II SA/Sz 107/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędzia NSA Stefan Kłosowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi W. W. na uchwałę Rady Miasta Szczecin z dnia 25 lutego 2013 r. nr XXVII/790/13 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – "Pogodno – Somosierry" w Szczecinie oddala skargę. W. R. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skargę na uchwałę Rady Miasta Szczecin nr XXVII/790/13 z dnia 25 lutego 2013 r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Pogodno - Somosierry" w Szczecinie - w zakresie terenu elementarnego dla działki przy ul. [...] oznaczonego symbolem [...]. Skarżąca wniosła o unieważnienie uchwały w zaskarżonej części. Zaskarżonej uchwale zarzucono: 1. wewnętrzne sprzeczności w zapisach uchwały, tj. § 6 ust 3 pkt 10 gdzie zakazuje się rozbudowy domów wielorodzinnych jest sprzeczny z § 80 zawierającym zapisy dotyczące terenu elementarnego dla działki przy [...] [...] oznaczonego symbolem [...].U, 2. wewnętrzne sprzeczności w zapisach uchwały, tj. § 6 ust 4 dot. zasad podziału i scalania nieruchomości jest sprzeczny z § 80, 3. wewnętrzne sprzeczności w zapisach uchwały, tj. § 6 ust 5 pkt 3 dot. ilości miejsc postojowych, gdzie przewiduje się jedno miejsce postojowe na jedno mieszkanie podczas gdy budynek przy ul. [...] [...] jako dom jednorodzinny w planie miał po dwa miejsca postojowe na mieszkanie i jedno miejsce dla osoby niepełnosprawnej co daje w sumie 9 miejsc postojowych. Obecnie 9 miejsc postojowych na 6 mieszkań, 4. naruszenie art. 1 ust 3 w związku z art. 19 i art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez: - brak uwzględnienia interesu prywatnego właścicieli lokali przy ul. [...] [...], - podjęcie zaskarżonej uchwały w brzmieniu bez uwzględnienia zmian oraz bez czynności o których mowa w art. 17 ustawy, 5. naruszenie art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. art. 140 k.c. w zw. z art. 78 i art. 94 Konstytucji RP przez nadmierne ograniczenie procesie inwestycyjnym prawa własności nieruchomości, 6. naruszenie art. 17 pkt 1 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak poinformowania o podjęciu uchwały o zmianie planu miejscowego zagospodarowania terenu i umożliwieniu składania wniosków i zmian, 7. naruszenie art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez nie uwzględnienie jakichkolwiek zmian do planu, 8. naruszenie art. 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie przepisów budowlanych oraz sanitarnych przy uchwalaniu zaskarżonego planu wskazując w § 80, iż teren przy ul. [...] [...] jest przeznaczony pod zabudowę wielorodzinną, podczas gdy budynek po dokonanych przekształceniach nie spełnia wymaganych przepisami norm jak m.in. norm przeciwpożarowych, co do samej konstrukcji, grubości ścian, stropów, zawłaszczenie kanału wentylacyjnego, a nadto brak legitymacji po stronie osób składających projekt zamienny do jego złożenia w sytuacji braku zgody wszystkich współwłaścicieli, co narusza art. 51 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącej, wobec zapisu w § 4 ust. 3 uchwały, że "Ustalenia formułowane są na dwóch poziomach: ogólnym i szczegółowym. Ustalenia ogólne obowiązują na całym obszarze planu. Ustalenia szczegółowe dla terenu elementarnego" to ustalenia na poziomie ogólnym nie mają znaczenia, a w przypadku nieruchomości przy ul. [...] [...] one zostały naruszone w znacznym zakresie i na wstępie w § 2 czytamy "Przedmiotem planu jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa wielorodzinna, usługi, w tym usługi sakralne, tereny zieleni, układ komunikacyjny oraz obiekty i sieci infrastruktury technicznej", a w rozdziale 2 § 6.1. ust. 3 pkt 1k "utrzymanie charakteru zabudowy willowej, jednorodzinnej, wielorodzinnej poszczególnych obszarów dzielnicy". Po drugie, według skarżącej, naruszony jest § 6 pkt 10, pkt 15, pkt 19 a, pkt 21. Przytoczony wyżej zapis o utrzymaniu charakteru zabudowy m.in. wielorodzinnej jest w sprzeczności z ustaleniami funkcjonalnymi dla terenu elementarnego w którym w pkt 2 dopuszcza się usługi wbudowane, a zgodnie z pozwoleniem na budowę nie takie było przeznaczenie obiektu i ogłoszenie oferty sprzedaży zawartych w nim tylko lokali mieszkalnych. Nie było oferty na lokale usługowe. Forsowany przez inwestorów plan zalegalizowania adoptowanej na lokal mieszkalny bądź usługowy pomieszczenia w piwnicy, w sposób bezsprzeczny narusza prawa w użytkowaniu lokalu w którym mieszka od 10 lat. Po trzecie, naruszono art. 1 ust. 3 w związku z art. 19 i art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 12 wskazanej ustawy w zw. z przepisami prawa budowalnego albowiem uchwała zatwierdza zmianę charakteru budynku mimo, iż występują tam naruszenia a mianowicie: - brak miejsc postojowych na działce i w najbliższym otoczeniu, - brak przejścia na przydomowy taras (ogródek) po terenie zewnętrznym budynku, - stworzenie ciągu komunikacyjnego pod jej oknami do wejścia do adoptowanej piwnicy na cele mieszkalne, - brak właściwej wentylacji w pomieszczeniu piwnicznym, - usytuowanie wejścia do tej piwnicy w sposób kolizyjny na szczycie budynku, który stanowi ścianę jej pokoju wypoczynkowego, strop najprawdopodobniej nie odpowiada parametrom domu jednorodzinnego, a ma być przekształcony na wielorodzinny. W taki okolicznościach nie ma minimum standardu akustycznego - ograniczone możliwości otwierania okien nad tą piwnicą, zakłócenie miru domowego, obniżenie wartości mieszkania. Po czwarte, jako właścicielka mieszkania ponosi całość utrudnień, straty materialne z tytułu narzuconego rozwiązania. Podjazd nie może być miejscem przypadkowego parkowania, bowiem właściciel garażu ma prawa do swobodnego, bezkolizyjnego wjazdu i wyjazdu z garażu. Ponadto, zdaniem skarżącej, w § 80 pkt 3 zaskarżonej uchwały zostały naruszone ustalenia kompozycji, form zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu: 1) maksymalna powierzchnia zabudowy w granicach działki budowlanej 30% a jest 39,07%, 2) maksymalna wysokość zabudowy do 3 kondygnacji nadziemnych, nie więcej niż 9,5 m, jest 10,47 m i 3 kondygnacje, w zawieszeniu czwarta kondygnacja wynikająca z adaptacji części piwnicy na lokal mieszkalny i wtedy zmiana sposobu liczenia wysokości budynku od poziomu piwnic i garaży co zwiększa wysokość budynku o 2,55 m (dane z projektu budowlanego zamiennego). W ocenie skarżącej potwierdzonej w uzasadnieniu do wyroku WSA w Szczecinie z dnia 9 marca 2017 r. organy administracji de facto współpracowały z inwestorem, pomijając przy tym pozostałych współwłaścicieli. Tym samym naruszono art. 17 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak poinformowania o podjęciu uchwały o zmianie planu miejscowego zagospodarowania terenu i umożliwieniu składania wniosków i zmian. Tak samo nie poinformowano współwłaścicieli o fakcie podjęcia uchwały o zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczącej tylko jednego budynku przy ul. [...] [...] a nie całej ulicy. Mając na uwadze powyżej wskazane naruszenia skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności, względnie uznanie niezgodności z prawem § 80 ust. 1 pkt 2 o treści "dopuszcza się usługi wbudowane" i pkt 7 o treści "dopuszcza się zmianę sposobu użytkowania lokali mieszkalnych na usługowe". Parter budynku przy ul. [...] [...] zawiera dwa lokale mieszkalne i właściciele tych lokali nie byli w dniu ich zakupu jak i podczas zmian w planie miejscowym poinformowani o zamiarach zmiany sposobu użytkowania tych lokali. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wskazał, że skarga nie jest zasadna. Wydana w 2004 r. decyzja o pozwoleniu na budowę 4 lokali mieszkalnych w zabudowie jednorodzinnej mogła być realizowana, jednak właściciele podjęli w terminie późniejszym decyzję o zmianie przeznaczenia terenu na zabudowę wielorodzinną, początkowo lokalizując piąte mieszkanie w budynku, a w 2014 r. lokalizując szóste mieszkanie w budynku. W planie uwzględniono stan istniejący, czyli zakwalifikowano budynek jako wielorodzinny, ponieważ - jak wynika z posiadanych informacji - budynek jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym o pięciu lokalach mieszkalnych. Plan ustala na przedmiotowej działce zabudowę wielorodzinną, dopuszcza lokalizację nowych mieszkań pod warunkiem, że budynek nie będzie rozbudowywany. Plan dopuszcza również usługi wbudowane. Plan nie nakazuje realizacji wymienionych usług, a jedynie dopuszcza taką możliwość. Budynek stanowi współwłasność i każda zmiana sposobu użytkowania czy przekształcenia części budynku wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli. Ustosunkowując się do poszczególnych zarzutów skarżącej pełnomocnik wyjaśnił m.in., że pełny tekst ustaleń dla określonego obszaru zawiera ustalenia ogólne i ustalenia szczegółowe dla terenu elementarnego. Ustalenie ogólne z § 6 ust. 3 pkt 10 zakazuje rozbudowy budynków, pozwala natomiast na adaptację istniejących poddaszy na mieszkania, natomiast ustalenie szczegółowe z § 80 ust. 3 pkt 5 jest tożsame z ogólnym, bo również dotyczy zakazu rozbudowy budynków. Adaptacja poddaszy nie jest rozbudową budynku a przebudową wewnątrz budynku, tym samym zarzut braku spójności ustaleń nie jest zasadny. W kwestii sprzeczności § 6 ust. 4 z zapisem § 80 ust. 4 pełnomocnik organu wskazał, że zapisy ustaleń ogólnych i szczegółowych dotyczące zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości dotyczą sytuacji, kiedy podjęta zostanie procedura scalania i podziału nieruchomości, a nie tzw. zwykłego podziału. Ustalenia zostały zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, ponieważ obliguje do tego ww. ustawa. Ponieważ ustalenia na poziomie ogólnym stanowią komplet warunków do spełnienia, nie było potrzeby ustalania tych samych warunków na poziomie ustaleń szczegółowych, dlatego też wskazano konkretny paragraf, który należy stosować w określonej sytuacji. Podnoszony zarzut nie jest zasadny, przywołanie ustaleń ogólnych na poziomie ustaleń szczegółowych jest prawidłowe. W zakresie ilości miejsc parkingowych pełnomocnik wyjaśnił, że obecny stan zagospodarowania powstały na podstawie pozwolenia na budowę nie jest sprzeczny z zapisami obowiązującego planu "Pogodno-Somosierry". Na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę zrealizowano 9 miejsc postojowych, a plan wyznacza minimum 1 miejsce postojowe na 1 mieszkanie w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, czyli w przypadku pięciu mieszkań minimum 5 miejsc postojowych. W 2014 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego złożono projekt zamienny dla "budynku mieszkalnego, wolnostojącego zawierającego 6 lokali mieszkalnych z garażami w zabudowie wielorodzinnej", gdzie jednym z pięciu inwestorów jest skarżąca. Z całej treści skargi wynika, że skarżąca nie protestowała, a nawet sama wystąpiła o przekształcenie budynku mieszkalnego z 4 lokali mieszkalnych na 6 lokali mieszkalnych, jednak z zupełnie innych powodów (wad budynku) wycofała się i obecnie chciałaby przywrócenia ustaleń planu ogólnego z 1994 r., w którym obszar przeznaczony był pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 1 ust. 3 w związku z art. 19 i art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pełnomocnik wskazał, że plan został sporządzony zgodnie z zasadami i w trybie określonym w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Potwierdza to pozytywna ocena uchwały dokonana przez Wojewodę Zachodniopomorskiego, przeprowadzona w trybie nadzoru. Skarżąca nie złożyła żadnego wniosku do planu, nie zapoznała się z wyłożonym projektem planu w dniach od 14.11.2012 r. do 4.12.2012 r., nie była obecna na dyskusji publicznej, nie złożyła uwag do planu, nie zasięgała jakichkolwiek opinii nt. planu. W zakresie naruszenia art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140 k.c. w zw. z art. 78 i art. 94 Konstytucji RP pełnomocnik wyjaśnił, że plan sankcjonuje stan istniejący. W treści ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane sformułowana została definicja budynku jednorodzinnego (zgodnie z treścią art. 3 pkt 2a PB). W konsekwencji zatem każdy budynek mieszkalny inny niż budynek mieszkalny jednorodzinny czyli posiadający więcej niż dwa lokale mieszkalne powinien być kwalifikowany w rozumieniu Prawa Budowlanego jako budynek mieszkalny wielorodzinny, co zostało ujęte w planie. Skarżąca nie wykazała, jakie konkretnie naruszenie nastąpiło. Skarżąca sama wystąpiła o pozwolenie na budowę budynku z sześcioma lokalami mieszkalnymi, w związku z czym, wola skarżącej została uwzględniona w planie, tym samym jej interes prawny i prawo do dysponowania nieruchomością zostało zachowane. Nadto pełnomocnik wskazał, że Prezydent Miasta Szczecina po podjęciu przez Radę Miasta uchwały o przystąpieniu do sporządzeniu planu miejscowego kolejno ogłosił w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia: dnia 3 lipca 2002 r. ukazało się obwieszczenie w "Głosie Szczecińskim", na urzędowej tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego wywieszono obwieszczenie, które było dostępne w dniach od 03.07.2002 r. do dnia 01.08.2002 r. Ponowne zbieranie wniosków nastąpiło w terminie: dnia 26 maja 2011 r. ukazało się ogłoszenie w "Kurierze Szczecińskim" w sprawie ponownego zbierania wniosków do przystąpienia do sporządzenia mpzp "Pogodno-Somosierry", na urzędowej tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego wywieszono obwieszczenie, które było dostępne w dniach od 26.06.2011 r. do dnia 20.06.2011 r., zamieszczono ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta Szczecin. Projekt planu po uzyskaniu wymaganych opinii, uzgodnień i stanowisk, w tym również opinii Rady Osiedla Pogodno, wyłożony został do publicznego wglądu w dniach od 14.11.2012 r. do 04.12.2012 r. w siedzibie Urzędu Miasta w Szczecinie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego. Skarga inicjująca postępowanie sądowoadministracyjne została wniesiona w na akt prawa miejscowego - miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Podstawowymi przesłankami koniecznymi dla skutecznego podważenia wskazanej uchwały organu gminy (podjętej przed 1 czerwca 2017 r.), w drodze zaskarżenia jej do sądu administracyjnego, są: uprzednie bezskuteczne wezwanie organu do usunięcia naruszenia oraz wykazanie przez stronę, że uchwała narusza jej interes prawny lub uprawnienie. Wymienione przesłanki zostały w sprawie spełnione. Wyjaśnić należy, że naruszenie interesu prawnego lub prawa dające stronie prawo do zaskarżenia uchwały z zakresu administracji publicznej nie oznacza automatycznego uwzględnienia skargi. Musi zostać wykazane, że naruszenie interesu prawnego skarżącego wiązane jest z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., II OSK 796/12, CBOSA). W przypadku kwestionowania uchwały w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnienie skargi nastąpi, gdy naruszenie przepisów przekroczy granice tzw. władztwa planistycznego. Władztwo planistyczne wynika z art. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i stanowi kompetencję gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesem kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i określenie warunków zabudowy (art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 u.p.z.p.). W zakres władztwa planistycznego wchodzi też, z mocy art. 6 ust. 1 tej ustawy, ustalenie w planie miejscowym sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Zgodnie z ww. przepisem, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Jak wynika z ust. 2 tego artykułu, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; 2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Prawo własności jest wprawdzie najsilniejszym prawem podmiotowym, korzystającym z najszerszych gwarancji ustawowych i ponadustawowych, jednak nie ma charakteru absolutnego. Konstytucja RP dopuszcza bowiem w art. 64 ust. 3 możliwość ograniczenia praw właścicielskich. Jest to możliwe jednakże na podstawie przepisów ustawy i w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej - w stosunku do chronionej wartości - ingerencji w sferę praw i wolności. Między innymi taką ustawą, która dopuszcza wprowadzenie ograniczeń w korzystaniu z własności nieruchomości jest ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Spójny z wymienionymi regulacjami pozostaje również art. 140 Kodeksu cywilnego, który stanowi, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. W świetle powyższego, analizując treść kwestionowanego przez skarżącą planu zagospodarowania, w kontekście zarzutów strony i stanu faktycznego sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona uchwała nie ingeruje w prawo własności skarżącej w sposób przekraczający granice tzw. władztwa planistycznego. Z treści skargi wynika, że przede wszystkim kwestionowany jest zapis w postanowieniach planu ustalający przeznaczenie terenu elementarnego [...] (działki przy ul. [...] [...] pod zabudowę wielorodzinną z dopuszczeniem usług wbudowanych. Z akt sprawy wynika, że przeznaczenie i sposób zabudowy spornego terenu przy ul. [...] [...] w S. przed uchwaleniem planu było takie samo jak po jego uchwaleniu, czyli zapisy planu nie zmieniły przeznaczenia tej nieruchomości. Jak wynika z akt, co nie jest też kwestionowane przez skarżącą, znajdujący się na tym terenie, w momencie uchwalania planu, budynek był już budynkiem wielorodzinnym (z 5 lokalami mieszkalnymi) i takim pozostaje. W skarżonym planie uwzględniono zatem stan zastany zagospodarowania tego terenu budynkiem wielorodzinnym, determinujący przyszłe przeznaczenie terenu w planie. Skarżąca dysponuje prawem własności do lokalu mieszkalnego położonego w budynku wielorodzinnym i udziałem w częściach wspólnych budynku w niezmienionym kształcie i zakresie, przy czym nowy plan wprowadza zakaz rozbudowy budynku na tym terenie - vide: § 6 ust. 3 pkt 10 i § 80 ust. 3 pkt 5 uchwały. Niewątpliwie taki zapis uchwały stanowi dla współwłaścicieli budynku, w tym dla skarżącej, gwarancję zachowania charakteru i rodzaju istniejącej zabudowy na spornym terenie, co w istocie zapewnia możliwość realizacji uprawnień właścicielskich w dotychczasowym zakresie. W tym miejscu należy wskazać, że zarzut skargi dotyczący sprzeczności ww. paragrafów uchwały, nie jest uzasadniony. Treść wymienionych ustaleń ogólnych i szczegółowych dla spornego terenu nie jest wykluczająca się, ustalenia szczegółowe stanowią bowiem doprecyzowanie i uszczegółowienie zapisów o charakterze ogólnym o zakazie rozbudowy budynku, w zakresie dopuszczalnym przez te ustalenia podstawowe. Natomiast wprowadzenie w ustaleniach funkcjonalnych planu dla ww. terenu możliwości tzw. usług wbudowanych, w ocenie Sądu, nie narusza sposobu wykonywania uprawnień właścicielskich skarżącej. Jak słusznie zauważa pełnomocnik organu, plan zagospodarowania jedynie dopuszcza możliwość wprowadzenia usług, co jednakże nie przesądza, że takie usługi będą realizowane, zgodnie z wolą współwłaścicieli budynku. Pamiętać należy, że gmina realizując politykę przestrzenną ma obowiązek przy uchwalaniu planu miejscowego uwzględnić nie tylko kwestie wynikające z ochrony prawa własności, ale też inne wartości wynikające z art. 1 ust. 2 u.p.z.p., w tym wymagania ładu przestrzennego, ochrony środowiska lub potrzeby interesu publicznego (por. wyrok NSA z dnia 10 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1730/15, CBOSA). Zdaniem Sądu, istota prawa własności skarżącej nie została naruszona, ponieważ może ona rozporządzać swoim prawem własności do lokalu mieszkalnego oraz korzystać z nieruchomości w sposób dotychczasowy. Należy podkreślić, że to strona skarżąca plan miejscowy winna wykazać, że zakres i sposób ingerencji w prawo własności jest nieuzasadniony i mimo to, że organy planistyczne gminy mogły ingerować w prawo jej przysługujące, to zakres tej ingerencji był nieuzasadniony i nastąpiło zbyt daleko idące ograniczenie prawa. Okoliczności tej nie wykazano w sprawie. Tym samym zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 140 k.c. i art. 78 i 94 Konstytucji RP Sąd uznał za bezpodstawny. Wyjaśnić trzeba, że poruszane w zarzutach kwestie stanu technicznego budynku i "około" występujących uciążliwości wobec wcześniejszego przekształcenia tego budynku w budynek wielorodzinny, podlegają m.in. ustawie - Prawo budowlane oraz przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, i w zasadzie mogły być i ewentualnie mogą być podnoszone w ramach indywidualnych postępowań z zakresu prawa budowlanego np. w sprawach dotyczących stwierdzonych nieprawidłowości w budynku. Natomiast względem uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zarzuty muszą mieć podstawę w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do art. 28 ust. 1 tej ustawy, istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z treści tego przepisu wynika, że przewiduje on trzy rodzaje wad planu miejscowego (jak też studium) powodujących jego nieważność, tj.: istotne naruszenie zasad sporządzania planu, istotne naruszenie trybu (procedur) jego sporządzania oraz naruszenie właściwości organów uczestniczących w procesie jego sporządzania. Analizując zaskarżoną uchwałę Sąd stwierdził, że nie jest ona obarczona wadami, o których mowa w powyżej podanym przepisie, a zatem nie ma podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Skarżąca nie wykazała w żaden sposób, że ustalona maksymalna powierzchnia zabudowy w granicach działki budowlanej 30% nie odzwierciedla stanu zastanego w postaci faktycznej zabudowy 39,07% działki. Nie sposób też uznać za logiczny zarzut przyjęcia w planie innej wysokości zabudowy niż faktycznie istnieje na spornej działce ze względu na konieczność zmiany sposobu liczenia wysokości budynku z uwzględnieniem poziomu piwnic i garaży. W zakresie ilości miejsc parkingowych obecny stan zagospodarowania powstały na podstawie pozwolenia na budowę nie jest sprzeczny z zapisami obowiązującego planu "Pogodno-Somosierry". Na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę zrealizowano 9 miejsc postojowych, a plan wyznacza minimum 1 miejsce postojowe na 1 mieszkanie w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, czyli w przypadku pięciu mieszkań minimum 5 miejsc postojowych. Nie jest trafny także zarzut sprzeczności § 6 ust. 4 z zapisem § 80 ust. 4 uchwały. Zapisy ustaleń ogólnych i szczegółowych dotyczące zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości zostały zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, ponieważ obliguje do tego art. 15 ust. 1 pkt 8 u.p.z.p. Nie jest błędem odwołanie się w ustaleniach szczegółowych do zapisu w ustaleniach ogólnych jeśli są one tożsame. Wyjaśnić należy, że ustalenia dotyczące scalania i podziału nieruchomości, o jakich jest mowa w cytowanym powyżej przepisie ustawy, choć obowiązkowe, to w istocie mają znaczenie jedynie dla obszarów, które zostały przewidziane do scalenia i podziałów. Trudno więc ustalić, a skarżąca tego nie wyjaśnia, w jaki sposób owe zapisy uchwały naruszają jej interes prawny. Zdaniem Sądu, procedura planistyczna w sprawie została przeprowadzona prawidłowo, stosownie do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 15, 16, 17) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587). Prezydent Miasta Szczecina ogłosił o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu i ponownych wniosków. Wystąpił o właściwe opinie i uzgodnienia, co wynika z akt planistycznych. Projekt planu po uzyskaniu wymaganych opinii, uzgodnień i stanowisk, w tym również opinii Rady Osiedla Pogodno, wyłożony został do publicznego wglądu w siedzibie Urzędu Miasta w Szczecinie. Opisano i rozpatrzono uwagi do planu – wykaz uwag z 7 stycznia 2013 r. Miejscowy plan został uchwalony przez Radę Miasta, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, z rozstrzygnięciem o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, o zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącej, przysługujące jej uprawnienia do informacji o projekcie planu i możliwości złożenia uwag do niego nie zostały naruszone, kwestia nie skorzystania z tych możliwości prawnych przez stronę pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości procedury w powyższym zakresie. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził brak podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącej względem uchwały, i w konsekwencji orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. o oddaleniu skargi.