazł bowiem podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy – co pozwoliłoby, w myśl przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., na uchylenie tej decyzji. Stwierdzić należy, że zasadniczy problem prawny w niniejszej sprawie dotyczy kwestii statusu osoby bezrobotnej. Wskazując na przytoczony w zaskarżonej decyzji przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w czasie rejestracji skarżącego w urzędzie pracy (tj. w dniu [...]) - w myśl którego, za bezrobotnego można uznać osobę, która "nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności nie pobiera zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub wychowawczego" – należy stwierdzić, że skarżący nie spełnił tych warunków, bowiem za okres od [...] do [...] została mu przyznana renta z tytułu niezdolności do pracy. Wprawdzie przyznanie tej renty nastąpiło z mocą wsteczną – już po wykorzystaniu zasiłku dla bezrobotnych – jednak fakt ten nie miał znaczenia dla oceny zasadności wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie i uchylenia w wyniku tego wznowienia ww. ostatecznych decyzji organu I instancji: uznającej skarżącego za osobę bezrobotną i przyznającej zasiłek, a także orzekającej o utracie prawa do zasiłku oraz orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej. Prawidłowo organ I instancji uznał, że w sprawie wystąpiła wymieniona w art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. przesłanka wznowienia postępowania /"zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2)"/, gdyż po wydaniu decyzji o uznaniu J. T. za osobę bezrobotną i przyznaniu mu zasiłku dla bezrobotnych Zakład Ubezpieczeń Społecznych (w związku z wyrokiem sądu pracy i ubezpieczeń społecznych) przyznał mu rentę z tytułu niezdolności do pracy za okres, którego dotyczyły wydane przez organ I instancji decyzje o ustaleniu statusu bezrobotnego i przyznaniu zasiłku. Zatem zasadnie również organ I instancji decyzją z dnia [...] odmówił uznania J. T. za osobę bezrobotną od dnia [...]. Zaskarżona decyzja Wojewody utrzymująca w mocy ww. decyzję organu I instancji z dnia [...] również nie narusza prawa. Stwierdzić przy tym należy, iż w istocie skarżący nie zarzuca decyzjom organów obu instancji naruszenia prawa, a jedynie wskazuje na fakt, że informował urząd pracy o wszczęciu postępowania sądowego w sprawie przyznania renty oraz, że narażony był na konieczność zgłaszania się co miesiąc do urzędu pracy, przez co ponosił wydatki i wobec tego wnosił o zaliczenie mu przez Sąd okresu pobierania zasiłku do stażu pracy. Odnosząc się do tych argumentów skarżącego należy wskazać, że organy obu instancji w swych decyzjach nie stawiają skarżącemu zarzutu wprowadzenia w błąd urzędu pracy albo niepowiadomienia tego urzędu o przyznaniu renty. Decyzje te nie nakładały też na skarżącego obowiązku zgłaszania się (jako bezrobotnego) do urzędu pracy, zarówno dlatego, że dotyczyły one właśnie uchylenia uprzednich decyzji m. in. o uznaniu J. T. za osobę bezrobotną (a więc wydane zostały już po okresie zgłaszania się skarżącego do urzędu pracy), jak i dlatego, że obowiązek zgłaszania się do urzędu nie wynikał z uchylonej decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną lecz wprost z przepisów ustawy. Należy także wyjaśnić, iż sąd administracyjny nie jest władny do zaliczania okresów pobierania zasiłku dla bezrobotnego do stażu pracy – w kwestiach tych rozstrzygają właściwe organy administracji państwowej. Mając wszystko powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji (art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).