II SA/Sz 1056/07

Dnia 5 grudnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2007 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji przyznającej płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie: Z. S. składając w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w S. skargę z dnia [...], wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. Pełnomocnik Skarżącej – radca prawny P. M. - w piśmie procesowym z dnia [...] wniósł o rozpoznanie w pierwszej kolejności wniosku w przedmiocie wstrzymania wykonania w całości zaskarżonych decyzji. Uzasadniając powyższy wniosek, wskazał, iż jest to konieczne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pełnomocnik wyjaśnił, iż w związku z uchyleniem decyzji, na mocy której przyznano Skarżącej płatności, Z. S. jest zobowiązana do zwrotu kwoty otrzymanej z tego tytułu. Podniósł również, że "ewentualna egzekucja pobranych płatności spowoduje znaczny uszczerbek w majątku Skarżącej, a także pozbawi ją jedynego źródła dochodu". Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. A zatem, przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 wyżej wymienionej ustawy. U podstaw tej regulacji legła potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Z tego też względu, przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 powołanej ustawy, a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji, spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Z. S. składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] nr [...], nie przedstawiła powodów jego złożenia. Również pełnomocnik Skarżącej nie uzasadnił w wyczerpujący sposób wniosku, nie wykazał konkretnych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 roku (FZ 65/04, niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W tej sytuacji, Sąd uznając, iż wniosek Skarżącej nie wypełnia dyspozycji przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 wyżej wymienionej ustawy, postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.