II SA/Sz 1072/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski Sędziowie Sędzia NSA Iwona Tomaszewska Asesor WSA Joanna Wojciechowska /spr./ Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2006 r. sprawy ze skargi D. C. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie powołania do odbycia zasadniczej służby wojskowej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Wojskowy Komendant Uzupełnień w dniu [...] r. wystawił na podstawie art. 60 ust. 1 i 2 w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej / Dz. U. z 2004 r., Nr 241 , poz. 2416, z późn. zm./ D. C. kartę powołania nr [...] do odbycia zasadniczej służby wojskowej od [...] r. w Centrum Szkolenia Marynarki . Z uzasadnienia decyzji wynika, że D. C. jest zdolny do odbycia zasadniczej służby woskowej i posiada kategorię "[...]" zgodnie z orzeczeniem nr [...] z dnia [...] r. Powołanie do czynnej służby wojskowej nastąpiło ze względu na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. D. C. złożył odwołanie od powyższej decyzji i wskazał, że od [...] r. będzie uczył się w systemie wieczorowym w Centrum [...]. Wobec czego powołanie go do wojska jest krzywdzące, gdyż uniemożliwia mu kontynuowanie nauki. Organ I instancji uznał, że odwołanie strony zawiera także wniosek o odroczenie zasadniczej służby wojskowej ze względu na pobieranie nauki w szkole ponadgimnazjalnej. Wniosek ten rozpoznał Wojskowy Komendant Uzupełnień decyzją z dnia [...] r. Nr [...] i odmówił on D. C. odroczenia zasadniczej służby wojskowej. Szef Sztabu Wojskowego decyzją z dnia [....] r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. / Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm./ oraz na podstawie art. 4 ust. 1, art. 58 ust. 1 pkt 1 i art. 39 ust. 1 pkt 6 z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej po rozpatrzeniu odwołania D. C. od decyzji Wojskowego Komendanta Uzupełnień nr [...] z dnia [...] r. w sprawie powołania do odbycia zasadniczej służby wojskowej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że D. C. nie spełnia warunków do udzielenia mu odroczenia zasadniczej służby wojskowej, gdyż zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy, wniosek taki uwzględnia się jeżeli poborowy jest uczniem. W niniejszej sprawie D. C. nie jest uczniem, a jedynie zamierza podjąć naukę. Szef nadmienił także, iż D. C. wcześniej korzystał z odroczenia w zasadniczej służbie wojskowej, lecz je utracił na skutek skreślenia go z listy uczniów Centrum [...]. Organ uznał, że strona nie wskazała żadnych innych okoliczności, które podważyłyby zasadność zaskarżonej decyzji. D. C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na powyższą decyzję. Wskazał, że jest ona dla niego krzywdząca, bowiem uniemożliwia mu ona naukę. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że karta powołania jest szczególnym rodzajem decyzji administracyjnej przewidzianym przez art. 60 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej. Zakres kontroli zgodności z prawem takiej decyzji sprowadzić się może wyłącznie do badania istnienia ustawowych warunków do powołania do służby wojskowej, a w szczególności czy poborowy w ogóle podlega powszechnemu obowiązkowi obrony (art. 4), czy podlegając takiemu obowiązkowi korzysta aktualnie z odroczenia zasadniczej służby wojskowej ( art. 39), względnie nie podlega powołaniu z przyczyn określonych w art. 44 tejże ustawy, albo podlega przeniesieniu do rezerwy bez odbycia służby w Wojsku Polskim ( art. 46 i 47). W niniejszej sprawie D. C. w dniu wydania zaskarżonej decyzji był uznany za poborowego zdolnego ze względu na wiek i stan zdrowia do odbycia zasadniczej służby wojskowej oraz nie korzystał z odroczenia tej służby. Ponadto nie występują inne wyżej wymienione przesłanki niweczące zasadność powołania skarżącego do odbycia tejże służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje : Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga okazała się zasadna, choć nie z powodów w niej podnoszonych. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm. / Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podaną podstawą prawną. W myśl art. 7 Kpa, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Na mocy art. 11 Kpa, organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy. Art. 107 § 1 Kpa określa składniki decyzji, która powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie czy i jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Z § 3 tegoż artykułu wynika, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. . Zdaniem Sądu, organ II instancji naruszył powyższe przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzja Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego nie zawiera uzasadnienia, które służy wyjaśnieniu rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji koncentruje się wyłącznie na kwestii związanej z odroczeniem skarżącemu zasadniczej służby wojskowej, która to kwestia rozstrzygana była inną decyzją administracyjną tj. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wojskowego Komendanta Uzupełnień. Powyższe utrudniło stronie właściwe ustosunkowanie się do zaskarżonej decyzji, a także uniemożliwiło Sądowi jej kontrolę, przez zapoznanie się z przesłankami rozstrzygnięcia, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie faktyczne i prawne w konkretnej sprawie winno być zawarte w decyzjach administracyjnych organów, a nie wynikać z innych pism takich jak odpowiedź na skargę / por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 września 2004 r. sygn. akt V SA 5413/03 /. W niniejszej sprawie właściwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji znajduje się dopiero w odpowiedzi na skargę. Ponownie rozpatrując sprawę, organ administracji publicznej powinien postąpić zgodnie z zawartymi powyżej wskazówkami. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz.1270 z póź. zm. /, orzekł jak w sentencji.