II SA/Sz 105/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wnioskiem z dnia 2 sierpnia 2018 r. S. Spółka komandytowa w Ś. wniosła o wydanie pozwolenia na budowę budynku usługowo mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami zakwaterowania turystycznego w kondygnacji parteru oraz garażem podziemnym wielostanowiskowym położonego na działkach nr [...], [...] przy ul. [...] w Ś., obręb [...]. Decyzją z dnia [...] r., [...] Prezydent Miasta Ś. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji. W podstawie prawnej powołano art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła K. Spółka z o.o Spółka Komandyyowa zarzucając jej naruszenie: - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego niezgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (dalej "m.p.z.p."), w szczególności w zakresie przeznaczenia terenu (tj. zatwierdzenia projektu obiektu mieszkalnego z uzupełniającą funkcją usługową w parterze podczas, gdy zgodnie z planem teren jest przeznaczony pod usługi z uzupełniającą podporządkowaną funkcją mieszkaniową) oraz w zakresie liczby kondygnacji obiektu; - art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z § 18 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznym jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegające na zatwierdzeniu projektu, w którym w nieprawidłowy sposób zaprojektowano lokalizację miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych, - art. 35 ust.1 Prawa budowlanego w wyniku uznania, że projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska oraz przyjęcie, że inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływała na ludzi i środowisko, - art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie polegające na zatwierdzeniu projektu, w którym przewidziano lokalizację miejsc postojowych w nieprawidłowej odległości od granic działki budowlanej; - art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z § 22 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie polegające na nieprawidłowym zaprojektowaniu pomieszczenia do gromadzenia odpadów stałych, - § 12 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych polegające na niewykazaniu braku obowiązku zapewnienia drogi przeciwpożarowej, - art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na zaniechaniu przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego i wszechstronnego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy oraz brak uzasadnienia decyzji, na jakiej podstawie organ uznał za wyjaśnione budzące uzasadnione wątpliwości okoliczności we wskazanym zakresie. W oparciu o powyższe zarzuty odwołująca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Uzasadniając niezgodność inwestycji z zapisami m.p.z.p. skarżąca wywiodła, że proporcja między powierzchnią mieszkań i powierzchnią usług w budynku wynosi ok. 4:1, podczas, gdy z § 42 m.p.z.p. wynika, że przedmiotowy teren przeznaczony jest pod działalność usługową, na którym dopuszcza się lokalizowanie w budynku usługowym mieszkań, jedynie jako uzupełnienie funkcji podstawowej. Tym samym zatwierdzono projekt budowlany, w którym dopuszczona funkcja uzupełniająca (mieszkania na wyższych kondygnacjach) przeważa nad funkcją dominującą, tj. usługową. Sporna inwestycja pozostaje również sprzeczna z zapisami m.p.z.p. ustalającymi wysokość zabudowy do 3 kondygnacji, lecz nie więcej niż HZ=16,0 m n.p.t., ponieważ z opisu do projektu budowlanego wynika, że polega ona na budowie czterokondygnacyjnego i podpiwniczonego budynku usługowo-mieszkalnego. Nie wykazano także spełnienia zapisu §147 ust. 3 lit. e m.z.p.z., zgodnie z którym forma zabudowy ma być inspirowana architekturą starej rzeźni. Za bezprzedmiotowe Spółka uznała stwierdzenie organu, o wydaniu przez Urząd Miasta Ś. opinii o zgodności zakresu inwestycji z m.p.z.p. podnosząc, że ustawa nie przewiduje takiego źródła prawa jak "opinia urzędu" i powołanie się na nią nie wpływa na ocenę zgodności zamierzenia z m.p.z.p. Dalej wywiodła, że z opisu do projektu budowlanego wynika, że zjazd oraz przyłącza wodno-kanalizacyjne realizowane będą na podstawie odrębnego postępowania administracyjnego, natomiast jej zdaniem zatwierdzenie projektu budowlanego w takim kształcie uniemożliwia samodzielne, prawidłowe funkcjonowanie obiektu (bez wjazdu i przyłączy). Niezgodnie z obowiązującymi przepisami technicznymi – na granicy działki zlokalizowano 13 miejsc postojowych dla niepełnosprawnych, z których jedno w ogóle nie ma dojazdu. Pomieszczenie na gromadzenie odpadów stałych nie spełnia warunku przewidzianego w § 22 powołanego rozporządzenia o położeniu posadzki względem poziomu dojazdu, ponieważ zaprojektowane zostało w piwnicy, która ma posadzkę na poziomie -2,03m n.p.m., a dojazd jest na poziomie +3,00m n.p.m. Wojewoda decyzją wydaną w dniu [...] r., nr [...], utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że przedmiotem inwestycji jest budowa czterokondygnacyjnego budynku usługowo-mieszkalnego zawierającego w kondygnacji pomieszczenia gospodarcze oraz techniczne, z dachem płaskim czterospadowym o kącie nachylenia 50, o formie architektonicznej nawiązującej do zabudowy sąsiedniej, z podziemnym 23 stanowiskowym garażem. Jest to budynek niski o wysokości ponad 12m, z czterema kondygnacjami i należy do kategorii zagrożenia pożarowego ZL IV. Działki na których planowana jest inwestycja tj. nr [...] i [...] położone są w zabudowie śródmiejskiej Ś.. Na obszarze realizowanej inwestycji obowiązują ustalenia m.p.z.p. przyjętego uchwałą Rady Miasta Świnoujście Nr XXVI/206/2012 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Świnoujście, Obszaru II (Dz.Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z dnia 7 sierpnia 2012 r. poz. 1858), a działki objęte inwestycją zlokalizowane są na jego obszarze elementarnym CM/U.II.C.14 – tereny centralne i miejsca koncentracji usług. Zgodnie z § 42 ust. 1 m.p.z.p. tereny centralne miasta i miejsca koncentracji usług CM/U przeznaczone są na cele funkcji usługowych, natomiast w myśl § 42 ust. 2 m.p.z.p. na wskazanym terenie dopuszcza się lokalizowanie mieszkań wbudowanych na wyższych kondygnacjach budynków w miejscach określonych w ustaleniach szczegółowych dla terenów elementarnych. Zgodnie z ustaleniem szczegółowym dotyczącym ww. terenu przewidzianym w § 147 pkt 1 lit. d m.p.z.p. na kondygnacjach budynków powyżej parteru dopuszczalna jest lokalizacja mieszkań. Zatem plan miejscowy dopuszcza realizację na terenie elementarnym CM/U.II.C.14 budynków mieszkalno-usługowych w parterze z mieszkaniami na pozostałych kondygnacjach nadziemnych budynku. Zakaz dotyczy realizacji zabudowy jedynie mieszkaniowej. Organ podał, że obowiązujący plan nie zawiera procentowych lub stosunkowych proporcji powierzchni usługowej w stosunku do powierzchni mieszkalnej. Na przedmiotowym terenie elementarnym jest już budynek handlowy wielkopowierzchniowy, a zaprojektowany usługowo-mieszkalny będzie stanowił uzupełnienie istniejącej zabudowy i nie spowoduje zmiany dominującej funkcji usługowej terenu na dominującą funkcję mieszkaniową, nie naruszając tym samym § 42 ust.1 i 2 m.p.z.p. Odnosząc się do kwestionowanego przez skarżącą znaczenia opinii Urzędu Miasta w Ś. w przedmiocie zgodności inwestycji z m.p.z.p., Wojewoda wyjaśnił, iż nie jest ona wiążąca w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, bowiem organ administracji architektoniczno-budowlanej samodzielnie ocenia zgodność projektu zagospodarowania z ustaleniami m.p.z.p. Brak również podstaw do stwierdzenia naruszenia § 3 pkt 19 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (..). Wysokość zabudowy na przedmiotowym terenie elementarnym w myśl § 147 pkt 1 lit. d m.p.z.p. powinna wynosić od dwóch do czterech kondygnacji, zatem posiadanie przez projektowany budynek mieszkalno-usługowy czterech kondygnacji nadziemnych i wysokości 17m n.p.m. oznacza spełnienie powyższych ustaleń. Przy czym zaprojektowana antresola wbrew twierdzeniom skarżącej nie stanowi dodatkowej kondygnacji budynku. Zgodny z pozostałymi ustaleniami m.p.z.p. dla terenu elementarnego CM/U.II.C.14 jest także sposób zagospodarowania terenu. Powierzchnia zabudowy działki nie przekroczy PZ=0,64, nie przekraczając tym samym dopuszczalnego maksymalnego wskaźnika zabudowy wynoszącego PZ=0,5. Podobnie wskaźnik zabudowy IŻ=1,997 nie przekroczy dopuszczalnego maksymalnego wskaźnika IŻ=2,0, natomiast maksymalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wyniesie TZ=2,68 i będzie większy niż minimalna przewidziana powierzchnia terenów zielonych TZ=0,2. Zgodnie z zapisami m.p.z.p. dopuszczającymi dachy płaskie i wysokie, zaprojektowano dach płaski czterospadowy o kącie nachylenia 50. Obsługa inżynieryjna oraz zjazd zaprojektowane zostały z drogi krajowej nr [...], obręb [...] oznaczonej w planie symbolem 09.II.KDZ, a zaprojektowany obiekt nie wykracza poza wyznaczone rysunkiem planu nieprzekraczalne linie zabudowy. Również usytuowanie budynku odpowiada warunkom określonym w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 z późn.zm.). Od strony południowej zainwestowane działki sąsiadują z działkami drogowymi nr [...] i nr [...], a od strony zachodniej z działką drogową nr [...]. Odległość ściany z otworami okiennymi od działki nr [...] wynosi 4,0m, a od ściany bez otworów okiennych 3,0m. Zgodnie z § 13 przywołanego rozporządzenia najmniejsza odległość od istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...] wynosi 24,0m, co jest wartością większą od wysokości budynku, która wynosi 17,94m. Budynek nie powoduje przesłaniania pomieszczeń budynków zlokalizowanych na działkach sąsiednich w rozumieniu § 13 rozporządzenia. Na nieruchomości zaprojektowano 36 miejsc postojowych dla samochodów osobowych, w tym 23 miejsca postojowe w garażu podziemnym. Miejsca parkingowe usytuowane są w zespołach do miejsc parkingowych i w odległości 7m od pomieszczeń mieszkalnych oraz 3m od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Zaprojektowane one zostały od strony działki drogowej nr [...], w związku z czym zgodnie z § 19 ust. 7 rozporządzenia nie jest wymagane zachowanie odległości o których mowa w ust. 2, a stanowiska postojowe przeznaczone dla osób niepełnosprawnych, mogą być zbliżone bez żadnych ograniczeń do okien innych budynków. Poprzez zapewnienie opisanych 36 miejsc postojowych zrealizowany został warunek przewidziany w § 19 ust. 2 lit. a i c m.p.z.p., a ich wymiary – długość 0,6m i szerokość 3,6m są zgodne z § 21 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...). Zgodnie z § 22 ust. 2 ww. rozporządzenia zaprojektowane także zostało miejsce gromadzenia odpadków. Posadzkę tego pomieszczenia zaprojektowano na poziomie 3,20m n.p.m., co stanowi 20cm względem korony dojazdu wskazanej na rzędnej 0 na poziomie 3,00m n.p.m. Część dojazdu stanowi utwardzony fragment nawierzchni o nachyleniu od 5% do 10% zlokalizowany bezpośrednio przy wejściu do pomieszczenia na gromadzenie odpadów stałych. Mając na uwadze nachylenie części dojazdu różnica poziomów pomiędzy posadzką w pomieszczeniu na odpady stałe, a nawierzchnią dojazdu nie będzie większa niż 15cm, nadto pomieszczenie ma mieć powierzchnię zmywalną podłogi i ścian do wysokości 2m, punkt czerpalny wody, kratkę ściekową, wentylację grawitacyjną i sztuczne oświetlenie. Powyższe rozwiązania zostały pozytywnie uzgodnione z rzeczoznawcą ds. higieniczno-sanitarnych. Planowana inwestycja nie narusza również przepisów w zakresie ochrony przeciwpożarowej przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. z 2009 r., Nr 124, poz. 1030). Zaprojektowany budynek jest budynkiem niskim o kategorii zagrożenia pożarowego ZL IV, nie wymaga on wykonania drogi pożarowej. Jednakże niezależnie od powyższego zaprojektowano drogę wewnętrzną o szerokości ok. 5m umożliwiającą dostęp do zaplecza budynku. Końcowo organ wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor załączył oświadczenie o prawie do dysponowania działkami nr [...] i [...] obręb [...] przy ul. [...] w Ś. na cele budowlane ponadto uzyskał decyzję Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r., nr [...] o lokalizacji zjazdu do działki drogowej nr [...], obr. [...]. Projekt budowlany został pozytywnie uzgodniony przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń ppoż. i rzeczoznawcę ds. higieniczno-sanitarnych oraz zawiera opinię geotechniczną. Inwestor przedłożył także warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej oraz do sieci ciepłowniczej węzła cieplnego budynku. W ocenie Wojewody organ I instancji nie uchybił przepisom z art. 7, art. 77 K.p.a. i 80 K.p.a. W sprawie zebrano w sposób wyczerpujący materiały dowodowe oraz podjęto niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Uzasadnienie decyzji chociaż nie jest rozbudowane, to zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. zawiera podstawowe wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, a uzasadnienie prawne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji. Nie zgadzając się z opisanym rozstrzygnięciem K. Spółka z o.o. Spółka komandytowa we W. zaskarżyła je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu, dodatkowo podnosząc, że stwierdzenie Wojewody, iż m.p.z.p. dopuszcza na terenie elementarnym CM/U.II.C.14 realizację budynków mieszkalno-usługowych w parterze z mieszkaniami na pozostałych kondygnacjach naziemnych budynku przeinacza treść planu, albowiem z jego zapisów jednoznacznie wynika, że na ww. terenie nie dopuszczono lokalizacji budynku mieszkalno-usługowego. Obowiązujący plan dopuszcza zlokalizowanie na wyższych kondygnacjach lokali mieszkalnych, co jednak nie oznacza, że tylko lokali mieszkalnych. Skoro funkcją dominującą jest funkcja usługowa, to na wyższych kondygnacjach powinny znajdować się przede wszystkim lokale usługowe, a jedynie uzupełniająco można zlokalizować tam także mieszkania. Wadliwe wg skarżącej jest również stwierdzenie organu, że na przedmiotowym terenie elementarnym jest już budynek handlowy wielkopowierzchniowy, a zaprojektowany budynek będzie stanowił uzupełnienie istniejącej zabudowy, tym samym zabudową dominującą w tym terenie pozostanie funkcja usługowa. Z powyższego wynika, że zdaniem Wojewody, nie sprawdza się zgodności z planem każdego osobnego projektu, tylko sumarycznie ocenia się zgodność zainwestowania całości jednostki urbanistycznej oznaczonej w planie danym symbolem. Tymczasem każdy projekt budowlany podlega osobno ocenie pod względem zgodności z planem. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2019 r. pełnomocnik skarżącej Spółki zwrócił uwagę na nieprawidłową w jego ocenie interpretację m.p.z.p. dokonaną w zaskarżonej decyzji, z której wynika, że funkcja inwestycji winna być interpretowana w zestawieniu z przeznaczeniem terenu elementarnego wynikającego z planu. Podkreślił nadto, że pomimo tego, iż dominującą funkcją inwestycji jest funkcja mieszkaniowa, to ma ona być realizowana jako budynek usługowo-mieszkalny, co również jest niezgodne z planem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. Przedmiot kontroli legalności w niniejszej sprawie stanowi decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ś. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku usługowo - mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami zakwaterowania turystycznego w kondygnacji parteru oraz garażem podziemnym wielostanowiskowym położonego na działkach nr [...], [...] przy ul J. M. 1D w Ś., obręb [...]. Analiza dokumentacji zgromadzonej w niniejszej sprawie, w tym dokumentacji projektowej oraz dokumentów złożonych przez inwestora, doprowadziła Sąd do wniosku, że organy architektoniczno-budowlane rozpoznające przedmiotową sprawę na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, nie naruszyły przepisów ani przepisów prawa materialnego ani postępowania administracyjnego, poczyniły prawidłowe ustalenia faktyczne, jak również zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego, w tym Prawa budowlanego oraz rozporządzeń wykonawczych, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422). Materialnoprawną podstawę kontrolowanej decyzji Wojewody stanowiły przepisy Prawa budowlanego. Stosownie do treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Uwzględniając powyższe przepisy, organy administracji architektoniczno-budowlanej wskazały, że działki na których planowana jest inwestycja, tj. nr [...] i [...] położone są w zabudowie śródmiejskiej Ś.. Na obszarze realizowanej inwestycji obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Obszaru II przyjętego uchwałą Rady Miasta Świnoujście Nr XXVI/206/2012 (Dz.Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z dnia 7 sierpnia 2012 r. poz. 1858), zwanego dalej "m.p.z.p.", a działki objęte inwestycją zlokalizowane są na jego obszarze elementarnym CM/U.II.C.14 – tereny centralne i miejsca koncentracji usług. Zgodnie z § 42 ust. 1 m.p.z.p., tereny centralne miasta i miejsca koncentracji usług CM/U przeznaczone są na cele funkcji usługowych, natomiast w myśl § 42 ust. 2 m.p.z.p. na wskazanym terenie dopuszcza się lokalizowanie mieszkań wbudowanych na wyższych kondygnacjach budynków w miejscach określonych w ustaleniach szczegółowych dla terenów elementarnych. Zgodnie z ustaleniem szczegółowym dotyczącym ww. terenu przewidzianym w § 147 pkt 1 lit. d m.p.z.p. na kondygnacjach budynków powyżej parteru dopuszczalna jest lokalizacja mieszkań. Zatem plan miejscowy dopuszcza realizację na terenie elementarnym CM/U.II.C.14 budynków mieszkalno-usługowych z usługami w parterze oraz z mieszkaniami na pozostałych kondygnacjach nadziemnych budynku. Zakaz dotyczy realizacji zabudowy wyłącznie mieszkaniowej. Słusznie organ zauważył, że obowiązujący plan nie zawiera procentowych lub stosunkowych proporcji powierzchni usługowej w stosunku do powierzchni mieszkalnej. Istotne znaczenie mają przepisy planu, z których wprost wynika, w którym miejscu należy zlokalizować funkcję usługową. Określenie inwestycji jako usługowo-mieszkaniowej nie zaś - jak to wskazuje skarżąca, mieszkaniowo-usługowej zważywszy na proporcje funkcji mieszkaniowej i usługowej, ma jedynie znaczenie semantycznie. Nie jest natomiast niezgodne z m.p.z.p. Dodać również należy, że wbrew zarzutom skargi, na terenie elementarnym CM/U.II.C.14 w § 147 pkt 3 lit. d wysokość zabudowy określona została od 2 do 4 kondygnacji nie więcej niż 20m n.p.t. Projektowana inwestycja wymogi wynikające z planu zatem spełnia. Wysokość zabudowy do trzech kondygnacji wynika natomiast z przepisu art. 146 dotyczącego innego terenu elementarnego- OG/U.II.C.13, na który mylnie powołała się skarżąca. Sąd podziela również argumenty przedstawione przez organ dotyczące lokalizacji miejsc parkingowych, drogi przeciwpożarowej czy lokalizacji miejsca przeznaczonego na odpady stałe uznając je za zgodne z obowiązującym prawem. Organ szczegółowo przeanalizował dokumenty dotyczące planowanej inwestycji zarówno w odniesieniu do przepisów Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych do tej ustawy, przepisów przeciwpożarowych oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym formy architektonicznej budynku, zagospodarowania terenu, powierzchni zabudowy czy obsługi inżynieryjnej oraz zjazdu. Stwierdzając zatem, iż organ rozpatrzył sprawę w sposób prawidłowy, zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz z zachowaniem reguł procesowych określonych w ustawie z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 p.p.s.a.