II SA/Sz 1056/04

Dnia 28 września 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Asesor WSA Joanna Wojciechowska /spr./ Protokolant st. sekr.sąd. Maria Rosochacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2005r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej działając z upoważnienia Prezydenta Miasta, decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 13 ust. 1 i art. 39 ust. 1, 2 art.106 ust. 1, 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej JDz. U. Nr 64, poz. 593 z póź. zm./ odmówił M. R. pomocy w postaci zasiłku celowego na opłatę czynszu. Z uzasadnienia decyzji wynika, że po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego rodzinnego stwierdzono, że M. R. ma trudna sytuację materialno-bytową, spowodowaną niepełnosprawnością, nie osiąga żadnych dochodów, lecz na mocy art. 13 ust. 1 powyższej ustawy, osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej. M. R. odwołał się od decyzji, wnosząc o jej zmianę, podnosząc że godzi ona w jego dobro osobiste jakim jest mieszkanie, do którego chce powrócić po odbyciu [...] lat kary pozbawienia wolności. Do [...] r. mieszkanie opłacane było z zasiłku socjalnego który otrzymywał, posiada przyznaną [...] grupę inwalidzką [...], jest osobą samotną, osadzoną w Zakładzie Karnym do odbycia kary, ma chorą [...] i [...], które nie są w stanie opłacać jego mieszkania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] na mocy art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego / Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z póź. zm. /, art. 13 ust 1 ustawy o pomocy społecznej, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Z uzasadnienia jej wynika, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej, zaś akta sprawy zawierają zaświadczenie wystawione przez Dyrektora Zakładu Karnego, że M. R. odbywa karę pozbawienia wolności od dnia [...] r., koniec kary przypada na dzień [...] r. Kolegium dodatkowo wskazało, że powyższy zasiłek jest świadczeniem fakultatywnym, może być przydzielony doraźnie i jednorazowo w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, zaś zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, spłata zadłużenia z tytułu czynszu mieszkaniowego nie może być uznana za niezbędna potrzebę bytową uzasadniającą udzielenie tej formy pomocy, tym samym zasiłek celowy nie może być przyznany na bieżące uregulowania opłat czynszowych przez okres kilku lat. M. R. winien rozważyć w porozumieniu z zarządcą budynku możliwość wynajmu lokalu na czas nieobecności z zobowiązaniem ewentualnego podnajemcy do systematycznego regulowania opłat czynszowych. M. R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie podając, że jest to decyzja krzywdząca, chce mieć gdzie wrócić po opuszczeniu zakładu karnego, mieszkanie jest wszystkim co posiada, jest osobą chorą, [...] i [...] są także schorowane i nie są w stanie mu pomóc, czynsz za mieszkanie wynosi [...] złotych, połowie mógłby być pokryty przez rodzinę z dużym uszczerbkiem w jej skromnym budżecie, a resztę zapłaciłby Ośrodek Pomocy Społecznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga nie jest zasadna. Skarżącemu należy wyjaśnić, że sąd administracyjny nie orzeka na zasadach słuszności, lecz bada legalność zaskarżonych decyzji, czyli ich zgodność z przepisami postępowania i prawa materialnego. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, uzasadnienie jej zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, zaś jej uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawę prawną orzeczenia z przytoczeniem przepisów. Nie budzi wątpliwości fakt odbywania przez M. R. kary pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym, bowiem do akt sprawy skarżący sam załączył stosowne zaświadczenie z w/w zakładu karnego. Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej /Dz. U. Nr 64, poz. 593 z póź. zm./ określa w art. 1 : 1. zadania w zakresie pomocy społecznej; 2. rodzaje świadczeń z pomocy społecznej oraz zasady i tryb ich udzielania; 3. organizację pomocy społecznej; 4. zasady i tryb postępowania kontrolnego w zakresie pomocy społecznej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 powyższej ustawy, osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej, do których zalicza się m.in. zasiłek celowy, dlatego też skarżący jako osoba odbywająca wyżej wskazaną karę nie może otrzymać żadnych świadczeń z niniejszej ustawy. Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm./ orzekł jak w sentencji.