II SA/Sz 1070/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Asesor WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Agata Banc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...], decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.) w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), po kolejnym rozpatrzeniu odwołania H. K. od decyzji Miejskiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] r. nr [...] - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika następujący, poprzedzający jej wydanie tok sprawy: Po badaniu H. K. w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] w dniu [...] r. orzeczeniem nr [...] stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu. Ustalono w uzasadnieniu tego orzeczenia, że H. K. z zawodu energetyk, przepracował 31 lat w różnych zakładach pracy jako monter-spawacz, ślusarz - spawacz, w tym przez 17 lat zatrudniony był jako ślusarz- spawacz, a od 1998 r. jako portier w Przedsiębiorstwie Instalacji Przemysłowych "Instal" w [...]. Do Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] został skierowany w sierpniu 1998 r. z powodu podejrzenia choroby zawodowej narządu słuchu, w związku ze zgłaszanym pogorszeniem słuchu od 1996 r. oraz stwierdzonym uszkodzeniem słuchu w czasie badania okresowego w 1998 r. W czasie badań przeprowadzonych przez WOMP w [...] stwierdzono uszkodzenie słuchu na pograniczu choroby zawodowej w związku z czym zalecono przeniesienie pacjenta na stanowisko pracy bez narażenia na hałas powyżej 85 dB(A). Pracodawca przeniósł H. K. na stanowisko portiera, po roku pracy na tym stanowisku bez narażenia na hałas badaniem laryngologicznym stwierdzono u Niego duże pogorszenie słuchu. W oparciu o zgromadzone informacje o zatrudnieniu i narażeniu zawodowym nie udowodniono wieloletniego narażenia badanego na hałas przekraczający NDN ([...] na stanowisku ślusarz -spawacz natężenie hałasu wynosiło 4,5-87,6 dB(A), a w czasie kolejnego badania laryngologicznego w styczniu 2000 r. stwierdzono znaczne pogorszenie słuchu, mimo zatrudnienia przez rok bez narażenia na hałas powyżej NDN. Dlatego wykluczono zawodowe przyczyny uszkodzenie słuchu i stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Na wniosek H. K. poddano Go w dniu [...] r. ponownym badaniom lekarskim w instytucie naukowo badawczym. Instytut Medycyny Pracy w [...] rozpoznał obustronny odbiorczy ubytek słuchu większy po prawej stronie (up.-49,3dB i ul.-27,6 dB wgABR) i stwierdził, że ubytek ten nie jest charakterystyczny dla uszkodzenia słuchu wywołanego hałasem. Stopień ubytku słuchu( mniejszy niż 30 dB w uchu lepiej słyszącym) oraz pogłębianie się ubytku po zaprzestaniu pracy w hałasie, co oceniono jako świadczące o pozazawodowej jego przyczynie. Oceny tej dokonano na podstawie wykonanych testów audiologicznych: audiometrii tonalnej progowej i nadprogowej, audiometrii impedancyjnej oraz pomiarów słuchowych potencjałów wywołanych z pnia mózgu. W konkluzji Instytut w orzeczeniu z dnia [...]r. Nr [...] stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Na podstawie powyższych orzeczeń oraz wywiadu epidemiologicznego przeprowadzonego na stanowiskach pracy, Miejski Inspektor Sanitarny w [...] wydał w dniu [...] r. decyzję Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. H. K. wniósł odwołanie od tej decyzji kwestionując orzeczenia lekarskie. Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzje organu I instancji opierając się na wyżej opisanych orzeczeniach lekarskich oraz na dochodzeniu epidemiologicznym. Naczelny Sąd Administracyjny w [...] Ośrodek Zamiejscowy w [...] wyrokiem z dnia [...] r., po rozpatrzeniu skargi H. K., uchylił powyższą decyzję organu odwoławczego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że stwierdzając brak związku uszkodzenia słuchu u skarżącego z czynnikami zawodowymi organy obu instancji powołały się na oceny ośrodków medycznych, których opinie uznał za zbyt lakoniczne, ponadto wskazał na brak podstawy prawnej do uzależniania uznania utraty słuchu za chorobę zawodową od określonego natężenia tego schorzenia. W toku ponownego rozpoznania sprawy Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] zwrócił się do opiniujących w sprawie ośrodków medycznych o poszerzenie wydanych orzeczeń. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] w piśmie z dnia [...]r. wyjaśnił, iż po przeprowadzonym badaniu laryngologicznym nie znaleziono podstaw do rozpoznania u H. K. choroby zawodowej narządu słuchu, ponieważ wykazany obustronny odbiorczy ubytek słuchu, dla ucha lepiej słyszącego tj. ucha lewego wyniósł 27,6dB według ABR i tym samym nie spełnia kryterium wymaganego do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu, ponieważ jest zbyt mały, tzn. mniejszy niż 30 dB. Z analizy przeprowadzonych badań WOMP w [...] wywnioskował, że słuch uległ pogorszeniu po zaprzestaniu pracy w narażeniu na hałas. Ośrodek powołał się w dalszej części pisma na stanowisko prezentowane przez zespół ekspertów w dziedzinie audiologii, zawarte w piśmie Departamentu Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 26.10.1999 r., stwierdzające, ze przyjęta zasada 30 dB oznacza podwyższenie poziomu progowego słuchu (ubytek słuchu), przy którym zaczyna występować pogorszenie społecznej wydolności słuchu, manifestujące się upośledzeniem zrozumiałości mowy, nasilającym się w miarę powiększenia się stopnia niedosłuchu. Jest to zatem ubytek, który odpowiada pojęciu choroby, podczas gdy mniejsze niż 30 dB obniżenie ostrości słuchu nie pociąga za sobą skutków społecznych i zdrowotnych mogących stanowić o chorobie narządu słuchu. Jest to tylko objaw a nie choroba per se zwany niedosłuchem audiometrycznym, który nie wywołuje zaburzeń zrozumiałości mowy potocznej. Wdrożenie w razie jego wykrycia odpowiednich działań prewencyjnych, zapobiega rozwojowi choroby tj. zawodowego uszkodzenia słuchu. W przypadku H. K. przeniesienie do pracy bez narażenia na hałas nie powstrzymało pogłębiania się niedosłuchu, co przemawia za jego pozazawodową przyczyną. Przyjęcie poglądu sądu, że każdy ubytek słuchu jeśli ma związek z pracą zawodową, a jego stopień ma wpływ jedynie na wysokość odszkodowania jest nieuzasadnione z lekarskiego punktu widzenia z uwagi na obowiązujące w audiologii wyżej przytoczone zasady. Zasady te określają granicę powyżej której ubytek słuchu rozumiany jest jako choroba zakłócająca prawidłową czynność słuchu z jej konsekwencjami zdrowotnymi i społecznymi. Odnosząc się do wyroku NSA, Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] wskazał na zawarty w dokumentacji badania okresowego z 1998 r. wpis: "rozpoznanie: podejrzenie choroby zawodowej, skierowany do Poradni Chorób Zawodowych. Zdolny do pracy jako ślusarz spawacz do 3 m wysokości z zabezpieczeniem stanowiska pracy. Bezwzględnie przeciwwskazana praca w hałasie powyżej dB (A)" i wyjaśnił, że jest to określenie warunków pracy w jakich H.K. może pracować, natomiast nie ma dyskwalifikacji do pracy w określonym zawodzie. Ośrodek wskazał też na swój zakres kompetencji stwierdzając, że przy opracowywaniu orzeczenia odnośnie rozpoznania choroby zawodowej ma za zadanie udowodnić między innymi, czy rozpoznana choroba ma związek przyczynowy z wykonywaną pracą i spełnia wymagane kryteria- w takim przypadku rozpoznaje chorobę zawodową. W sytuacji zaś braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej i konieczności przeprowadzenia innych badań w celu ustalenia przyczyny danej choroby właściwe do prowadzenia dalszej diagnostyki są przychodnie specjalistyczne lub oddziały szpitalne, do których kieruje lekarz podstawowej opieki zdrowotnej. Instytut Medycyny Pracy w [...] w odpowiedzi z dnia [...] r. podtrzymał swoje orzeczenie z dnia [...] r. i stwierdził, że występujący u badanego ubytek słuchu nie wykazuje klinicznych cech uszkodzenia słuchu spowodowanego hałasem, do których należą m.in. upośledzenie społecznej wydolności słuchu i lokalizacja zmian w częstotliwości 4000 Hz. Pogorszenie słuchu po zaprzestaniu pracy w narażeniu na hałas świadczy o pozazawodowej etiologii niedosłuchu, ponieważ według współczesnego stanu wiedzy, niedosłuch spowodowany hałasem nie podlega progresji po ustaniu narażenia. Niedostatek dokumentacji lekarskiej uniemożliwia podanie sugestii pozazawodowych czynników etiologicznych niedosłuchu. Co do przebiegu pracy zawodowej strony, organ odwoławczy ustalił, że H. K. był zatrudniony od [...] do [...] r. w Zespole Elektrowni [...] w [...] na stanowisku montera wydziału nawęglania, od [...] do [...] r. w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Gastronomicznym w [...] na stanowisku ślusarza. Następnie od [...] do [...] r. był pracownikiem Kombinatu Państwowego Gospodarstwa Ogrodniczego w [...] na stanowisku pracownika fizycznego grupy melioracyjnej, a od [...] do [...] r. pracował na stanowisku ślusarza spawacza w SFMB " ZREFMB F." w [...]. Od [...] r. do [...] r. był pracownikiem P. "I." w [...] również na stanowisku spawacza a od [...] do [...] r. był ślusarzem spawaczem w "E." Przedsiębiorstwie Projektowo Produkcyjnym w [...] na stanowisku ślusarza spawacza. Od [...] do [...] r. był pracownikiem Przedsiębiorstwa Instalacji Przemysłowych "I." S.A. w [...] na stanowisku ślusarza -spawacza, spawacza-montera, montera i montera -spawacza. Organ przyjął, że dostępny materiał dowodowy jednoznacznie pozwala stwierdzić, że H. K. mógł być narażony na ponadnormatywne wartości hałasu generowanego przez narzędzia pracy w całej swojej karierze zawodowej. Dysponując tak zebranym materiałem dowodowym Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...] r., Nr [...], po ponownym rozpoznaniu odwołania H. K. od decyzji Miejskiego Inspektora Sanitarnego w [...] - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. H. K. wniósł skargę na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego w [...] Ośrodek Zamiejscowy w [...]. Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2004 r. sygn. akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] uchylił zaskarżoną decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...]. Relacjonując uzasadnienie wyroku, organ II instancji zwrócił uwagę na zapatrywania WSA co do oceny zaskarżonej decyzji, a w szczególności na stanowisko, że zaskarżona decyzja podjęta została w oparciu o nieprzekonywający materiał dowodowy w postaci wątpliwie uzasadnionych orzeczeń lekarskich. W związku z powyższym, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] wyjaśnił w dalszej części uzasadnienia swojej decyzji, że zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy w [...] o odniesienie się do zarzutów podniesionych w powyższym wyroku. Instytut w piśmie z [...] r. poinformował, że po ponownej analizie dokumentacji lekarskiej i zapoznaniu się z wyrokiem WSA, że podtrzymuje treść orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...]r. Zostało ono przekonywająco uzasadnione (nie wiadomo dlaczego WSA uznaje je za wątpliwie uzasadnione) w kolejnych pismach z dnia [...] r. i z dnia [...] r. Wyniki przeprowadzonych badań audiologicznych (m.in. z zastosowaniem testów obiektywnych: audiometria impedancyjna, pomiary słuchowych potencjałów wywołanych) wykazały obustronny odbiorczy asymetryczny (większy w uchu prawym) ubytek słuchu nie przedstawiający klinicznych cech uszkodzenia spowodowanego hałasem. Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...]. Po dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, iż z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych wynika, że za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały wywołane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących na stanowisku pracy (ust. 1), przy czym przy ocenie działania tych czynników uwzględnia się m.in. rodzaj, stopień i czas działania narażenia zawodowego oraz sposób wykonywania pracy (ust.2). Zgodnie z § 10 tego rozporządzenia organem powołanym do stwierdzenia choroby zawodowej jest właściwy ze względu na siedzibę zakładu pracy państwowy inspektor sanitarny. Podstawę decyzji stanowi orzeczenie lekarskie jednostki orzeczniczej właściwej do rozpoznawania chorób zawodowych oraz wyniki dodatkowego dochodzenia epidemiologicznego, zaś podstawę do wydania orzeczenia lekarskiego stanowi informacja o zagrożeniach zawodowych, wyniki dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, dokumentacja dotycząca przebiegu zatrudnienia, a wymienione dowody powinny być wskazane jako podstawa orzeczenia lekarskiego. W myśl § 7 ust.1 cyt. rozporządzenia jednostkami organizacyjnymi właściwymi do rozpoznawania chorób zawodowych są poradnie chorób zawodowych, oddziały chorób zawodowych wchodzące w skład odpowiednich zakładów społecznej służby zdrowia, akademii medycznych lub instytutów naukowo badawczych. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że jednostki organizacyjne, które wydały orzeczenia lekarskie należą do kategorii wymienionych w tym przepisie jednostek. Oceniając wartość dowodową orzeczenia lekarskiego wydanego przez Poradnię Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] oraz orzeczenia lekarskiego wydanego przez Instytut Medycyny Pracy w [...], organ II instancji stwierdził, że spełniają one wymogi określone w § 10 i 5 cytowanego rozporządzenia. Przyjęcie zatem za podstawę wydanej decyzji orzeczeń wydanych przez jednostki uprawnione do rozpoznawania chorób zawodowych, w tym do przyczynowego łączenia rozpoznawanych chorób z praca zawodową wykonywana przez poddanego badaniom pracownika jest w pełni uzasadnione. Z powyższych wywodów organ odwoławczy wyprowadził wniosek, że odwołanie jest nieuzasadnione, wobec czego orzekł jak w sentencji. H. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargą najwyżej opisaną decyzją ostateczną domagając się jej uchylenia w całości i merytorycznego rozstrzygnięcia zgodnie z wnioskiem skarżącego. W uzasadnieniu skargi podał, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydał kolejną decyzję jednak nie uwzględnił w niej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2004r.. Powołując się na wskazaną w tym wyroku definicję choroby zawodowej i stwierdzone przez Sąd uchybienia w gromadzeniu dowodów oraz braki w orzeczeniu lekarskim H. K. stwierdził, że organ wydając decyzję nie uwzględnił wytycznych zawartych w kolejnych wyrokach. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, że zgodnie z ugruntowaną wiedzą medyczną hałas uszkadza głównie komórki słuchowe zewnętrzne narządu Cortiego w obu uszach jednocześnie /w późniejszych okresach także wewnętrzne i podporowe/ co oznacza, że odbiór czy ubytek słuchu spowodowany hałasem /przewlekły uraz akustyczny/ charakteryzujące się umiejscowieniem ślimakowym symetrycznym. Dlatego każde diagnostyczne badanie audiometryczne progowe tonalne powinno być uzupełnione dodatkowymi testami, których wyniki pozwalają określić miejsce odbiorczego uszkodzenie słuchu. Tego typu wysoko specjalistyczne badanie zostały przeprowadzone u skarżącego w Instytucie Medycyny Pracy w [...] i stały się podstawą do wydania orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł , co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Wobec zawartego w skardze żądania uchylenia zaskarżonej decyzji i merytorycznego rozstrzygnięcia zgodnie z wnioskiem skarżącego, wyjaśnić trzeba na wstępie, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w przypadku stwierdzenia istotnego naruszenie prawa Sąd uchyla zaskarżoną decyzję lub stwierdza jej nieważności albo wydanie z naruszeniem prawa - odpowiednio do regulacji zawartej w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, danej określonej jako P.p.s.a Sąd nie jest natomiast uprawniony do merytorycznego rozpoznania spraw i wydawania w nich wyroków rozstrzygających co do istoty, w zastępstwie odpowiednich organów administracji publicznej. Wyjaśnić też trzeba, że Sąd rozstrzyga w granicach przedmiotowo-podmiotowych danej sprawy w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dacie zaskarżonej decyzji i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a także powołaną w niej podstawą prawną /art. 134 § 1 P.p.s.a./, co oznacza, że zobligowany jest do dokonania z urzędu oceny zgodności z prawem aktu poddanego kontroli. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana przez Sąd we wskazanych wyżej granicach nie dostarczyła podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza prawo materialne lub procesowe w jakikolwiek istotny sposób określony w art. 145 § 1 P.p.s.a. Wywody skargi, odwołujące się do prawnej definicji choroby zawodowej jaką jest "uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu" określone w poz. 15 wykazu chorób zawodowych stanowiących załącznik do mającego w niniejszej sprawie zastosowanie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych /Dz.U. Nr 6, poz. 294 ze zm./ i zmierzające do wykazania, że organy orzekające nie uwzględniły wytycznych w kolejnych wyrokach sądowych okazały się niezasadne. Zauważyć trzeba, iż w żadnym z wcześniej wydanych wyroków sądów administracyjnych orzekających w niniejszej sprawie /tj. z dnia 13 marca 2002r. i z dnia 20 kwietnia 2004r./ nie zawarto wytycznych wskazujących na istnienie podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej. W uzasadnieniu tych wyroków wskazano natomiast na uchybienia w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego, powodujące brak możliwości należytego wyjaśnienia sprawy, czyli na uchybienie przepisom proceduralnym/art. 7, 77 § 1 kpa/. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego dokonana z uwzględnieniem zapatrywań sądów wyrokujących uprzednio w niniejszej sprawie, a także przeprowadzona w kontekście uzasadnienia zaskarżonej decyzji pozwala - zdaniem Sądu w składzie obecnie orzekającym - na stwierdzenie, że rozstrzygnięcie o braku podstaw do sierdzenia skarżącego choroby zawodowej jest zgodne z prawem. W zaskarżonej decyzji nie eksponuje się już - jako powodu rozstrzygnięcia - okoliczności, że stwierdzony ubytek słuchu jest zbyt niski aby możliwe było rozpoznanie choroby zawodowej. Organ odwoławczy, po uzyskaniu pisemnych stanowisk jednostek orzeczniczych opiniujących w niniejszej sprawie, wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dlaczego, mimo stwierdzonego u strony ubytku słuchu oraz ustalenia, iż w okresie pracy zawodowej był on zatrudniony w warunkach narażenia na ponadnormatywny hałas, nie dopatrzył się podstaw do ustalenia związku przyczynowego między tymi okolicznościami. Podkreślenia wymaga, że nie wystarczy samo stwierdzenie uszkodzenia słuchu dla ustalenia zaistnienia choroby zawodowej określonej jako: "uszkodzenie słuchu wywołane hałasem". Dla pozytywnego stwierdzenia wystąpienia takiej choroby zawodowej niezbędne jest wykazanie, że pomiędzy zaistniałym ubytkiem słuchu, a pracą w ekspozycji na hałas istnieje związek przyczynowy. Nie każde bowiem uszkodzenie słuchu powodowane jest oddziaływaniem hałasu. Dlatego właśnie w wyżej wskazanym rozporządzeniu z dnia 18 listopada 1983r., w sprawie chorób zawodowych określono tryb postępowania z udziałem jednostek organizacyjnych służby zdrowia właściwych do rozpoznania chorób zawodowych /§ 6-9/ poprzedzający wydanie przez inspektora sanitarnego decyzji, o której mowa w § 1 ust.1. Jest bowiem oczywiste, że wykazanie, że dane schorzenie stanowi chorobę zawodową lub że ma podłoże inne niż spowodowane czynnikami zawodowymi wymaga wiadomości specjalnych. Zarówno z orzeczeń Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] oraz Instytutu Pracy w [...], jak i z pism tych jednostek, wyjaśniających treść wydanych orzeczeń wynika jednoznacznie, że w świetle aktualnej wiedzy medycznej stwierdzony u skarżącego ubytek słuchu z uwagi na asymetrię / większy ubytek w uchu prawym/, progresję ubytku /wzrost urazu mimo zaprzestania przez badanego pracy w hałasie/ nie może zostać zakwalifikowany jako ubytek słuchu wywołany hałasem. Wyżej wskazane jednostki orzecznicze wydając orzeczenia w postępowaniu w przedmiocie choroby zawodowej nie mają kompetencji do opiniowania w sprawie uogólnionego stanu zdrowia badanego i do przeprowadzenia badań specjalistycznych na tę okoliczność. Dlatego jednostki te nie zawsze są w stanie, w oparciu o materiał lekarski zgromadzony w omawianym postępowaniu administracyjnym w przedmiocie choroby zawodowej, wyjaśnić etiologię stwierdzonego schorzenia, jeśli okazuje się, że ma ono podłoże inne niż zawodowe. Reasumując powyższe, Sąd nie stwierdził aby dokonana w zaskarżonej decyzji ocena materiału dowodowego była niepełna, niejasna lub nielogiczna i dlatego uznał, że brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń dokonanych na podstawie tej oceny, a prowadzących po przyjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dlatego należało na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalić skargę.