II SA/Sz 1063/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Katarzyny Grzegorczyk-Meder od rozpoznania sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia oddalić wniosek o wyłączenie sędziego R. S. na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2013 r. złożył pisemny wniosek o wyłączenie sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk-Meder od prowadzenia sprawy z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Jako podstawę wyłączenia skarżący wskazał stosowanie przez ww. sędziego w procedurze sądowej i orzecznictwie "omnipotencji władczej funkcjonariusza publicznego państwa totalitarnego". Wyjaśnił, iż obiektywne powody wywołujące uzasadnione wątpliwości co do bezstronności, obiektywizmu i wiarygodności sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk-Meder wynikają z udziału i zachowania tego sędziego w rozpoznawaniu innych jego spraw, w tym o sygn. akt II SA/Sz 277/10. Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder złożyła oświadczenie, w którym wskazała, że nie istnieją przesłanki wymienione w art. 18 P.p.s.a. oraz okoliczności mogące wywoływać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności w rozpoznanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a. enumeratywnie wymienia przyczyny wyłączenia sędziego z mocy samego prawa. Stosownie natomiast do unormowania zawartego w art. 19 P.p.s.a., niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Oznacza to, że o wniosku o wyłączeniu sędziego można mówić tylko wówczas, gdy odnosi się on do określonych sędziów i oparty jest na podstawach wskazujących na istnienie takich okoliczności, które wymagają oceny, czy wątpliwości co do bezstronności sędziego. W niniejszej sprawie R. S. składając wniosek nie wskazał takich przyczyn wymienionych w art. 19 P.p.s.a, które w sposób racjonalny uzasadniałyby wyłączenie sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk-Meder. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że między ww. sędzią a skarżącym zachodził stosunek osobisty tego rodzaju, iż mógłby wywołać wątpliwość co do bezstronności sędziego. Rozpatrywany aktualnie wniosek R. S. oparty jest na odczuciach wnioskodawcy, które nie znajdują oparcia w materiałach niniejszej sprawy, a zatem brak jest podstaw prawnych w ramach art. 18 § 1 P.p.s.a. do uwzględnienia wniosku. Subiektywne przekonanie o braku bezstronności sędziego, oparte wyłącznie na okoliczności orzekania tego sędziego w niniejszej sprawie, nie daje podstawy do wyłączenia sędziego, jeżeli nie zachodzą rzeczywiste powody wskazujące na brak tej bezstronności. Okoliczność, że skarżący nie zgadza się z oświadczeniem sędziego złożonym w innej sprawie, nie uzasadnia uznania, że zachodzi wątpliwość co do bezstronności sędziego. Reasumując należy wskazać, że w sprawie brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku. W tych okolicznościach, na podstawie art. 22 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek R. S. należało oddalić.