II SA/Sz 1072/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku H. T. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 września 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 1072/17 odrzucającego skargę H. T. na działalność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w przedmiocie oceny prawidłowości sprawdzenia projektu budowlanego p o s t a n a w i a odmówić uzupełnienia postanowienia Postanowieniem z dnia 28 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił, jako niedopuszczalną, skargę H. T. na działalność Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w przedmiocie oceny prawidłowości sprawdzenia projektu budowlanego. Odpis postanowienia wraz z pouczeniem o trybie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej został doręczony skarżącemu w dniu 6 października 2017 r. W dniu 17 października 2017 r. skarżący, powołując się na art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) – zwanej dalej "p.p.s.a.", nadał pismo z prośbą o " wyjaśnienie wątpliwości co do treści wydanego postanowienia". Z obszernego uzasadnienia tego pisma wynika, m. in. że skarżący tylko częściowo zgadza się ze stanowiskiem Sądu zawartym w uzasadnieniu postanowienia. Skarżący wyjaśnił, że chce, aby Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego skontrolował Starostę P. , ponieważ organ ten w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dokonał błędnej wykładni art. 20 ust. 2 i art. 104 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., pomijając fakt posiadania przez skarżącego uprawnień do sprawdzania projektów budowlanych budynków i innych budowli o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych i schematach technicznych, w zakresie konstrukcji, wynikających z przyznanych mu w 1988 r. uprawnień budowlanych projektowych, w ograniczonym zakresie. Sąd, zarządzeniem z dnia 20 października 2017 r. (doręczonym w dniu 26 października 2017 r.) zobowiązał skarżącego do podania w terminie 7 dni, czy pismo to stanowi wniosek o uzupełnienie postanowienia odrzucającego skargę w trybie art. 157 p.p.s.a., czy stanowi wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści postanowienia na podstawie art. 158 p.p.s.a., czy też jest środkiem odwoławczym (skargą kasacyjną), pod rygorem uznania, że jest to skarga kasacyjna. W dniu 2 listopada 2017 r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym pismo procesowe w którym oświadczył, że pismo z dnia 17 października 2017 r. jest wnioskiem o uzupełnienie postanowienia z dnia 28 września 2017 r. W myśl art. 157 § 1ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do postanowień (art. 166 p.p.s.a.). Z treści przepisu wynika, że uzupełnić można jedynie wyrok lub postanowienie, a nie ich uzasadnienie. We wniosku o uzupełnienie postanowienia skarżący nie wskazał, w jakim przedmiocie postanowienie powinno zostać uzupełnione, jakiego elementu nie zawiera. Z uzasadnienia pisma wynika, że w istocie stanowi ono polemikę ze stanowiskiem Sądu zawartym w uzasadnieniu postanowienia odrzucającego skargę. Tymczasem ewentualne braki uzasadnienia postanowienia mogą być kwestionowane przez skarżącego wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego (skargi kasacyjnej). Po podpisaniu uzasadnienia postanowienia i wysłaniu jego odpisu stronom, Sąd nie może uzupełnić uzasadnienia orzeczenia. Wniosek o uzupełnienie postanowienia nie wskazywał w jakim zakresie postanowienie powinno zostać uzupełnione. Z tego względu, Sąd na podstawie art. 157 § 1 i 2 p.p.s.a., wniosek oddalił.