II SA/Sz 1062/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka - Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie powołania do odbycia ćwiczeń wojskowych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji P. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję S. W. S. W. w S. z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję W. K. U. w S. z dnia [...] r., P nr [...] w sprawie powołania skarżącego do odbycia krótkotrwałych ćwiczeń wojskowych w terminie od [...]. w J. W. Nr [...] w W.. Jednocześnie skarżący zwrócił się w skardze o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentował, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej dla jego pracodawcy, który na jego miejsce, biorąc pod uwagę specyfikę zawodu kierowcy międzynarodowego, nie będzie mógł znaleźć w tym terminie i zatrudnić innego kierowcy, co zmusi go do odwołania zleceń transportowych, które w czasie ćwiczeń miał realizować. Jak bowiem wiadomo branża transportowa cierpi na olbrzymi niedobór kierowców międzynarodowych, a zatrudnianie kierowców z [...] wiąże się z koniecznością szeregu kosztownych i długotrwałych procedur. W sytuacji zatem gdyby miał się zwolnić z pracy na czas przewidzianych ćwiczeń, pracodawca nie jest w stanie temu sprostać i nie będzie mógł zatrudnić na czas określony innej osoby, czy też zgłosić roszczeń w trybie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 21 lipca 2017 r. w sprawie świadczenia pieniężnego przysługującego pracodawcom zatrudniających żołnierzy rezerwy posiadających nadany przydział kryzysowy za okres odbywania przez tych żołnierzy ćwiczeń wojskowych lub pełnienia okresowej służby wojskowej oraz żołnierzy pełniących terytorialną służbę wojskową rotacyjnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać z urzędu lub na wniosek wykonanie zaskarżonego aktu w całości lub w części. Jednakże po przekazaniu skargi przez organ, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Powołane we wskazanym przepisie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków oznacza taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami. Strona skarżąca, aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania wykonania. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 542/15, opubl. w Lex nr 1754857). W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powołującej Skarżącego do odbycia krótkotrwałych ćwiczeń wojskowych nie wskazuje okoliczności posiadających wyżej wymienione cechy. Wymieniono w nim wyłącznie okoliczności towarzyszące każdej osobie powołanej do odbycia takich ćwiczeń. Zasady doświadczenia życiowego wskazują, że powołanie do odbycia ćwiczeń w każdej sytuacji powoduje pewną dezorganizację życia rodzinnego, zawodowego i osobistego, bowiem zobowiązuje powołanego do okresowej nieobecności w miejscu pracy i w domu. Natomiast, co należy podkreślić, są to okoliczności towarzyszące każdemu powołaniu i z którymi musi zmierzyć się każda osoba zobowiązana do ćwiczeń wojskowych. Uzasadniając wniosek Skarżący odwołał się do swojej sytuacji zawodowej twierdząc, że jego nieobecność w pracy spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody jego pracodawcy, bowiem nie będzie on mógł znaleźć w tym czasie i zatrudnić innego kierowcy. Zwrócić należy jednak uwagę, że zaskarżone powołanie dotyczy okresu od [...] r., tj. 20 dni. Wyjaśnić też trzeba, że zasady związane ze stosunkiem pracy w trakcie odbywania ćwiczeń wojskowych zostały uregulowane w art. 124 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1459 ze zm.) w ten sposób, że pracodawca udziela pracownikowi powołanemu do odbycia ćwiczeń wojskowych, pełnienia okresowej służby wojskowej lub terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie urlopu bezpłatnego na okres trwania tych ćwiczeń lub służby. W czasie trwania urlopu bezpłatnego, o którym mowa w ust. 1, pracownik zachowuje wszystkie uprawnienia wynikające ze stosunku pracy, z wyjątkiem prawa do wynagrodzenia. Jeśli zaś chodzi o brak prawa do wynagrodzenia, to żołnierzowi rezerwy oraz osobie przeniesionej do rezerwy niebędącej żołnierzem rezerwy, którzy odbyli ćwiczenia wojskowe, z wyjątkiem ćwiczeń trwających do dwudziestu czterech godzin odbywających się w czasie lub dniu wolnym od pracy, przysługuje świadczenie pieniężne rekompensujące utracone wynagrodzenie ze stosunku pracy lub stosunku służbowego albo dochód z prowadzonej działalności gospodarczej lub rolniczej, które mogliby uzyskać w okresie odbywania ćwiczeń wojskowych (art. 119 a ust. 1 tej ustawy). Jak stanowi art. 119 ust. 2, świadczenie pieniężne za każdy dzień ćwiczeń wojskowych stanowi kwota [...] miesięcznego wynagrodzenia lub dochodu, o których mowa w ust. 1, pomnożona przez liczbę dni odbytych ćwiczeń wojskowych. Zauważyć również należy, że Skarżący otrzymał Kartę powołania z określeniem terminu odbycia ćwiczeń wojskowych w dniu [...] r., tj. prawie ponad dwa miesiące przed ustalonym terminem, co sprzyjało takiemu zorganizowaniu życia zawodowego i rodzinnego, które umożliwi odbycie ww. ćwiczeń. Pamiętać należy, że obowiązek obrony, w ramach którego obywatele polscy są zobowiązani m.in. do odbywania ćwiczeń w jednostkach przewidzianych do militaryzacji i pełnienia służby w jednostkach zmilitaryzowanych, jest obowiązkiem powszechnym, o znaczeniu ponadindywidualnym (art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy o powszechnym obowiązku obrony). Tym samym wstrzymanie wykonania tego obowiązku powinno być uzasadnione okolicznościami szczególnymi, których Skarżący nie wykazał. Powołał bowiem szereg okoliczności nie noszących cech okoliczności wyjątkowych, nadzwyczajnych, nagłych czy grożących niepowetowanymi szkodami i niebezpieczeństwem, którego negatywnych skutków nie sposób odwrócić. Wymaga także wyjaśnienia, że w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sąd nie bada prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, ale to, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącego. Skarżący nie wskazał jednak okoliczności uzasadniających, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności przemawiających za uwzględnieniem żądania strony, nie można było także wywieść z całokształtu akt sprawy, co oznacza, że wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.