II SA/Sz 1063/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi T. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. 1. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257- zwanej dalej: "K.p.a."), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez T. B. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S. z dnia 28 kwietnia 2017 r., znak [...] nakazującej inwestorowi - T. B. (zwanego dalej: "Skarżącym") rozbiórkę będącego w budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego przy ul. [...] w S. (dz. nr [...] obręb [...]). W uzasadnieniu powyższego postanowienia Organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja z dnia 28 kwietnia 2017 r. została doręczona A. B. pełnomocnikowi T. B. w dniu 22 maja 2017 r. Nadto w dniu 4 maja 2017 r. Organ I instancji za pośrednictwem Poczty Polskiej wysłał ww. decyzję do Skarżącego jako prezesa Spółdzielni Mieszkaniowej [...], na adres ul. [...], [...]. Przesyłkę tą dwukrotnie awizowano, tj. w dniu 8 maja 2017 r. i 16 maja 2017 r., a ponieważ Skarżący nie podjął pisma w terminie 14 dni od dnia pierwszego powiadomienia, zatem Organ uznał, że zgodnie z art. 44 § 4 K.p.a., skutecznego doręczenia zastępczego dokonano w dniu 22 maja 2017 r. Dalej wyjaśnił, że tryb tzw. doręczenia zastępczego unormowany został w art. 44 K.p.a. z którego wynika, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 43 i 43 K.p.a. poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej (art. 44 § 1 pkt 1), z zachowaniem procedur określonych w § 2 i § 3 tego przepisu. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 pkt 1, zaś uznanie doręczenia za skuteczne oznacza rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia odwołania. W myśl art. 129 § 2 K.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Zdaniem Organu, czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął Skarżącemu w obu przypadkach w dniu 5 czerwca 2017 r., a skoro odwołanie zostało złożone za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 22 czerwca 2017 r., zatem czynność tą Skarżący dokonał z uchybieniem terminu. 2. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę, wnosząc o: - uchylenie postanowienia Organu odwoławczego z dnia 2 sierpnia 2017 r., - przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S. z dnia 28 kwietnia 2017 r., wskazując, iż terminowi uchybił bez własnej winy, - przyjęcie odwołania złożonego w Urzędzie Pocztowym w dniu 22 czerwca 2017 r. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że okoliczność doręczenia postanowienia PINB nie została w sposób należyty wyjaśniona. Wskazał, że rzadko bywa na budowie, zaś wielokrotnie skrzynkę demolowano i mogło zdarzyć się, że awiza nie było lub zostało wyrzucone razem z reklamami. Pierwszego awiza nie zauważył, zaś po odnalezieniu drugiego awiza natychmiast udał się na pocztę w celu odebrania przesyłki, lecz już jej nie było. Po uzyskaniu informacji o nadawcy, udał się do siedziby Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S. i tam w dniu 8 czerwca 2017 r. odebrał wydaną decyzję. Odwołanie wysłał za pośrednictwem poczty w dniu 22 czerwca, a zatem w terminie 14 dni od daty odebrania przesyłki. Nadto Skarżący podkreślił, że ma 80 lat i jest niedołężnym człowiekiem, natomiast nakazanie rozbiórki budowy domu jest niesprawiedliwe. 3. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna 4. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej przywoływana jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując według powyższych kryteriów kontroli zaskarżonego postanowienia – w postępowaniu uproszczonym, wdrożonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. – Sąd stwierdził, że akt ten odpowiada prawu. 5. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie uczyniono postanowienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdzające wniesienie odwołania przez Skarżącego od decyzji Organu I instancji z dnia 28 kwietnia 2017 r. z uchybieniem terminu. Wskazane rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 134 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W myśl art. 129 § 2 K.p.a. termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że organ II instancji po wpłynięciu odwołania obowiązany jest w postepowaniu wstępnym zbadać, czy zostało ono wniesione z zachowaniem terminu, co wymaga z kolei ustalenia w sposób jednoznaczny daty doręczenia decyzji wydanej w toku postępowania pierwszoinstancyjnego. 6. Zdaniem Sądu, wbrew poglądowi wyrażonemu w skardze, okoliczność doręczenia decyzji Organu I instancji - jako niezbędna przesłanka dla zbadania terminowości złożenia odwołania - została wyjaśniona w należyty sposób. Przy czym prawidłowo Organ odwoławczy uznał, że doręczenie ze skutkiem dla Skarżącego nastąpiło w dniu 22 maja 2017 r. W tej mierze, czego nie dostrzega Skarżący, Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia rozważył nie tylko okoliczność doręczenia decyzji Skarżącemu jako prezesowi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w trybie art. 44 K.p.a, ale także powołał się na fakt doręczenia decyzji wyznaczonemu przez Niego pełnomocnikowi. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy Skarżący pismem z dnia 12 października 2015 r. udzielił A. B. stosownego pełnomocnictwa do reprezentowania przed PINB. W związku z tym Organ I instancji był zobligowany do doręczenia decyzji z dnia 28 kwietnia 2017 r. właśnie tak ustanowionemu pełnomocnikowi. Zgodnie bowiem z art. 40 § 1 i § 2 K.p.a. pisma doręcza się stronie, a jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Powyższy przepis statuuje zatem obowiązek po stronie organu administracji publicznej doręczania pism procesowych, w tym orzeczeń (decyzji i postanowień) pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Na gruncie niniejszej sprawy pełnomocnik Skarżącego pokwitował odbiór decyzji Organu I instancji własnoręcznym podpisem dnia 22 maja 2017 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki (k.138). Zdaniem Sądu, skuteczność doręczenia dokonanego wobec pełnomocnika Strony nie budzi żadnych wątpliwości, co oznacza, że termin do wniesienia odwołania należy liczyć od daty doręczenia pisma temu pełnomocnikowi. 7. Odnosząc się do kwestionowanej przez Skarżącego fikcji doręczenia wskazać należy, że w tym przypadku decyzja została wysłana do Spółdzielni Mieszkaniowej [...], będącej stroną postępowania, na ręce jej prezesa, którym jest Skarżący. Z kolei odwołanie Skarżący złożył występując w imieniu własnym, a nie w imieniu Spółdzielni, stąd doręczenie zastępcze nie ma większego znaczenia dla rozpoznawanej sprawy. Sąd tylko na marginesie wskazuje, że trafnie Organ stwierdził, iż doręczenie przysyłki było zgodne z wymogami określonymi w art. 44 K.p.a., skoro placówka pocztowa przechowywała przesyłkę przez czternaście dni i była ona dwukrotnie awizowana, zaś zawiadomienie o tym pozostawiono w skrzynce listowej. Dlatego też wyjaśnienia Skarżącego wskazujące, iż awizo do Niego nie dotarło, nie zasługują na uwzględnienie. 8. Również podniesiona przez Skarżącego okoliczność, że w dniu 8 czerwca 2017 r. na Jego prośbę, organ wydał nieodebraną decyzję w żaden sposób nie podważa dokonanej w zaskarżonym postanowieniu oceny terminowości wniesienia odwołania. W sytuacji bowiem gdy dochodzi do skutecznego doręczenia, późniejsze ponowne doręczenie decyzji organu I instancji nie otwiera dla strony terminu do wniesienia odwołania, gdyż nie może znosić skutków, które wywołało już wcześniejsze prawidłowe doręczenie. Pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i został on wyrażony m. in. w wyroku NSA z dnia 14 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 10/07 czy w wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 czerwca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2497/10 (wyroki dostępne w Internecie pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). 9. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w realiach niniejszej sprawy Organ odwoławczy miał podstawy do przyjęcia, że termin do wniesienia odwołania liczony od dnia następnego od daty doręczenia decyzji, upływał z dniem 5 czerwca 2017 r. W tej sytuacji oznacza to, że odwołanie nadane przez Skarżącego w urzędzie pocztowym w dniu 22 czerwca 2017 r., zostało złożone z uchybieniem ustawowego terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 K.p.a. 10. Podkreślenia wymaga, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną, niezależną od uznania organu odwoławczego i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 9/09, dostępny w Internecie). Każde przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie i obliguje Organ odwoławczy do wydania postanowienia w tym zakresie. Nie ma on obowiązku wyjaśniania z jakich przyczyn doszło do uchybienia terminu oraz czy nastąpiło to bez winy strony chyba, że strona zwróci się do organu z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu. Niewątpliwie Skarżący składając odwołanie po terminie, nie zgłosił do Organu wniosku o jego przywrócenie. Uczynił to dopiero w skardze, kierując wniosek do Sądu, jednakże Sąd administracyjny w ramach posiadanych kompetencji i będąc związany granicami sprawy nie jest uprawiony do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Ze względu na przedmiot zaskarżenia rozważania Sądu mogą dotyczyć wyłącznie tylko objętej zaskarżonym postanowieniem kwestii dochowania przez Skarżącego terminu, natomiast wszelkie inne zagadnienia pozostają poza strefą jego zainteresowania. 11. W tym stanie rzeczy, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi przy jednoczesnym braku okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.