II SA/Sz 1054/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Protokolant Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie rejestracji pojazdu i odmowy rejestracji I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. Nr [...]I, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja w całości nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w związku z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania M. Ł. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] uchylającej decyzję Prezydenta Miasta z dnia 04.01.2006 r. w sprawie rejestracji pojazdu o numerze [...], oznaczonego tablicami rejestracyjnymi o wyróżniku [...] oraz odmawiającej rejestracji przedmiotowego pojazdu na podstawie wniosku strony złożonego w dniu [...] – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji Kolegium ustaliło, że Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] uchylił własną decyzję z dnia [...] w sprawie rejestracji pojazdu [...]o numerze [...], zarejestrowanego na M. Ł., odmawiając jednocześnie rejestracji przedmiotowego pojazdu na podstawie wniosku strony złożonego, w dniu [...]. Od powyższej decyzji odwołanie złożył M. Ł., który wniósł o wzięcie pod uwagę następujących okoliczności: - zakup został dokonany z tzw. "ogłoszenia" w dobrej wierze oraz po opłaceniu podatku od transakcji oraz uzyskaniu tablic rejestracyjnych; - pojazd był użytkowany w przekonaniu o jego "legalności" do dnia [...] tj. do chwili dobrowolnego jego wydania na wezwanie policjanta z Komisariatu Policji; - pojazd został oddany na przechowanie w dniu [...] i był wykorzystywany okazjonalnie; - w dniach [...] skarżący zwracał się do Prokuratora prowadzącego sprawę o określenie statusu pojazdu wobec przedłużającego się postępowania; - w dniu [...] skarżący otrzymał pismo z Prokuratury Okręgowej o zwolnieniu pojazdu z obowiązku dalszego przechowywania go oraz postanowienie w przedmiocie dowodów rzeczowych w Komendy Wojewódzkiej Policji z dnia [...], gdzie w uzasadnieniu wskazuje się, że przeprowadzone czynności sprawdzające na terenie nie doprowadziły do potwierdzenia, że motocykl pochodzi z czynu zabronionego; - powyższe stanowiło podstawę do podjęcia decyzji o sprzedaży motocykla, której skarżący dokonał. Ponadto w piśmie z dnia [...] skarżący wskazał, iż po zapoznaniu się z aktami sprawy nie zauważył informacji uzyskanych przez Prokuraturę lub Policję od producenta dotyczących potwierdzenia tzw. " ". Skarżący na podstawie " " uwidocznionego na ramie i wpisanego do dowodu rejestracyjnego zamawiał w autoryzowanym serwisie niezbędne części. Gdyby wystąpiła jakakolwiek rozbieżność co do niezgodności " ", serwis nie dobrałby odpowiednich części zamiennych i wniósł swoje zastrzeżenia. Skarżący podtrzymując twierdzenie, że pojazd zakupił w dobrej wierze, dopełnił odpowiednich formalności podatkowych i administracyjnych stwierdził, że miał podstawę do przyjęcia, że pojazd nie posiada " ". Pismo Prokuratury z dnia [...] co do zwolnienia z obowiązku przechowywania i swobodnego dysponowania pojazdem pozwoliło na sprzedaż. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Kolegium wyjaśniło, że zasady rejestracji pojazdów samochodowych i dopuszczenia ich do ruchu określają przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym. Stosownie do postanowień art. 73 tej ustawy, rejestracji pojazdu dokonuje się na wniosek właściciela, a do zarejestrowania niezbędne jest przedstawienie odpowiednich dokumentów (art. 72 ust. 1 ustawy). Takimi dokumentami są m.in. karta pojazdu, jeżeli była wydana oraz dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany. Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] M. Ł. złożył do organu I instancji wniosek o rejestrację pojazdu [...] przedkładając m.in. kartę pojazdu seria i numer [...] oraz dowód rejestracyjny seria i numer[...] wydane na rzecz W. G. przez Prezydenta Miasta. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta uchylił własną decyzję w sprawie rejestracji pojazdu [...] na rzecz W. G. i odmówił zarejestrowania pojazdu. Stosownie do postanowień art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Uchylona decyzja, a konkretnie dokumenty wydane w jej następstwie, tj. karta pojazdu seria i numer [...] oraz dowód rejestracyjny seria i numer [...], stanowiły podstawę rejestracji przedmiotowego pojazdu przez organ I instancji na rzecz M. Ł. w dniu [...]. Stosownie do postanowień art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. organ administracji, po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Kolegium stwierdziło, że decyzja w sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu - wobec wydania jej na podstawie decyzji, która została uchylona - jest wadliwa i należy ją uchylić. Jednocześnie strona nie przedłożyła wszystkich dokumentów niezbędnych do rejestracji. Argumenty podniesione przez skarżącego nie mają w ocenie organu odwoławczego znaczenia, bowiem w sprawie decydujący jest fakt, że poprzednia decyzja rejestracyjna została uchylona. To ta okoliczność stanowiła podstawę wznowienia postępowania i wydania zaskarżonej decyzji. Przedstawiając powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa, orzekło jak w rozstrzygnięciu. M. Ł. wyżej opisaną decyzję ostateczną zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podnosząc, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło żadnego z argumentów przytoczonych w odwołaniu i ponownie przytoczył argumenty, zamieszczone w odwołaniu wnosząc o ich uwzględnienie. Zdaniem skarżącego argumenty te sprawiają, że brak rozstrzygnięcia sprawy na jego korzyść mimo wykazania przezeń należytej staranności we wszystkich czynnościach administracyjnych i dochodzeniowo - śledczych jest dla niego krzywdzące. Nadto skarżący wniósł o uwzględnienie przez Sąd faktu bardzo długiego okresu czasu od momentu stwierdzenia " " do momentu wydania przez Prokuratora postanowienia w przedmiocie dowodów rzeczowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten narusza prawo w sposób uzasadniający jego usunięcie z obrotu prawnego. W niniejszej sprawie sądowej zaistniała sytuacja procesowa wynikająca z regulacji zawartej w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270) dalej P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z tego przepisu wynika bowiem obowiązek uwzględnienia przez Sąd wszystkich istotnych wad decyzji, nawet jeśli nie były podniesione w skardze. W rozpatrywanej sprawie wyłoniła się taka konieczność wyjścia poza granice skargi z uwagi na dostrzeżone przez Sąd naruszenie art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Mianowicie, jest poza sporem, że zaskarżona decyzja wydana została w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego jakim jest wznowienie postępowania uregulowane w Rozdziale 12 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z wyrażonej w art. 16 § 1 K.p.a. zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej wynika między innymi powinność organu orzekającego w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną ścisłego stosowania przepisów regulujących ten nadzwyczajny tryb postępowania, co odnosi się nie tylko do przepisów regulujących podstawy wznowienia, ale także do wszystkich innych zagadnień objętych wznowieniem, w tym do przewidzianych w art. 146 K.p.a. ograniczeń uchylenia decyzji dotychczasowej. Zgodnie z art. 146 § 1 K.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3 – 8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W świetle ustalonego w sprawie stanu faktycznego, który znajduje odzwierciedlenie w materiale dowodowym zebranym w aktach administracyjnych przedstawionych Sądowi, bezsporne jest, że decyzja administracyjna Prezydenta Miasta. stwierdzająca rejestrację przedmiotowego motocykla, która stała się decyzją ostateczną (odwołania nie wniesiono) została wydana w dniu [...] Z adnotacji na tej decyzji, potwierdzonej podpisem skarżącego (k. 106 akt administracyjnych) wynika, że M. Ł. decyzję tę odebrał osobiście w siedzibie organu w dniu [...]. Nie ulega również wątpliwości, że decyzja Prezydenta Miasta podjęta po wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. wydana została w dniu [...]. Z zestawienia dat : [...] wynika, że zaskarżona decyzja uchyla decyzję dotychczasową po upływie od jej wydania, a więc z naruszeniem art. 146 § 1 K.p.a., który co do przyczyny wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. przewiduje ograniczenie uchylenia decyzji "jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło". W przypadku stwierdzenia przez organ w toku postępowania toczącego się po jego wznowieniu, że zaistniała przeszkoda do uchylenia decyzji określona w art. 146 § 1 K.p.a. organ ten powinien zakończyć sprawę wydaniem decyzji na podstawie art. 151 § 2 K.p.a. Z powyższych względów, w tym stanie sprawy, bezprzedmiotowe jest ustosunkowanie się przez Sąd do zarzutów skargi, która musi być uwzględniona z innych przyczyn niż zostały w niej podniesione. W ocenie Sądu, wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 1 K.p.a. jest ewidentne, a z uwagi na jednoznaczny charakter tych przepisów, które dla ich zastosowania nie wymagają zabiegów interpretacyjnych, naruszenie to ma postać rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Naruszenie to godzi w jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, którą jest wskazana na wstępie niniejszych motywów zasada trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. W konsekwencji decyzja obarczona takim rażącym naruszeniem prawa nie może pozostać w obrocie prawnym. Dlatego należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 135 P.p.s.a. stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z uwagi na zaistniałe rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 151 § 2 i w związku z art. 146 § 1 K.p.a.