II SA/Sz 1080/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska Sędziowie Asesor WSA Kazimierz Maczewski /spr./ Asesor WSA Joanna Wojciechowska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Klimek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2005 r. sprawy ze skargi M. G. i L. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta ustalił dla I. F. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej przy ul. [...] w [...], na budynek o funkcji mieszkalnej z garażem i infrastrukturą techniczną. Po rozpatrzeniu odwołania małżonków M. G. i L. T., właścicieli sąsiedniej działki przy ul. [...] w [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium uznało bowiem, że z wniosku inwestora i dołączonych o niego załączników wynikało, iż inwestorowi chodziło o budowę [...] budynków mieszkalnych połączonych łącznikiem, w których zostaną wydzielone co najmniej [...] samodzielne lokale mieszkalne, natomiast na przedmiotowym terenie obowiązuje funkcja zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Ponadto organ I instancji powinien także rozpatrzyć złożone na etapie postępowania odwoławczego oświadczenie I. F., dotyczące zmiany zamierzenia inwestycyjnego. Wydaną w wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 59 ust. 2, w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), ustalił dla I. F. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej przy ul. [...] w [...], na budynek o tej samej funkcji, czyli budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej z garażem i infrastrukturą techniczną. W odwołaniu od tej decyzji M. G. i L. T. wnieśli o jej uchylenie i umorzenie postępowania, zarzucając iż decyzja została wydana przez Urząd Miejski, a nie przez Prezydenta Miasta. Ponadto decyzja powołuje błędną podstawę prawną – art. 59 ust. 2, zamiast art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wydana została z innymi uchybieniami proceduralnymi, w tym nie zawiadomiono strony o zakończonym postępowaniu, uniemożliwiając stronie zapoznanie się z aktami sprawy. Zawarte w decyzji ustalenia dotyczące warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego zostały oparte o tendencyjną – zdaniem odwołujących się – analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że oznaczenie organu wydającego decyzję w I instancji jest zgodne z zasadami określonymi w załączniku nr 6 do instrukcji kancelaryjnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej dla organów gmin i związków międzygminnych (Dz. U. Nr 112, poz. 1319 ze zm.). Nadanie nowego numeru sprawie uchybia wprawdzie wymogom tego rozporządzenia, jednakże w części wskazującej podstawy prawne decyzji organ I instancji jednoznacznie określił, iż decyzja wydana jest w związku z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., a ponadto nadanie nowego numeru sprawie może wynikać z wewnętrznego regulaminu Urzędu i fakt ten nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy stwierdził też, że powołanie przez organ I instancji w podstawie prawnej decyzji przepisu art. 59 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest wadliwe, jednakże nie powoduje, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, nieważności decyzji, gdyż w powołanej ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym istnieje przepis prawa, tj. art. 59 ust. 1, stanowiący podstawę prawną do jej wydania. Odnosząc się do zarzutu niezaznajomienia strony z aktami sprawy organ odwoławczy stwierdził, że z akt sprawy wynika, że w toku postępowania prowadzonego przed wydaniem decyzji z dnia [...] r. odwołujący się zostali zapoznani z całością akt sprawy, w tym z analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu i załącznikiem nr [...] do decyzji. Zapoznanie się z aktami sprawy oraz możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań zostało zapewnione odwołującym się również przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w postępowaniu odwoławczym, a w postępowaniu prowadzonym po uchyleniu decyzji organu I instancji nie zostały zebrane dodatkowe dowody, nieznane odwołującym się. Zdaniem organu odwoławczego, w postępowaniu tym organ I instancji jednoznacznie określił rodzaj zabudowy, po uzyskaniu od wnioskodawcy oświadczenia o planowanej ilości mieszkań w budynku po jego przebudowie, rozbudowie i nadbudowie, przy czym na etapie ustalenia warunków zabudowy odwołujący nie mogą wykazać się uprawnieniami do kwestionowania w/w oświadczenia inwestora. Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, że dla terenu objętego wnioskowaną inwestycją brak jest planu zagospodarowania przestrzennego - w takiej sytuacji, zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, inwestycja jest lokalizowana na podstawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Wydanie takiej decyzji jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto, zgodnie z przepisami wydanego na podstawie omawianej ustawy, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Analiza taka została w niniejszej sprawie opracowana, a sporządzenie projektu decyzji o warunkach zabudowy i wymienionej analizy organ powierzył architektowi posiadającemu uprawnienia w zakres planowania architektonicznego, zgodnie z wymogiem art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odwoławczy stwierdził, iż w sprawie nie zostały naruszone wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury. Zgodnie bowiem z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, jednak dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika, jeżeli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Taki zapis oznacza, że wskaźnik ten nie musi być równy średniej arytmetycznej wskaźników tej wielkości wszystkich działek na terenie analizowanym. Nieokreślenie tej wielkości dla kilku działek na terenie analizowanym nie stanowi rażącego uchybienia temu wymogowi, gdyż w tej kwestii ocena należy do autora analizy. W przedmiotowej sprawie wskaźnik ten został określony w wysokości mieszczącej się pomiędzy najwyższym i najniższym wskaźnikiem z działek wybranych w terenie analizowanym i Kolegium nie znalazło podstaw do kwestionowania tego ustalenia. Podobne stanowisko Kolegium zajęło w kwestii wysokości górnej krawędzi elewacji budynku modernizowanego, kierując się zasadami określonymi w § 7 ust. 1 i 4 rozporządzenia, natomiast uzasadnienie dopuszczenia dachu płaskiego na łączniku głównych brył budynku zawarte jest w pkt. [...] analizy i Kolegium również nie stwierdziło podstaw do kwestionowania tego ustalenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało także, iż w zaskarżonej decyzji organ I instancji jednoznacznie ustalił, że przedmiotem ustalenia warunków zabudowy jest taka przebudowa, rozbudowa i nadbudowa istniejącego budynku, w wyniku której powstanie budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej z garażem i infrastrukturą techniczną. Ocena tego, czy istniejący budynek po tych działaniach inwestycyjnych będzie odpowiadał cechom budynku jednorodzinnego, określonym w przepisach prawa budowlanego, zostanie dokonana przez organu nadzoru budowlanego, po przedstawieniu przez inwestora dokumentacji technicznej, zawierającej szczegółowe rozwiązania funkcjonalne i konstrukcyjne. Organ odwoławczy uznał, że na etapie ustalenia warunków zabudowy zostały spełnione podstawowe warunki, określone w art. 61. ust. 1 pkt 1 ustawy, dające możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto planowana inwestycja nie narusza również przepisów odrębnych, w związku z czym, zgodnie z przepisem art. 56 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić wydania warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, nawet, gdy w toku postępowania właściciele nieruchomości sąsiednich nie wyrażają na to zgody. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi bowiem praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art.63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Organ odwoławczy zaznaczył też, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest aktem upoważniającym do podjęcia realizacji inwestycji, lecz stanowi jedynie podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Skarżąc decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie M. G. i L. T. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji Urzędu Miejskiego w [...] z dnia [...] r. Nr [...], ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili, iż została ona wydana z naruszeniem prawa polegającym na naruszeniu art. 52 ust. 2 pkt. 2b w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu przestrzennym poprzez niewyjaśnienie charakterystyki zabudowy, przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, a w szczególności: - oparcie się na niejednoznacznym oświadczeniu inwestora zawartym w piśmie z dnia [...] r., - wydanie orzeczenia pomimo cofnięcia przez inwestora w piśmie z dnia [...]r. części graficznej dotyczącej przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania z uwagi na okoliczność, iż z wniosku inwestora i dołączonych o niego załączników wynikało, że inwestorowi chodziło o budowę [...] budynków mieszkalnych połączonych łącznikiem, a nie tylko o przebudowę istniejącego budynku jednorodzinnego. W dniu [...] r. inwestor – I. F. - złożyła wyjaśnienie skierowane do SKO, a więc w trakcie toczącego się już postępowania odwoławczego, stwierdzające, iż zamierzeniem inwestycyjnym jest postawienie przez nią domu jednorodzinnego, a załączony przez nią szkic nie jest załącznikiem do decyzji o warunkach zabudowy, przedstawiać miał on wyłącznie obrys domu i jego urody zewnętrznej, nie ma więc podstaw do jego analizy i oceny. Zdaniem skarżących, przedmiotowe oświadczenie inwestora z dnia [...] r. nie określało jednoznacznie, czy inwestor zmierza do przebudowy już istniejącego domu jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, czy też zmierza do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy na całkowicie nowy budynek, albo czy jego zamierzeniem jest przebudowa już istniejącego budynku i wybudowanie dodatkowo nowego budynku. Wszystkie te wątpliwości miał wyjaśnić organ I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Zdaniem skarżących, zarówno organ I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy, jak i SKO w zaskarżonej decyzji z dnia [...] r. nie rozstrzygnęły w dalszym ciągu, o jaki rodzaj inwestycji chodziło inwestorowi. Z oświadczenia inwestora wynika tylko stwierdzenie, iż zamierza postawić dom jednorodzinny, natomiast nie skonkretyzował on jednak, czy dotyczy to wybudowania nowego domu, czy też przebudowy już istniejącego. Zatem twierdzenie SKO w zaskarżonej decyzji, iż organ I instancji, po uzyskaniu od wnioskodawcy oświadczenia o planowanej liczbie mieszkań, jednoznacznie określił rodzaj zabudowy, jest zbyt daleko idące i narusza art. 52 ust. 2 pkt. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stwierdzający, iż wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji powinien określać planowany sposób zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawionych w formie opisowej i graficznej. Oświadczenie inwestora nie zawiera bowiem charakterystyki, zabudowy i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, a jedynie zawiera stwierdzenie, że chce on postawić dom jednorodzinny. Ponadto skarżący podkreślają, że oświadczenie to zostało złożone w toku toczącego się poprzedniego postępowania odwoławczego, a SKO w zaskarżonej decyzji przyjęło je bez zastrzeżeń. Dla skarżących jest również niejasne, na jakiej podstawie została określona charakterystyka zabudowy i jej gabaryty, skoro przepis art. 52 powołanej ustawy wymaga formy graficznej, a inwestor wyraźnie oświadczył, iż znajdujący się w aktach szkic nie jest załącznikiem. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy te sprawują w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takie określenie kompetencji Sądu skutkuje tym, że w przypadku stwierdzenia, że decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, mającymi postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania administracyjnego, Sąd eliminuje z obrotu prawnego taką wadliwą decyzję – w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia – poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji doprowadziła do uznania, że decyzja ta odpowiada prawu, nie istnieją bowiem podstawy do stwierdzenia, iż została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy – pozwalające na uchylenie zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W myśl art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 wymienionej ustawy "wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi". Odnosząc przytoczone przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do przedstawionego stanu faktycznego stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z tymi przepisami. Również ustalone w decyzji warunki szczegółowe dotyczące linii zabudowy, wysokości elewacji i wysokości zabudowy oraz wskaźnika zabudowy nie naruszają przepisów tej ustawy i wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 52 ust. 2 pkt. 2b w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez niewyjaśnienie charakterystyki zabudowy, przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, nie jest trafny. Naruszenie wymienionego przepisu skarżący uzasadniają w szczególności oparciem się przez organy obu instancji na niejednoznacznym oświadczeniu inwestora zawartym w piśmie z dnia [...] r. oraz wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, pomimo cofnięcia przez inwestora w tym piśmie części graficznej dotyczącej przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych. Zarzutu tego nie potwierdza jednak treść wskazanego pisma inwestora (oznaczonego datą [...] r., wpłynęło do SKO [...] r.). W piśmie tym I. F. oświadczyła, że "chce postawić dom jednorodzinny". Przyznała też, że projektant zasugerował jej w przedłożonej koncepcji, możliwość wyodrębnienia mieszkań, "jednak ta koncepcja nie będzie realizowana". Wyjaśniła ponadto, że złożony przez nią szkic sytuacyjny obiektu "miał dać obraz obrysu domu i jego urody zewnętrznej", lecz "szkic ten nie jest załącznikiem do Decyzji o warunkach zabudowy, nie ma więc podstaw do jego analizy i oceny". I. F. oświadczyła też, że jak otrzyma "warunki zabudowy dla domu jednorodzinnego, to przyjdzie czas na dalsze prace projektowe, które na pewno będą zgodne z wytycznymi zawartymi w Decyzji o warunkach zabudowy i prawem budowlanym". Należy przy tym także zauważyć, że we wniosku o ustalenie warunków zabudowy (z dnia [...] r.) I. F. wystąpiła o ustalenie takich warunków "dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku jednorodzinnego na budynek o funkcji mieszkalnej z garażem i infrastrukturą techniczną". Z załączonego do przedmiotowego wniosku pisma sporządzonego przez architekta K. K. wynika ponadto, że "w poddaszach i parterze ramion budynku projektuje się [...] lokale mieszkalne ze wspólna klatką schodowa w łączniku. W parterze od strony ul. [...] usytuowano garaż [...]stanowiskowy i pomieszczenie techniczne". W związku z powyższym nie można więc podzielić zarzutów skarżących, iż oświadczenie inwestora z dnia [...] r. ([...] r.) jest "niejednoznaczne", a decyzja o warunkach zabudowy wydana została "pomimo cofnięcia przez inwestora w piśmie z dnia [...] r. części graficznej dotyczącej przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych". Omawianego pisma inwestora nie można uznać za "cofnięcie części graficznej wniosku" – nie wynika to ani z jego treści ani zawartej w nim intencji, którą było w istocie doprecyzowanie wniosku (w którym zawarto jedynie stwierdzenie, że po przebudowie będzie to "budynek o funkcji mieszkalnej"), iż po przebudowie będzie to nadal dom odpowiadający zawartym w prawie budowlanym wymogom "domu jednorodzinnego". Równocześnie oświadczeniem tym inwestor zmodyfikował (ograniczył) przytoczone powyżej stwierdzenie architekta (projektanta), iż w przebudowanym budynku "projektuje się [...] lokale mieszkalne". Wbrew sugestiom skarżących, inwestor nie cofnął także części graficznej wniosku – wyjaśnił jedynie, że załączony do wniosku szkic sytuacyjny nie jest ostatecznym projektem technicznym budynku, lecz miał przedstawiać "obrys domu i jego urodę zewnętrzną", oraz, że szkic ten nie jest załącznikiem do decyzji o warunkach zabudowy. Szkic ten pozostał więc załącznikiem do wniosku i jako taki podlegał analizie i ocenie organu wydającego decyzję. W tym zakresie zawarte w oświadczeniu inwestora stwierdzenie, że szkic "nie stanowi załącznika do decyzji o warunkach zabudowy, nie ma więc podstaw do jego analizy i oceny" zasadne jest tylko w części wstępnej, natomiast w części pozostałej jest tylko opinią inwestora nie wiążącą organu, w szczególności – zdaniem Sądu - nie może być ono odczytane jako cofnięcie tego załącznika do wniosku, lecz jako przekonanie inwestora, że skoro szkic nie jest załącznikiem do decyzji, to przy ocenie zasadności zaskarżonej decyzji analizie i ocenie podlega ta właśnie decyzja, a nie załączony do wniosku szkic, nie będący zresztą – co podkreśla inwestor w dalszej części oświadczenia – ostatecznym projektem technicznym budynku. Uznać więc należy, że na podstawie tak sprecyzowanego wniosku inwestora organ I instancji miał podstawy do ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy, iż przebudowany budynek ma być "budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym", tym samym jednoznacznie określono rodzaj (charakter) zamierzenia inwestycyjnego. Sąd nie stwierdził w związku z tym, aby zaskarżona decyzja naruszała wskazany w skardze przepis art. 52 ust. 2 pkt. 2b w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez niewyjaśnienie charakterystyki zabudowy, przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych. Zarówno charakterystyka, jak i przeznaczenie oraz gabaryty projektowanych budynków wynikają w sposób jasny z zebranego w sprawie materiału dowodowego – uzupełnionego oświadczeniem inwestora z dnia [...] r. – a fakt złożenia tego oświadczenia dopiero na etapie (pierwszego) postępowania odwoławczego nie ma istotnego znaczenia w sprawie. Ustalając w decyzji, iż przebudowany budynek ma być budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, organ przesądził tym samym, że ma to być: "budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż [...] lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej [...] % powierzchni całkowitej budynku" – zgodnie z definicją ustawową budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zawartą w art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Projektowany budynek będzie musiał spełniać te warunki (w zabudowie bliźniaczej), a szczegółowe rozwiązania funkcjonalne i konstrukcyjne muszą mieścić się w ustalonych w decyzji wskaźnikach liczbowych oraz odpowiadać innym wymogom określonym w prawie budowlanym. Kwestie te będą oceniane przez organ nadzoru budowlanego w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Mając wszystko powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji (art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).