II SA/Sz 1072/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 30 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji A.M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki, i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Wraz ze skargą został złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ I instancji i wydanie niekorzystnej decyzji dla strony przed rozpatrzeniem skargi może narazić skarżącą na znaczne koszty finansowe w związku z ewentualną rozbiórką. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego wniosku w tym przedmiocie do sądu. W myśl bowiem art. 61 § 3 wskazanej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie skarżąca domaga się wstrzymania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, uchylającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazu rozbiórki, i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Konieczne jest zatem odniesienie się do dopuszczalności wstrzymania objętej wnioskiem decyzji. W orzecznictwie i w doktrynie jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. W niniejszej sprawie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji kasacyjnej organu odwoławczego, wydanej na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Decyzja taka nie posiada cech wykonalności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jej istotą jest bowiem uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzja kasacyjna nie rodzi dla stron żadnych praw, ani obowiązków określonych prawem materialnym, nie może zatem wywołać skutków wymienionych określonych w ww. przepisie. Na skutek rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego zostaje wyeliminowana decyzja organu pierwszej instancji, zaś sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu przez ten organ. Na marginesie, wskazać należy, że argumenty skarżącej dotyczące "pośpiesznego" procedowania w tej sprawie przez organ pierwszej instancji nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia. Od tej decyzji będzie służyło stronie prawo do wniesienia odwołania, a następnie skarga do sądu. W świetle powyższych rozważań wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., należało orzec, jak na wstępie.