II SA/Sz 1054/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 listopada 2009r. sprawy ze skargi J. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie opinii dotyczącej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w S. z dnia [...]r. Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącego J. Ś. kwotę [...]złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...] Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126, art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 3a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.), w pkt 1 rozstrzygnięcia uchyliła postanowienie GKRPA w [...] z dnia [...]r. Nr [...] oraz w pkt 2 wydała opinię negatywną w sprawie zgodności lokalizacji punktu sprzedaży napojów alkoholowych z Uchwałą Rady Miasta Szczecin z dnia 13 grudnia 2004 r. Nr XXX/587/04 usytuowanego w Restauracji – [...] przy ul. [...], należącym do J.Ś. zam. ul. [...]. Uzasadniając swoje stanowisko Komisja wskazała, że została ona wydana w wyniku wznowienia postępowania, na podstawie postanowienia z dnia [...], w sprawie zgodności lokalizacji podanego punktu sprzedaży alkoholu. Ponadto wyjaśniła, że uchylone postanowienie z dnia [...] r. opiniujące pozytywnie zgodność lokalizacji punktu sprzedaży napojów alkoholowych w wymienionej wyżej Restauracji – [...] zostało wydane na podstawie informacji oraz dowodów, którymi dysponowała GKRPA na dzień [...] r. W trakcie przeprowadzania oględzin lokalizacji punktu sprzedaży alkoholu błędnie zostało wskazane miejsce, w którym miała odbywać się sprzedaż alkoholu. Uczestniczący bowiem w oględzinach przedstawiciel GKRPA uznał, że lokalizacja dotyczy innego obiektu, niż punkt sprzedaży zlokalizowany w Restauracji przy ul. [...], położonej na terenie kąpieliska [...]. Przeprowadzone oględziny dotyczyły więc obiektu położonego przy tej samej ulicy, ale usytuowanego poza terenem kąpieliska [...]. Organ pierwszej instancji stwierdził, że powyższe okoliczności nie były znane GKRPA na dzień wydania postanowienia z dnia [...] r., choć obiektywnie one już wówczas istniały, gdyż wnioskodawca nie zmienił lokalizacji punktu sprzedaży, dla którego GKRPA wydała swoją opinię i nadal jest on położony przy ul. [...]. Gminna Komisja wyjaśniła jednocześnie, że ujawniona okoliczność jest istotna dla sprawy, gdyż podstawowym kryterium do wydania opinii przez GKRPA jest ocena miejsca położenia planowanego punktu sprzedaży alkoholu, która musi uwzględniać ograniczenia w możliwości sprzedaży alkoholu w określonych uchwałą miejscach. Takimi miejscami są kąpieliska i plaże. Wobec powyższego zdaniem organu pierwszej instancji ujawnienie, że wydana przez GKRPA opinia dotyczy lokalizacji punktu sprzedaży usytuowanego na terenie kąpieliska jest istotnym faktem mającym wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Ponownie wydając opinię Komisja uwzględniła wszystkie okoliczności i dowody zebrane w trakcie postępowania. W wyniku przeprowadzonej w dniu [...] r. "lustracji" (protokół nr [...]) stwierdzono, że lokal, w którym ma się odbywać sprzedaż napojów alkoholowych mieści się na terenie kąpieliska "[...]", a wejście na [...] lokalu jest bezpośrednio z terenu kąpieliska. W tej sytuacji organ pierwszej instancji wskazał, że lokalizacja lokalu nie spełnia wymogów uchwały Rady Miasta Szczecin z dnia 13 grudnia 2004 r. nr XXX/587/04 w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 %alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie Miasta Szczecina – przewidziane dla punktów prowadzących sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % zawartości alkoholu oraz piwa i powyżej 4,5 % do 18 % zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży. W myśl § 2 pkt 9 powołanej uchwały terenami chronionymi, na których nie mogą być usytuowane punkty sprzedaży napojów alkoholowych są kąpieliska oraz plażę. Ponadto GKRPA podała, że w umowie dzierżawy z dnia [...] zawartej między J.Ś, a Zakładem Usług Komunalnych określono lokalizację Restauracji – [...]w § 1 pkt 1 – na terenie kąpieliska "[...]". Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie w odwołaniu J.Ś. wniósł o jego uchylenie ewentualnie o jego zmianę poprzez wydanie pozytywnej opinii, jak również o uchylenie postanowienia z dnia [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zgodności lokalizacji punktu sprzedaży napojów alkoholowych z uchwałą Rady Miasta Szczecin z dnia 13 grudnia 2004 r. Nr XXX/587/04. W treści odwołania pełnomocnik skarżącego zarzucił, że postanowienie z dnia [...] r. zostało wydane z naruszeniem art. 124 Kodeksu postępowania administracyjnego, co wynikało z braku wskazania podstaw wznowienia postępowania wymienionych w art. 145 k.p.a., co w konsekwencji uniemożliwiło skuteczną polemikę z organem. W ocenie odwołującego nastąpiło naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż w niniejszej sprawie nie pojawiły się nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania postanowienia z dnia [...] r. Ponadto naruszono art. 67 § 1 i art. 68 § 1 k.p.a., gdyż podczas "lustracji" w dniu [...] r. nie sporządzono na miejscu czynności żadnego protokołu. Odnosząc się do treści zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazał ponadto, że umowa dzierżawy nie stanowi nieznanego wcześniej dowodu w sprawie. Postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, a także art. 18 ust. 1 i 3a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium przytoczyło dotychczasowy przebieg postępowania w tym wskazało, że postanowieniem z dnia [...] r., w którym GKRPA opierając się na protokóle lustracji z dnia [...] pozytywnie zaopiniowała zgodność lokalizacji punktu sprzedaży napojów alkoholowych, usytuowanego w Restauracji – [...] przy ul. [...] z uchwałą Rady Miasta Szczecin z dnia 13 grudnia 2004 r. Nr XXX/587/04. Następnie organ odwoławczy wskazał, że w oparciu o protokół lustracji z dnia [...], GKRPA postanowieniem z dnia [...] uchyliła postanowienie z dnia [...] r. i negatywnie zaopiniowała zgodność lokalizacji przedmiotowego punktu sprzedaży napojów alkoholowych ze wskazaną uchwałą. Z kolei Kolegium postanowieniem z dnia [...] uchyliło powołane postanowienie z dnia [...] r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że będący podstawą protokół lustracji nr [...] dotyczący tego samego lokalu położonego przy ul. [...] określa obiekt jako budynek wolnostojący. W pkt 7.6 protokółu wskazano obiekt chroniony uchwałą Rady Miasta – teren kąpieliska [...], a w pkt 8 zawarto informację, że lokal mieści się przy plaży na Kąpielisku za ogrodzeniem oddzielającym Kąpielisko od pozostałych terenów. Uchylenie nastąpiło w związku z naruszeniem przepisów procedury postępowania. W dalszej części rozstrzygnięcia Kolegium podało, że GKRPA postanowieniem z dnia [...] r. wznowiła postępowanie w sprawie zgodności lokalizacji punktu sprzedaży napojów alkoholowych z uchwałą. Następnie postanowieniem z dnia [...] Komisja negatywnie zaopiniowała zgodność w/w punktu sprzedaży napojów alkoholowych. W uzasadnieniu wskazano na przeprowadzoną w dniu [...] lustrację z udziałem skarżącego oraz jego pełnomocnika, z którego wynika że punkt sprzedaży wyrobów alkoholowych usytuowany jest w lokalu w budynku stojącym na terenie kąpieliska "[...]". Organ drugiej instancji podniósł, że wydając postanowienie z dnia [...] r. bez uchylenia postanowienia z dnia [...] r., a jedynie opiniując negatywnie zgodność przedmiotowego punktu sprzedaży organ pierwszej instancji spowodował, że w obrocie prawnym funkcjonowały dwa postanowienia regulujące tą samą kwestię. Dalej Kolegium podało, że organ GKRPA opierając się na protokole "lustracji" z dnia [...] na podstawie, którego nie można jednoznacznie określić miejsca położenia lokalu w stosunku do kąpieliska "[...]" – pozytywnie zaopiniowała zgodność jego lokalizacji z uchwałą. Znajdująca się w aktach sprawy umowa dzierżawy z dnia [...] r. w § 1 pkt 1 stanowiła jedynie, że przedmiotem dzierżawy jest nieruchomość komunalna zlokalizowana na terenie kąpieliska "[...]". Brak cech wspólnych w/w dokumentów nie pozwalał jednoznacznie stwierdzić, ze dotyczą one tego samego obiektu. Wobec tego, że J.Ś. wskazał na usytuowanie restauracji w budynku przy [...] "[...]", przedstawiciel GKRPA mógł uznać, że chodzi o budynek faktycznie położony przy [...] "[...]". Kolegium w dalszej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia wyjaśniło, że jak wynika z dokumentów znajdujących się w sprawie lokal przy ul. [...] mieści się nie przy [...], lecz na terenie kąpieliska "[...]" co potwierdzają protokoły "lustracji": z dnia [...]. Dodatkowym potwierdzeniem powyższego stanowi treść powołanej umowy dzierżawy, zgodnie z którą J.Ś. wydzierżawił nieruchomość na terenie kąpieliska "[...]". W ocenie organu odwoławczego z powyższego porównania wynika jednoznacznie, że lokale przy [...] i na terenie kąpieliska "[...]" stanowią dwa różne lokale. Reasumując organ drugiej instancji uznał, że zasadne było wznowienie postępowania przez organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] r., gdyż jak wynika z protokołu "lustracji" z dnia [...] – lokal, w którym ma się odbywać sprzedaż alkoholu mieści się na terenie kąpieliska "[...]", a wejście na taras lokalu jest bezpośrednio z terenu kąpieliska. W tej sytuacji organ stwierdził, że skoro budynek przy ul. [...] z mieszczącą się w nim Restauracją – [...], położony jest na terenie kąpieliska zatem jego lokalizacja jest sprzeczna z postanowieniami uchwały Rady Miasta [...]. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Kolegium podało, że postanowienie z dnia [...] r. wznawiające postępowanie zawiera wszystkie elementy konieczne do stwierdzenia jego prawidłowości przewidziane w art. 124 k.p.a. Z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia bezsprzecznie wynika, że w niniejszej sprawie wystąpiły istotne dla sprawy nowe okoliczności istniejące w dniu wydania przez organ pierwszej instancji postanowienia z dnia [...] r. przewidziane w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a nie znanych temu organowi w dniu wydania uchylonego postanowienia. Zdaniem organu drugiej instancji za bezpodstawny należy uznać zarzut podniesiony w zażaleniu, że podczas lustracji nie sporządzono żadnego protokołu, gdyż w aktach sprawy znajduje się protokół lustracji z dnia [...], który spełnia wymogi z art. 67 § 1 i art. 68 k.p.a. Z przepisów regulujących sposób sporządzania protokołu nie wynika, że protokół winien być sporządzony w miejscu lustracji, powinien być tylko odczytany wszystkim osobom biorącym udział w czynności urzędowej, a następnie przez nie podpisany. Kolegium zauważyło przy tym, że pełnomocnik strony powiadomiony, pismem z dnia [...] r. o dacie i miejscu przeprowadzenia lustracji nie skorzystał ze swoich praw. J.Ś. złożył skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc przy tym o uchylenie postanowienia w całości, ewentualnie o stwierdzenie jego nieważności. Skarżący zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 138 § 2, art. 67, art. 68, art. 6, art. 8, art. 124, art. 145 oraz art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie skarżącego wszystkie rozstrzygnięcia wydane w niniejszej sprawie przez Gminną Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych zostały wydane bez podstawy prawnej. Wbrew stanowisku Kolegium w dalszym ciągu nie wystąpiły nowe istotne dla sprawy okoliczności istniejące w dniu wydania postanowienia z dnia [...] r., które były nieznane temu organowi stanowiące podstawę wznowienia postępowania przewidziane w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Powyższe potwierdza zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności protokoły "lustracji" z dnia [...], gdyż zostały one sporządzone podczas "lustracji" obiektu. W pierwszym z nich wskazano, że dotyczy on lokalu przy ul [...], w którym podano, że jest to budynek wolnostojący z pomieszczeniami biurowymi należącymi do Miasta. Zdaniem skarżącego fakt dokładnego opisu tego obiektu świadczy o tym, że "lustrujący" był na miejscu lustracji nie tylko widział budynek, lecz był również w środku, o czym świadczy zwrot "pomieszczenia biurowe należące do miasta". Jednocześnie wskazał, że na ul. [...] mieści się tylko jeden taki obiekt. J.Ś. na marginesie podał, że drugi obiekt, na który powołuje się organ pierwszej instancji wskazując ten obiekt, jako ten który rzekomo wskazał skarżący, jest lokalem prywatnym, w którym od wielu lat mieści się restauracja i nie ma tam pomieszczeń biurowych. Ponadto obiekt ten znajduje się przy ul. [...] i jest oddalony od lokalu skarżącego o ponad [...] m, po drugiej stronie ulicy. Podane fakty świadczą o tym, że brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, że organ pierwszej instancji nie posiadał informacji dotyczących lokalu, w który ma być podawany alkohol. Dodatkowo skarżący zwrócił uwagę, że w drugim protokole o nr [...] w pkt [...] zamieszczono informację, że lokal mieści się przy plaży, na kąpielisku, za ogrodzeniem oddzielającym Kąpielisko od pozostałych terenów. W tym przypadku zatem nie można uznać, że organ pierwszej instancji nie wiedział, który obiekt jest przedmiotem "lustracji". Jednocześnie skarżący zaprzeczył by na ulicy [...] pod numerem [...] mieścił się więcej niż jeden lokal użytkowy. W tej sytuacji nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko Kolegium zgodnie z którym GKRPA pozytywnie zaopiniowała zgodność lokalizacji punktu z uchwałą, na podstawie protokołu z dnia [...] na podstawie którego nie można jednoznacznie określić miejsca położenia lokalu przy ul. [...] w stosunku do kąpieliska "[...]". J.Ś. zakwestionował dodatkowo stwierdzenie zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu, dotyczące wskazania przez skarżącego usytuowania budynku przy [...]. Z oświadczenia skarżącego wynika, że zaprzeczał on takiemu położeniu budynku, tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że przedstawiciel GKRPA mógł uznać, że chodzi o budynek faktycznie położony przy "[...]". Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie art. 124 k.p.a. zaskarżonym postanowieniem sprowadzające się jedynie do przywołania art. 145 k.p.a. jako podstawy wznowienia, bez dokładnego sprecyzowania konkretnej przesłanki. Powyższe, zdaniem skarżącego, świadczy o wydaniu postanowienia bez podstawy prawnej. J.Ś, zauważył, że w niniejszej sprawie nie sporządzono protokołu na miejscu czynności, nie został on odczytany wszystkim osobom obecnym, które brały udział w czynności. Brak jest również pod protokołem podpisów osób uczestniczących w czynnościach, co w ocenie skarżącego stanowi o wydaniu zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 67 i art. 68 k.p.a. Reasumując swoje stanowisko skarżący wskazał, że w przedmiotowej sprawie od dnia [...] r.- pierwszej lustracji do dnia [...] r. ostatniej lustracji nie pojawiły się nowe, istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania postanowienia z dnia [...] r., nie znane Komisji, które uzasadniałyby wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., które to błędne rozstrzygnięcie zostało następnie utrzymane w mocy przez Kolegium. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanego postanowienia /decyzji lub innego aktu lub czynności/ z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jego wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności, Sąd po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych, stwierdził konieczność uwzględnienia skargi przy jednoczesnym skorzystaniu z dyspozycji art. 135 tej ustawy. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy w rozumieniu powołanego artykułu wskazać należy prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji. Dokonując kontroli postanowień wydanych w przedmiotowej sprawie zgodnie z kryterium legalności Sąd doszedł do przekonania, że rozstrzygnięcia te naruszają przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną kwestionowanych postanowień stanowiły przepisy ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.). Stosownie do art. 18 ust. 1 powołanej ustawy sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży na podstawie pisemnego wniosku przedsiębiorcy. Zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych wydawane jest przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2 (art. 18 ust. 3a ustawy). W myśl art. 12 ustawy rada gminy ustala, w drodze uchwały, dla terenu gminy (miasta) liczbę punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5 % alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży (ust. 1) oraz zasady usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych. W niniejszej sprawie znajduje zastosowanie podjęta na podstawie art. 12 ust.2 ustawy uchwała Rady Miasta Szczecin z dnia 13 grudnia 2004 r. Nr XXX/587/04 w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 % (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i miejscu sprzedaży oraz zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie Miasta Szczecina (Dz. Urz. Województwa Zachodniopomorskiego z 2005 r. Nr 3, poz. 72). Stosownie do § 2 pkt 9 powołanej uchwały – wyznacza się następujące obiekty chronione, na terenie których nie mogą być usytuowane punkty sprzedaży napojów alkoholowych – kąpieliska i plaże. Należy jednocześnie zauważyć, że zarówno rozstrzygnięcie organu pierwszej jak i drugiej instancji zostało podjęte po wznowieniu postępowania administracyjnego. Zbadania wymaga zatem legalność tych postanowień z punktu widzenia przepisów proceduralnych w tym przepisów dotyczących wznowienia postępowania. Wszczęcie postępowania wznowieniowego rozpoczyna bowiem nowe postępowanie administracyjne w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej. W tej sytuacji wznowienie postępowania należy ocenić jako wyjątek od ogólnej zasady postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 16 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej "k.p.a." – tzw. zasady trwałości decyzji administracyjnej. Korzystanie więc z tego nadzwyczajnego środka procesowego może mieć miejsce wyłącznie w przypadkach i na zasadach określonych w k.p.a. dlatego jakakolwiek wykładania rozszerzająca przepisów regulujących ten tryb postępowania jest niedopuszczalna. Podstawą wznowienia w sprawie był art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji uznały za nową okoliczność faktyczną w sprawie ustalenie lokalizacji punktu sprzedaży alkoholu położonego w Restauracji – [...] przy ul. [...] należącego do J.Ś. na terenie kąpieliska "[...]. W myśl powołanego przepisu (art. 145 § 1 pkt 5) w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Dokonując wykładni tego przepisu należy stwierdzić, że wznowienie postępowania może nastąpić, gdy spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki: decyzja musi być ostateczna, po jej wydaniu muszą wyjść na jaw nowe okoliczności (bądź dowody), które muszą mieć istotne znaczenie dla sprawy, wskazane okoliczności, bądź dowody muszą istnieć w dacie wydania decyzji, której wznowienie dotyczy oraz okoliczności te, bądź dowody nie mogły być znane organowi, który wydał decyzję w momencie jej wydania. W przedmiotowej sprawie postępowanie w sprawie zgodności lokalizacji punktu sprzedaży napojów alkoholowych położonego w Restauracji – [...] przy ul. [...] należącego do J.Ś, z uchwałą Rady Miasta Szczecin z dnia 13 grudnia 2004 r. Nr XXX/587/04 zostało wznowione postanowieniem Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w [...] z dnia [...]r., w którym jako podstawę wznowienia wskazano przepis art. 145 § 1 pkt 5. Stwierdzono ponadto, że pozytywna opinia komisji w sprawie zgodności lokalizacji punktu sprzedaży napojów alkoholowych z dnia [...] r. wydana została bez uwzględnienia okoliczności faktycznych oraz dowodów istniejących w dniu wydania tego postanowienia, dotyczących faktycznej lokalizacji punktu sprzedaży. Dostarczona komisji kopia umowy dzierżawy pomiędzy Zakładem Ubezpieczeń Komunalnych, a J.Ś. stanowi, nieznany wcześniej nowy dowód w sprawie. W postanowieniu z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uchylającym postanowienie z dnia [...] r. oraz opiniującym negatywnie zgodność lokalizacji punktu, organ pierwszej instancji podniósł, że opinia pozytywna została wydana po przeprowadzeniu oględzin, w wyniku których błędnie wskazano miejsce, w którym miała odbywać się sprzedaż napojów alkoholowych, gdyż uczestniczący w oględzinach przedstawiciel Komisji, uznał, że lokalizacja dotyczy innego obiektu, niż punkt sprzedaży zlokalizowany w Restauracji – [...] przy ul. [...], który faktycznie położony jest na terenie kąpieliska "[...]", co zostało ustalone na podstawie kolejnej lustracji. Powyższe stanowiło, w ocenie organu, nową okoliczność faktyczną, istniejącą w dniu wydania rozstrzygnięcia z dnia [...] r., lecz nieznaną organowi w dniu jej wydania, uzasadniającą wznowienie postępowania. Jednocześnie organ wskazał, że ustalenie lokalizacji punktu wynika ponadto z umowy dzierżawy z dnia [...] r. zwartej między J.Ś, a Zakładem Usług Komunalnych oraz przeprowadzonej w dniu [...] r. "lustracji". Organ drugiej instancji wskazał natomiast, że zasadność wznowienia wynika zarówno z treści umowy dzierżawy, w której jest mowa o lokalizacji punktu na terenie kąpieliska "[...]", jak również z protokołu "lustracji" z dnia [...] r. Nr [...], w którym stwierdzono, że lokal mieści się na terenie wskazanego kąpieliska. W tej sytuacji należy stwierdzić, że organy uznały, że podstawą wznowienia były nowe okoliczności faktyczne, lecz na poparcie tych okoliczności powołały nowe dowody w postaci protokołu z lustracji oraz umowy dzierżawy. Jeżeli zdaniem organów w sprawie pojawił się nowy dowód w postaci protokołu z lustracji z dnia [...] r., to dowód ten nie może stanowić podstawy wznowienia, gdyż nie istniał on w momencie wydania rozstrzygnięcia z dnia [...] r. Nie można bowiem utożsamiać nowej okoliczności faktycznej z nowym dowodem. Wątpliwości Sądu nasuwa też powoływana przez organy umowa dzierżawy, czy stanowi ona istotnie nowy dowód w sprawie, gdyż w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że umowa ta znajduje się w aktach sprawy, a organ pierwszej instancji ograniczył się do stwierdzenia, że ustalenie lokalizacji z niej wynika. Zdaniem Sądu organy nie wyjaśniły przesłanek jakimi się kierowały uznając umowę dzierżawy za podstawę wznowienia postępowania. Skoro dowód w postaci umowy dzierżawy, której przedmiotem jest nieruchomość komunalna o pow. [...] m2 zlokalizowana na terenie Kąpieliska [...] (§ 1 ust.1 pkt 1, 2, 3) istniał w dniu wydania postanowienia z [...] r. to wydanie pozytywnej opinii było oczywiście sprzeczne z tymże dowodem, co może stanowić podstawę do rozważenia czy postanowienie z [...] r. nie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. W tej sytuacji należy stwierdzić, że organy nie miały podstaw do wznowienia postępowania stosownie do art. 145 § 1 pkt 5, co nie oznacza, że organ nie może wzruszyć postanowienia w innym nadzwyczajnym trybie. W tym stanie rzeczy orzeczono, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W przedmiocie wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy. W przedmiocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 ustawy w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348 ze zm.).