II SA/Sz 1052/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 grudnia 2009r. sprawy ze skargi D. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania I uchyla zaskarżone postanowienie, II zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej D. O. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej: Kpa) stwierdziło uchybienie przez D. O. terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie przez SKO wniosku "[...] mieszkańców południowych i zachodnich dzielnic [...]" o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta z dnia [...]r. Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej [...] przy ul. [...] nr [...] na działce nr [...] obr. [...] w [...]. Z akt postępowania adminstracyjnego wynika, że Prezydent Miasta w dniu [...]r., wydał dla Spółki A. decyzję Nr [...] ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającą na budowie wyżej opisanej stacji bazowej telefonii cyfrowej. Pismem z dnia [...]r. "[...] mieszkańców południowych i zachodnich dzielnic [...]", podpisując stosowny wniosek wystąpiło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. znak [...] odmówiło wszczęcia postępowania w tej sprawie. Powyższą decyzję Kolegium doręczyło pełnomocnikowi inwestora, właścicielom działki nr [...], objętej wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz Przewodniczącej Rady Osiedla nr [...] w [...] A. C. – jako osobie reprezentującej [...] osób, które podpisały wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji. Pismem z dnia [...]r. D. O., określająca siebie jako "organizatora protestu [...] mieszkańców [...]", wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Kolegium z dnia [...]r., wskazując że prawo do otrzymania powyższej decyzji Kolegium przysługuje wszystkim [...] składającym protest z dnia [...]r., a nie tylko [...] adresatom wymienionym w rozdzielniku decyzji. Ponadto bezzasadne było doręczenie decyzji Przewodniczącej Rady Osiedla A. C., która nie uczestniczyła w proteście i nie podpisała wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta z [...]r. Postanowieniem z dnia [...]r., SKO stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia w/w wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez D. O., wskazując że warunkiem skuteczności wniesienia odwołania jest zachowanie ustawowego terminu. W myśl art. 129 § 2 Kpa, odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W przedmiotowym postępowaniu czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...]r. należało liczyć od dnia [...]r. to jest od dnia następnego po dniu doręczenia decyzji Przewodniczącej Rady Osiedla nr [...] w [...]. Upływ powyższego terminu nastąpił z końcem dnia [...]r., natomiast D. O. swój wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nadała za pośrednictwem urzędu pocztowego w dniu [...]r., tj. [...] dni po terminie. D. O. zaskarżyła powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Adminstracyjnego wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wydanemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 134 i art. 129 § 2 w zw. z art. 127 § 3 Kpa, poprzez przyjęcie, iż termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją tego organu z dnia [...]r., biegnie od daty doręczenia jej Przewodniczącej Rady Osiedla nr [...] w [...] – A. C., z pominięciem innych mieszkańców, którzy podpisali się pod wnioskiem z dnia [...]r. o stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Protest mieszkańców nie był inspirowany przez Radę czy Zarząd Osiedla. Przewodnicząca Rady Osiedla nie była zaangażowana w proteście, nie była na żadnym z zebrań Rady Osiedla specjalnie zwołanych w celu omówienia tego problemu ani nie podpisała żądania stwierdzenia nieważności decyzji z [...] r. Ani Przewodnicząca Rady Osiedla, ani Prezydent Miasta nie powiadomili protestujących o wydaniu postanowienia. Skarżąca o treści zaskarżonego postanowienia dowiedziała się w Wydziale Architektury Urzędu Miasta w [...]. Postanowienie jest dla niej niekorzystne, bowiem skutkuje zamknięciem jej drogi do wstrzymania realizacji inwestycji budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Odnośnie innych zarzutów skarżąca zwróciła uwagę na brak w treści zaskarżonego postanowienia wnikliwego odniesienia się przez organ do analizy szkodliwości pola elektromagnetycznego oraz jego oddziaływanie w miejscach dostępnych dla mieszkańców dołączonej do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej. Przy rozpatrywaniu sprawy pominięto przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192 poz. 1883). Zarzut skarżącej dotyczy także naruszeń przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska. Inwestycja ta godzi, według skarżącej, w interes publiczny i zasady ogólne kształtowania ładu przestrzennego, o których mowa w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Lokalizacja projektowanej inwestycji jest kontrowersyjna i wywołała zdecydowane protesty mieszkańców osiedla, czyli nie znalazła aprobaty społecznej. Według skarżącej, Kolegium wydając swoje decyzje naruszyło również art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. Nie zapewniono też protestującym możliwości wzięcia czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji nie umożliwiono wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 §1 Kpa). Nie uwzględniono potencjalnych obaw protestujących co do szkód materialnych w następstwie tej inwestycji (spadek wartości ziemi i domów oraz dochodów w ich biznesach związanych z turystyką, gdyż wczasowicze nie zechcą spędzać wakacji w pogorszonym środowisku). Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne dokonują kontroli decyzji pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 134 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badanie pod tym kątem zaskarżonego postanowienia doprowadziło do uznania, że skarga jest zasadna, choć nie z powodów w niej podniesionych. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...]r. stwierdziło uchybienia terminu do złożenia przez D. O. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...]r., ponieważ skarżąca złożyła wniosek po czternastodniowym terminie od daty doręczenia decyzji. Podstawą prawną wydania zaskarżonego postanowienia był art. 134 Kpa stwierdzający, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienia terminu doniesienia odwołania. Przepis ten stanowi podstawę do dwóch różnych rozstrzygnięć, w zależności od okoliczności sprawy wynikającej z wniesienia odwołania bądź w przypadku wskazanym w art. 127 § 3 kpa – wniosku o ponowne rozstrzygnięcie sprawy. O uchybieniu terminu do wykonania określonej czynności procesowej można mówić jedynie w sytuacji, o której mowa w art. 57 i 58 kpa, w związku z art. 129 § 2 kpa tj. wtedy, gdy strona miała wyznaczony termin do dokonania określonej czynności i była o nim powiadomiona bądź wynikało to jednoznacznie z aktu organu administracyjnego, wobec którego strona zamierza podjąć określone czynności procesowe. Zgodnie z art. 129 § 2 kpa odwołanie/wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W sprawie bezsporne jest, iż skarżąca była jedną z [...] osób, które podpisały wniosek do SKO o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta z dnia [...]r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego – stacji bazowej telefonii komórkowej. Niesporne jest też w sprawie, iż skarżącej nie została doręczona decyzja SKO z dnia [...]r. odmawiająca wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta z dnia [...]r. W takiej sytuacji nie może być mowy o uchybieniu przez nią terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie spraw przez SKO (art. 129 § 2 w związku z art. 127 § 3 Kpa) i zastosowanie wobec niej w tym zakresie art. 134 Kpa. Całkowicie bezzasadne i pozbawione podstawy prawnej było doręczenie decyzji SKO z dnia [...]r. przewodniczącej Rady Osiedla, jeśli wnoszący żądanie nie wskazali jej jako osoby ich reprezentującej. Organ administracji, który działa na podstawie przepisów prawa nie jest upoważniony do domniemywania reprezentacji uczestników postępowania. Zasady działania organu w tym zakresie ściśle regulują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym bezzasadne było liczenie skarżącej terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy przez SKO od daty doręczenia decyzji SKO przewodniczącej Rady Osiedla – A. C. Zgodnie z art. 157 § 2 Kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z akt sprawy nie wynika, iżby organ badał, czy osobom, które podpisały wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Prezydenta z dnia [...]r. przysługiwał przymiot strony w tym postępowaniu, dotyczącym lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej. Tym niemniej wszystkie osoby, które złożyły do organu wniosek o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji – jeśli nie wskazały osoby je reprezentującej w sprawie – powinny być powiadomione o sposobie jego załatwienia oraz przysługujących środkach odwoławczych. Wynika to z szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności z art. art. 8, 9, 28, 109 § 1. Powyższe uchybienia organu, wynikające z naruszenia wskazanych wyżej przepisów Kpa, w tym art. 134 powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a. Organ ponownie rozpatrujący wniosek D. O. winien wziąć pod uwagę wskazane wyżej przez Sąd braki w zakresie zbadania istnienia po stronie skarżącej interes uprawnego i dopuszczalności jej udziału w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, a tym samym prawa do uczestnictwa w postępowaniu o stwierdzenie nieważności takiej decyzji (posiadanie przymiotu strony). Następnie w zależności od poczynionych ustaleń organ wyda rozstrzygnięcie dając temu wyraz w należycie sporządzonym uzasadnieniu. Jednocześnie Sąd stwierdza, że w zakresie rozpoznania niniejszej skargi nie zasługują na uwzględnienie zarzuty D. O. odnoszące się do kwestionowania zgodności z prawem decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta o ustaleniu inwestycji celu publicznego. Zakres kontroli Sądu w niniejszej sprawie zakreśla przedmiot zaskarżonego postanowienia, którym było stwierdzenie uchybienia terminu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a o wykonalności zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 152 P.p.s.a.