II SA/Sz 1055/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi V. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za usunięcie drzew bez zezwolenia I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa Z. z dnia [...] r. [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącej V. R. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (dalej "Kolegium") decyzją z dnia [...] r., Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. – dalej "K.p.a.") oraz art. 83 ust. 1, art. 88 ust. 1 pkt 1, ust. 2, ust. 10, art. 89 ust. 1, ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r., poz. 142 – dalej "u.o.p.") - po rozpatrzeniu odwołania V. R. (dalej "Skarżąca") od decyzji Marszałka Województwa Z. (dalej "Marszałek") z dnia [...] r., znak: [...], nakładającą na Skarżącą administracyjną karę pieniężną w kwocie [...]zł, za usunięcie bez zezwolenia 4 sztuk drzew iglastych z działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w S. oraz umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej za usunięcie skupiska 2 m2 krzewów z gatunku bez dziki – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium podało, że decyzją z dnia [...] r., znak: [...], Marszałek Województwa Z. nałożył na Skarżącą karę pieniężną za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 4 sztuk drzew iglastych w kwocie [...]zł, jednocześnie orzekając o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za usunięcie skupiska 2 m2 krzewów z gatunku bez dziki. W wyniku wniesionego odwołania Kolegium decyzją z dnia [...] r., znak: [...], uchyliło ww. decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, Marszałek wydał w dniu [...] r. decyzję (znak: [...]) nakładającą na Skarżącą administracyjną karę pieniężną za usunięcie bez zezwolenia 4 sztuk drzew iglastych, tj.: żywotnika zachodniego o obwodzie pnia 56,5 cm, żywotnika zachodniego o obwodzie pnia 55,8 cm, żywotnika zachodniego o obwodzie pnia 112,5 cm, cyprysika Lawsona o obwodzie pnia 84,6 cm, znajdujących się na terenie miejskim, tj. działce ewidencyjnej nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w S., w kwocie [...]zł. Marszałek orzekł również o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za usunięcie skupiska 2 m2 krzewów z gatunku bez dziki. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości, jednocześnie zarzucając naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego i wszechstronnego zbadania stanu faktycznego sprawy, w sposób nie uwzględniający ani interesu społecznego, ani Skarżącej co skutkowało wydaniem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej na Skarżącą, nadto poprzez niedostateczne uzasadnienie decyzji, niedostateczne wyjaśnienie podstaw, ograniczające się do stwierdzenia, że Skarżąca jest obowiązana do zapłaty kary, podczas gdy zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że to właśnie Skarżąca dokonała wycinki drzew, czemu ona zaprzecza, - w konsekwencji naruszenie art. 83 ust. 1, art. 83b, art. 83f ust. 1 pkt 1, art. 85 ust. 1 k, art. 88 ust. 1 pkt 1, ust. 2, ust. 3, art. 89 ust. 1, ust. 4 ust. 8 ust. 9 ust. 11 oraz art. 90 ust. 1 i 2 u.o.p. poprzez ich zastosowanie w niniejszej sprawie podczas, gdy brak jest podstaw do przyjęcia, że to Skarżąca miała dokonać wycinki drzew. Rozpatrując odwołanie Kolegium, po przytoczeniu obowiązujących przepisów ustawy o ochronie przyrody, podało, że ze zgromadzonego materiału dowodowego, tj. z dokumentacji fotograficznej, protokołu oględzin z 30 stycznia 2017 r. wynika, iż z nieruchomości przy ul. [...] w S., oznaczonej jako działka nr [...] obręb [...] D., stanowiącej ogródek przydomowy, usunięte zostały 4 drzewa iglaste (3 żywotniki zachodnie i 1 cyprysik Lawsona). Z wypisu rejestru gruntów wynika, że teren tej nieruchomości należy do Gminy Miasto S.. Nieruchomość pozostaje w zarządzie Towarzystwa Budownictwa Społecznego "Prawobrzeże" sp. z o.o. Skarżąca jest najemcą mieszkania przy ul. [...]. Z protokołu przesłuchania Skarżącej, w sprawie prowadzonej przez Komisariat Policji S. D. nr [...], dotyczącej wycięcia 4 tui oraz krzewów bzu, wynika, że część terenu przed domem jest przez nią dzierżawiona i na terenie tym zostały posadzone krzewy typu tuja i bez. Zatem z powyższego wynika, że Skarżąca jest posiadaczem nieruchomości, na terenie której doszło do usunięcia drzew. Dlatego też słusznie została uznana przez organ I instancji za osobę, która za zgodą właściciela nieruchomości powinna była złożyć wniosek o uzyskanie zezwolenia na usunięcie drzew z terenu działki. Jest również osobą, na którą, stosownie do art. 88 ust. 2 u.o.p. może zostać nałożona kara pieniężna za usunięcie drzewa bez wymaganego zezwolenia. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że to Skarżąca usunęła 4 drzewa iglaste bez wymaganego zezwolenia z przydomowego ogródka na działce komunalnej nr [...], obręb [...], przy ul. [...]. Z protokołu przesłuchania wynika, że strona potwierdziła, że usunęła drzewa i krzewy z terenu ww. nieruchomości. Skarżąca przed złożeniem zeznań dniu 13 kwietnia 2017 r. została uprzedzona przez funkcjonariusza Policji o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy (art. 233 § 1 k.k.). Nadto w czasie przesłuchania Skarżąca opisała jakimi pobudkami kierowała się usuwając drzewa. Dalej Kolegium wskazało, że podczas oględzin na terenie działki przy ul. [...] w S., ustalono, iż zostały usunięte drzewa rosnące wzdłuż ogrodzenia. Na terenie stwierdzono pnie po usuniętych drzewach, jak również pryzmę pozostałości po wyciętych roślinach (po żywotnikach zachodnich i cyprysiku Lawsona). Ścięte drzewa miały następujące obwody mierzone na wysokości 5cm: żywotnik zachodni 63 cm, żywotnik zachodni 62 cm, żywotnik zachodni 125 cm, cyprysik Lawsona 94 cm. Dokonano również usunięcia krzewów bzu, rosnących w skupisku 2 m˛. W związku z tym, że zgodnie z art. 83f ust. 1 pkt 1 u.o.p., przepisów art. 83 ust. 1 nie stosuje się do krzewu albo krzewów rosnących w skupisku, o powierzchni do 25 m2, a usunięte przez stronę krzewy bzu rosły w skupisku 2 m2, organ I instancji odstąpił od wymierzenia kary i umorzył postępowanie administracyjne w tym zakresie. Jednak co do usunięcia drzew nie można było skorzystać z okoliczności wymienionych w art. 83f ust. 1 pkt 3 lit. c) u.o.p. Z materiału dowodowego nie wynika, aby obwód drzew objętych niniejszym postępowaniem mierzony na wysokości 5 cm bądź po jego pomniejszeniu o 10% - zgodnie z art. 89 ust. 1 u.o.p. nie przekraczał 50 cm. Nadto nie zaszły żadne okoliczności - w stosunku do 4 usuniętych drzew iglastych - uzasadniające brak obowiązku występowania przez stronę o zezwolenie na wycięcie drzew, o których mowa w art. 83f u.o.p., a w efekcie powodujące umorzenie postępowania. Przy ustalaniu wysokości kary organ I instancji przyjął następujące obwody pni po pomniejszeniu o 10%: żywotnik zachodni 56,5 cm (63-10%), żywotnik zachodni 55,8 cm (62-10%), żywotnik zachodni 112,5 cm (125-10%), cyprysik Lawsona (84,6 cm (94-10%). Następnie obliczył wysokość kary na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dna 25 sierpnia 2016 r. w sprawie opłat za usunięcie drzew i krzewów (Dz.U. z 2016 r., poz. 1354), które weszło w życie w dniu 29 sierpnia 2016 r., przyjmując wysokość dwukrotnej opłaty za usunięcie drzewa. Z dokonanych obliczeń wynika, że łączna kara wyniosłaby [...] zł, w tym żywotnik zachodni o obwodzie (po pomniejszeniu) 56,5 cm - [...] zł; żywotnik zachodni o obwodzie 55,8 cm - [...] zł; żywotnik zachodni o obwodzie 112,5 cm - [...] zł; cyprysik Lawsona o obwodzie 84,6 cm - [...] zł. Dla porównania, organ wyliczył wysokość kary w oparciu o rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 3 lipca 2017 r. w sprawie wysokości stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów na rok 2017 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 1330). Z dokonanych obliczeń wynika, że kara wyniosłaby [...] zł, w tym żywotnik zachodni o obwodzie (po pomniejszeniu) 56,5 cm - [...] zł; żywotnik zachodni o obwodzie 55,8 cm - [...] zł; żywotnik zachodni o obwodzie 112,5 cm - [...] zł; cyprysik Lawsona o obwodzie 84,6 cm - [...] zł. Po porównaniu obliczeń, organ I instancji przyjął karę obliczoną na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 lipca 2017 r. w sprawie wysokości stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów na rok 2017. Zgodnie bowiem z treścią art. 189c K.p.a., jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony. Opisaną na wstępie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. V. R., reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) naruszenie art. 28 i art. 75 § 1 K.p.a. poprzez błędne ustalenie jako stronę postępowania V. R. w oparciu o dowód sprzeczny z prawem, tj. w oparciu wyłączenie o jej zeznania, które złożyła w charakterze świadka w toku innego postępowania w sprawie o wykroczenie, podczas gdy w tamtejszym postępowaniu V. R. była osobą, co do której mogła zaistnieć podstawa do wniesienia wniosku o ukaranie, czym też niewiążące było dla niej pouczenie o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań z art. 233 § 1 kk, przez co jej zeznania doznały istotnych ograniczeń dowodowych, a tym samym wbrew karno-procesowej zasadzie domniemania niewinności oraz w sposób nieuwzględniający słusznego interesu strony organ administracji przeprowadził niedopuszczalny w niniejszym postępowaniu dowód; b) skutkujące powyższym naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez błędne uznanie za udowodnioną okoliczności, w ramach której Skarżąca rzekomo miała dokonać wycinki 4 sztuk drzew iglastych z działki nr [...], obręb [...], podczas gdy z uwagi na niedopuszczalność przeprowadzenia dowodu zeznań skarżącej z innego postępowania w sprawie o wykroczenie, nie było żadnego dowodu pozwalającego na uznanie tej okoliczności za udowodnioną, a tym samym organ dokonał nieprawidłowej oceny materiału dowodowego; c) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji. Z uwagi na powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zeznania Skarżącej, z uwagi na to, iż była wówczas osobą, co do której istniało podejrzenie, że może być sprawcą wykroczenia, nie mogą stanowić miarodajnego dowodu, bowiem względem skarżącej zachodził wówczas pozaustawowy kontratyp w relacji do art. 233 § 1 k.k. Oznacza to, że nawet jeżeli skarżąca została pouczona o odpowiedzialności z art. 233 § 1 k.k., to i tak mogłaby podawać nieprawdę, bądź zatajać prawdę nie obawiając się ewentualnych konsekwencji karnych - ze względu na aktualne już wtenczas prawo do obrony, gwarantowane w art. 6 k.p.k. (tak: uchwała SN z dnia 20 września 2007 r., sygn. I KZP 26/07, OSNKW nr 10/2007, poz. 71). Tym samym dowód taki już z tego tylko powodu nie może być wykorzystany w toku innego postępowania, skoro ustawodawca w ramach prawa do obrony gwarantuje osobie, która może się obawiać odpowiedzialności karnej, możliwość podawania nieprawdy, czy też zatajania prawdy - w drodze pozaustawowego kontratypu uchylającego bezprawność czynu zabronionego z art. 233 § 1 k.k. Według Skarżącej, na gruncie przepisów postępowania administracyjnego niedopuszczalne jest wykorzystywanie jako dowodu mało wiarygodnych zeznań strony, złożonych w innym postępowaniu. Ustawodawca w przepisach procedury administracyjnej ukształtował pewne stałe zasady dowodzenia okoliczności faktycznych. W tym zakresie wyodrębnił dwa rodzaje dowodów: 1) zeznania świadków oraz 2) dowód z przesłuchania strony. Takie rozróżnienie dowodów wynika z odmiennych ról procesowych, jakie mają odpowiednio strona oraz świadek. Ten ostatni nie ma żadnego interesu w rozumieniu art. 28 kpa. Strona zaś takowy interes ma, stąd też aby zapewnić gwarancję ochrony słusznego interesu strony ustawodawca zatem celowo wprowadził ograniczenie dowodowe, wedle którego strona nie może być przesłuchana w charakterze świadka na okoliczności stanowiące przedmiot postępowania. Tym samym ustawodawca wprowadził w art. 86 K.p.a. odrębny dowód z przesłuchania strony, który zasadniczo ma charakter pomocniczy, i organ winien sięgać po niego tylko wówczas, gdy wyczerpano środki dowodowe lub brak jest środków dowodowych, a wciąż pozostają przy tym niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Wobec tego specjalne uregulowanie instytucji dowodu z przesłuchania strony świadczy o intencji ustawodawcy, aby wyeliminować sytuacje, w których organ przesłuchiwałby stronę jako "typowego" świadka. Ponadto, zdaniem pełnomocnika Skarżącej, zakaz przesłuchiwania w charakterze świadka strony nie ograniczania się tylko do zeznań, jakie - w braku zakazu - mogłyby być pozyskiwane od strony w ramach konkretnego postępowania administracyjnego. Zakaz ten tyczy się wszystkich zeznań, jakie strona złożyła w toku także innych postępowań, a które w treści dotyczyły zdarzenia objętego konkretnym postępowaniem administracyjnym. Inna wykładnia przepisu art. 86 K.p.a. przeczyłaby zaś racjonalnym, funkcjonalnym i celowościowym intencjom ustawodawcy, jakie wyraził poprzez wyodrębnienie subsydiamego dowodu z przesłuchania strony. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej "P.p.s.a.") sprawowana jest pod kątem zgodności z prawem. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Mając na uwadze powyższe kryteria kontroli administracji publicznej, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie spór w dotyczy zasadności wymierzenia Skarżącej kary pieniężnej, na podstawie art. art. 88 ust. 1 pkt 1 u.o.p., za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia. Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 1 u.o.p. usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego na wniosek posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości. Stosownie zaś do art. 88 ust. 1 pkt 1 u.o.p., wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną za usunięcie drzewa lub krzewu bez wymaganego zezwolenia. Kara, o której mowa w ust. 1 art. 88, jest nakładana na posiadacza nieruchomości albo właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 k.c., albo na inny podmiot, jeżeli działa bez zgody posiadacza nieruchomości - art. 88 ust. 2 u.o.p. Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że wydanie rozstrzygnięcia w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za nielegalne usunięcie drzew musi być zawsze poprzedzone następującymi ustaleniami: czy zostały wycięte drzewa, jakie obwody pni miały wycięte drzewa, kto dokonał wycięcia oraz, czy miał do tego podstawę w postaci stosownego zezwolenia właściwego organu. Jednoznaczne i właściwe ustalenie wskazanych okoliczności jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania przepisu prawa materialnego, tj. art. 88 ust. 1 pkt 1 u.o.p. Z uwagi na to, że decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej za delikt administracyjny ma charakter decyzji związanej, zatem istotne znaczenie ma to, aby stan faktyczny nie budził jakichkolwiek wątpliwości, co wymaga od organów przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zgodnie z rygorami procedury administracyjnej. Zgodnie bowiem z zasadami unormowanymi w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego to organy administracji publicznej są zobowiązane do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7), wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiał dowodowego (art. 77) oraz ocenienia na podstawie jego całokształtu czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80), co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3). W orzecznictwie przyjmuje się, że ustalenia organu można uznać za poprawne tylko wtedy, gdy organ środkami przewidzianymi przez K.p.a. dowiedzie wskazanych okoliczności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II GSK 2001/11, lex nr 1298461). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy administracji nie uczyniły zadość obowiązkowi wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czym naruszyły art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. Wprawdzie za bezsporne uznać należy, gdyż wynikające z zebranego materiału dowodowego i nie jest kwestionowane przez Skarżącą, iż na nieruchomości przy ul. [...] w S., oznaczonej jako działka nr [...] obręb [...] D., stanowiącej przydomowy ogródek Skarżącej, usunięte zostały 4 drzewa iglaste (3 żywotniki zachodnie i 1 cyprysik Lawsona). Nie budzi również wątpliwości, że w świetle przepisów ustawy o ochronie przyrody na wycięcie tych drzew wymagane było uzyskaniem pozwolenia właściwego organu, w przedmiotowej sprawie Prezydenta Miasta S., a nikt takiego zezwolenia nie uzyskał. Jednak w nadesłanych do Sądu aktach administracyjnych sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego, że to Skarżąca dokonała usunięcia drzew. Protokół przesłuchania Skarżącej przez Policję, na który powołują się organy nie został formalnie włączony do akt sprawy. Istotne przy tym jest nie tylko to, że w aktach brak postanowienia w tym zakresie, lecz również i to, że przekazany przez Policję protokół stanowi niepotwierdzoną za zgodność kserokopię, a zatem nie jest dokumentem, z którego można przeprowadzić dowód. W aktach znajduje się ponadto kserokopia pisma informującego o dokonaniu przez Skarżącą wycinki czterech drzew przy budynku przy ul. [...] w S., jednak i to pismo to nie może być uznane za dowód w sprawie. Dopiero przesłuchanie w charakterze świadka osoby, która je sporządziła mogłoby taki dowód stanowić. Reasumując stwierdzić należy, że skoro w niniejszej sprawie zebrany materiał dowodowy nie mógł stanowić podstawy do przyjętych przez organy ustaleń faktycznych, zatem Sąd był zobligowany do wyeliminowania zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z obrotu prawnego, jako wydanych z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany będzie zatem przeprowadzić postępowanie administracyjne z poszanowaniem jego zasad, tak aby poczynione w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy sprawy ustalenia pozwoliły na zastosowanie właściwych przepisów prawa materialnego. Ustalenia w tym zakresie powinny być dokonane przez organ prowadzący postępowanie z uwzględnieniem treści art. 75 § 1 K.p.a. oraz zachowaniem przewidzianej przepisami K.p.a. formy procesowej: zeznania świadków, oględziny, przesłuchanie strony. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 P.p.s.a., orzekł jak w pkt I wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku wydano na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.