II SA/Sz 1080/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska Sędzia WSA Arkadiusz Windak Protokolant Beata Radomska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2008r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego oddala skargę. Decyzją z dnia (...), nr (...) Prezydent Miasta nałożył na B. P. M Sp. z o.o. z siedzibą w S karę pieniężną w kwocie 13.500,00 zł, za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej Al. (...) w S bez zezwolenia zarządcy drogi w terminie od dnia (...) pod reklamę o pow. 450m2. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu (...) została przeprowadzona kontrola, która ujawniła zajęcie pasa drogowego Al. (...) pod reklamę umieszczoną równolegle do ściany budynku. Strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania i o terminie przeprowadzenia oględzin. Jednocześnie wskazano, że w dniu 15 czerwca 2007 r. wpłynął wniosek B.P. M o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod reklamę od dnia (...). Nadto wskazano, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego zostało ustalone, że przedmiotowa reklama została umieszczona na budynku zgodnie z zawartą ze Wspólnotą Mieszkaniową umową, co jednak, zdaniem organu, nie zwalnia podmiotu od konieczności uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod reklamę. Od decyzji tej B. P. M Sp. z o.o. z siedzibą w S. odwołała się podnosząc w uzasadnieniu odwołania, że nie jest zrozumiałe ponoszenie podwójnych opłat przez Wspólnotę Mieszkaniową za zajęcie pasa drogowego przez rusztowania i siatkę zabezpieczającą oraz przez umieszczenie reklamy na tychże rusztowaniach i siatce, nadto wskazano, że siatka nie stanowi nośnika reklamy. Skarżąca w odwołaniu podała również, że jej działania nie miały na celu ominięcia prawa, wręcz przeciwnie, Wspólnota Mieszkaniowa dzięki zawartej umowie na umieszczenie reklamy mogła częściowo sfinansować remont budynku. Zdaniem skarżącej umieszczenie reklamy znanego sponsora imprez w S. wpływa również istotnie na estetykę miasta. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia (...) nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r.Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.), § 5 ust. 1 pkt 3 uchwały nr (...) Rady Miasta z dnia (...) w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (Dz. Urz. Woj. Zach. Nr 85, poz. 1592 z późn. zm.) oraz załącznika do uchwały Nr (...) Rady Miasta z dnia (...) w sprawie ustalenia przebiegu dróg powiatowych w Mieście, po rozpoznaniu odwołania B. P. M Sp. z o.o. z siedzibą w S, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 12 ustawy o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządca drogi wymierza w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z przepisami tej ustawy. W związku z powyższym Kolegium stwierdziło, że w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia organ administracji jest zobowiązany wymierzyć karę, nie mając możliwości działania w ramach tzw. uznania administracyjnego. Przepis powyższy nie daje również podstaw do ewentualnego odstąpienia od wymierzenia kary, zmniejszenia wysokości kary, bądź też jej umorzenia itp. Aczkolwiek skarżąca w odwołaniu nie zakwestionowała faktu zajęcia pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy, jednakże, zdaniem Kolegium, należy zdecydowanie odróżnić fakt zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim rusztowań i siatki zabezpieczającej służące, wyłącznie wykonywanym pracom remontowym od zajęcia pasa drogowego w celu umieszczenia na tejże siatce reklamy o określonej treści. Obie te okoliczności stanowią całkowicie odrębne przedmioty zezwoleń na zajęcia pasa drogowego, o które winien wystąpić ten podmiot, który dokonuje zajęcia pasa drogowego w określony sposób. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że dla oceny zgodności z prawem wymierzenia kary nie mają znaczenia okoliczności z powodu, których skarżąca zajmowała pas drogowy, bowiem istotną kwestią jest w niniejszej sprawie sama okoliczność zajęcia tegoż pasa (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2005 r., sygn. akt: II SA/Sz 946/04). Zgodnie z art. 4 pkt 24 ustawy o drogach publicznych reklama to nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, stwierdzić należy, że reklama to nośnik informacji, który może mieć jakąkolwiek formę materialną i winien być umieszczony w polu widzenia użytkownika drogi. O umieszczeniu reklamy w pasie ruchu drogowego decyduje jej zlokalizowanie w przestrzeni nad wydzielonym pod drogę pasem terenu w taki sposób, że jest ona widoczna dla użytkowników drogi. Nie ma natomiast znaczenia metoda ekspozycji reklamy, np. przy wykorzystaniu urządzeń znajdujących się poza drogą czy obiektów w pasie drogowym stanowiących własność innych podmiotów. Bez znaczenia zatem w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność, że reklama została umieszczona na istniejącym już rusztowaniu i siatce zabezpieczającej, ustawionym w pasie drogowym, na zajęcie którego Wspólnota Mieszkaniowa uzyskała zezwolenie. Ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów, w szczególności dokumentacji zdjęciowej wynika, że treść informacji umieszczonych przez skarżącą ma charakter reklamy określonego produktu (piwa), nadto informacje te zostały umieszczone w polu widzenia użytkowników drogi i zdecydowanie nie mają charakteru znaku w ujęciu przepisów o znakach i sygnałach. Ustosunkowując się do pozostałych twierdzeń zawartych w odwołaniu Kolegium wskazało, że wystąpienie naruszenia prawa poprzez umieszczenie reklamy w pasie drogowym nie może być usprawiedliwione chęcią pomocy finansowej Wspólnocie Mieszkaniowej w remoncie budynku, bądź też wpływem na koloryt miasta i zwiększenie jego estetyki. Organ odwoławczy nie zgodził się również z twierdzeniem skarżącej z dnia 31 sierpnia 2007 r., że siatka, na której umieszczona została reklama stanowi element zabezpieczający prace budowlane, dowodem na pogląd przeciwny jest fakt złożenia wniosku o zezwolenie na zajęcia pasa drogowego złożony zaledwie w dwa dni od stwierdzenia zajęcia pasa drogowego i dokonanych oględzin, podczas których przedstawiciele skarżącej byli obecni i których to okoliczności nie kwestionowali. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w postępowaniu organu pierwszej instancji nie dopatrzyło się braku wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, ponadto postępowaniu trudno zarzucić zupełną dowolność i nieuwzględnienie wszelkich aspektów prawnych, a przede wszystkim faktycznych, które legły u podstaw wymierzenia kary za zajęcia pasa drogowego. Powyższa decyzja została zaskarżona przez B.P. M Spółkę z o.o. w S do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 Kpa, ewentualnie o uchylenie decyzji, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym również kosztów z tytułu zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie art.156 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności art. 4 pkt 23, art. 40 ust.1 oraz ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych poprzez przyjęcie, iż zawieszenie siatki ochronnej wraz z nadrukiem reklamowym na rusztowaniu budowlanym stanowi zajęcie pasa drogowego i wymaga zezwolenia oraz, że rozwieszenie siatki zabezpieczającej z nadrukiem reklamowym stanowi samowolne zajęcie pasa drogowego; 3) błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegające: - na nieprawdziwym ustaleniu, że siatka ochronna z nadrukiem skarżącej była umieszczona na siatce maskującej znajdującej się na rusztowaniu, a w efekcie, że pas ruchu drogowego został zajęty przez Wspólnotę Mieszkaniową pod rusztowanie i siatkę oraz jednocześnie przez skarżącą pod reklamę, podczas gdy na rusztowaniu Wspólnoty Mieszkaniowej znajdowała się wyłącznie siatka zabezpieczająca z nadrukiem i innych dodatkowych reklam nie było; - na błędnym ustaleniu, że podczas oględzin rusztowania i siatki, skarżąca nie zgłaszała zastrzeżeń i nie kwestionowała stanowiska ZDiTM, podczas gdy w rzeczywistości już na tym etapie skarżąca dokładnie wyjaśniła sprawę; - na błędnym ustaleniu, że składając do ZDiTM wniosek o zgodę na zajęcie pasa ruchu drogowego skarżąca uznała stanowisko ZDiTM za prawidłowe, podczas gdy skarżąca od początku stanowczo zaprzeczała prawidłowości stanowiska ZDiTM i wyjaśniła, że złożyła wniosek wyłącznie w celu ograniczenia zbędnych kosztów przed wyjaśnieniem sprawy. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżąca podniosła, że bezspornym w przedmiotowej sprawie, jest, że Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. (...) i ul. (...) prowadziła roboty budowlane w postaci ocieplenia budynku. W związku z tymi robotami Wspólnota Mieszkaniowa uzyskała zgodę ZDiTM na zajęcie pasa drogowego pod rusztowanie i kontener. Jednocześnie, wydając zgodę na zajęcie pasa drogowego ZDiTM zobowiązał Wspólnotę Mieszkaniową do zabezpieczenia robót budowlanych. Powszechnie wiadomym jest, że tego typu roboty zabezpiecza się siatką ochronną. W przedmiotowej sprawie, na mocy umowy ze Wspólnotą Mieszkaniową, siatkę ochronną na rusztowaniu powiesiła skarżąca. Bezspornym jest, że Wspólnota Mieszkaniowa zapłaciła na rzecz ZDiTM opłatę za zajęcie pasa drogowego pod rusztowanie oraz, że wieszając na rusztowaniu siatkę ochronną należycie zabezpieczyła roboty budowlane. Zdaniem skarżącej zarówno decyzja Prezydenta Miasta z dnia (...). jak i decyzja SKO z dnia (...) zostały skierowane do niewłaściwego podmiotu i jako takie z mocy prawa są nieważne . Ponadto SKO wydało swoją decyzję w oparciu o nieprawdziwy stan faktyczny sprawy z rażącym naruszeniem art.4 pkt 24 ustawy o drogach publicznych. Skarżąca podniosła także, że ze Wspólnotą Mieszkaniową łączyła ją umowa najmu, na mocy której skarżąca powiesiła za zgodą Wspólnoty, na jej rusztowaniu, siatkę zabezpieczającą z nadrukiem. To nie skarżąca lecz Wspólnota Mieszkaniowa zajęła pas drogowy, na co miała zgodę ZDiTM i z tytułu czego wniosła na rzecz ZDiTM stosowne opłaty. W ocenie skarżącej, zarówno Prezydent Miasta jak i Kolegium, bezpodstawnie skierowali swoje decyzje do skarżącej, podczas gdy jedynym prawnie legitymowanym podmiotem w sprawie zajęcia pasa drogowego i powieszenia na rusztowaniu siatki zabezpieczającej była Wspólnota. Rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach poprzez skierowanie decyzji do skarżącej, która nie zajmowała pasa drogowego, a więc osoby niebędącej stroną, spełnia przesłankę nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 4 Kpa. Skarżąca dodatkowo podniosła, że przepisy nie różnicują opłat za zajęcie pasa pod nośnik od opłat za zajęcie pasa pod reklamę. Przepisy nie różnicują opłat z uwagi na cel zajęcia pasa drogowego. Skarżąca zarzuciła, że SKO nie wyjaśniło dokładnie okoliczności sprawy wskutek czego dokonało nieprawdziwych ustaleń faktycznych, na których oparło swoją błędną decyzję. W ten sposób naruszono przepisy art.7 i 77 Kpa. Zdaniem skarżącej Kolegium błędnie ustaliło, że siatka zabezpieczająca skarżącego "została umieszczona na istniejącym już rusztowaniu i siatce zabezpieczającej". Przedmiotowe twierdzenie nie jest prawdziwe albowiem to na siatce zabezpieczającej znajdował się stosowny nadruk, a nie jak to ustaliło SKO, że dopiero na siatce umocowany był baner reklamowy. Nie były to przy tym dwie odrębne powierzchnie jak to zostało wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, lecz jedna siatka zabezpieczająca ze stosownym nadrukiem. Wprawdzie tylko z lewej strony po części obrzeża występowało uzupełnienie siatki z nadrukiem i ochraniającej prace remontowe, ale spowodowane to było tym, iż sporna siatka z uwagi na powierzchnię wykonywanych prac (ponad 450 m2) nie była w stanie w sposób prawidłowy zabezpieczyć całego postawionego rusztowania. Na dowód powyższego skarżąca wniosła o przesłuchanie świadków: M R, R R, K M, G W, a także przeprowadzenia dowodu ze zdjęć elewacji z siatką maskującą. Skarżąca nie zgodziła się także ze stanowiskiem SKO, że składając wniosek o zgodę na zajęcie pasa drogowego po wymierzeniu skarżącej kary, skarżąca przyznała rację ZDiTM, że taka zgoda była konieczna. Po pierwsze prawo administracyjne nie zna instytucji uznania. Po drugie Kolegium pominęło całkowicie fakt, że od początku skarżąca, w celu uniknięcia ryzyka znacznych kar, z ostrożności wystąpiła z wnioskiem, w którym wskazała od razu, że prezentuje odmienne stanowisko od ZDiTM. Decyzja SKO została wydana z rażącym naruszeniem art.4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z jego treścią reklama to "nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów oznakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę·" Powieszona przez skarżącą, zgodnie z umową ze Wspólnotą Mieszkaniową, siatka zabezpieczająca z nadrukiem nie jest reklamą w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Z cytowanego powyżej art.4 pkt 23 wynika bowiem, że jednym z elementów reklamy jest element konstrukcyjny, na którym jest ona umieszczona. Natomiast sporna siatka została założona na rusztowaniu postawionym przy bloku, na którym miała być położona nowa elewacja. Zarówno przepisy prawa budowlanego jak i decyzja ZDiTM nakazywała Wspólnocie zabezpieczenie prac. Ich prowadzenie bez siatki zabezpieczającej było niedopuszczalne. Bez znaczenia przy tym jest, z czego jest wykonana siatka, jakiego jest koloru, czy jest to jedna rzecz, czy prace zabezpiecza kilka siatek ze sobą połączonych, wreszcie czy na siatce są jakiekolwiek informacje np. o wykonawcy, technice czy nawet o treści reklamowej. Dlatego też, siatkę tą należy traktować jako element zabezpieczający przy wykonywaniu prac na wysokościach, tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, a nie jako reklamę. Z tego też względu nie można traktować jako reklamy siatki zabezpieczającej, na której zostały wykonane różnego rodzaju nadruki. Zadaniem bowiem tej siatki było zapewnienie należytego bezpieczeństwa osobom wykonującym remont elewacji budynku. Skarżąca podniosła, że w pasie ruchu drogowego nie zamieściła żadnych elementów konstrukcyjnych i zamocowań. Obciążenie więc karą pieniężną w kwocie 13.500 złotych za zajęcie pasa drogowego przy al. (...), powoduje, że ZDiTM pobiera dwukrotnie opłaty za jedną czynność. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej złożył na piśmie dodatkowe wyjaśnienia oraz wniosek o przeprowadzenie dowodu z decyzji Prezydenta Miasta z dnia (...) na okoliczność błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie dokonuje więc kontroli aktów lub czynności pod względem słusznościowym. Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium Sąd uznał, iż skarga nie może być uwzględniona, bowiem podejmując zaskarżoną decyzję organ prawa nie naruszył. Na wstępie wskazać należy, że skarżąca nie kwestionuje prawidłowości samego wyliczenia kary nałożonej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Kwestionuje natomiast ustalenie, iż stroną niniejszego postępowania jest właśnie ona, a nie Wspólnota Mieszkaniowa, która na podstawie zezwolenia dokonała zajęcia pasa drogowego na czas remontu budynku pod rusztowania, z czego wywodzi istnienie podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji jako skierowanej do osoby nie będącej stroną w sprawie ( art.156 § 1 pkt 4 Kpa ), kwestionuje fakt podwójnego ustalenia opłat za zajęcie pasa drogowego - dla Wspólnoty Mieszkaniowej za zajęcie pasa drogowego pod rusztowania i dla skarżącej za zajęcie pasa drogowego pod reklamę, choć według skarżącej jest to jedno zajęcie pasa drogowego i w tym kontekście kwestionuje także ustalenia faktyczne organów, z których , zdaniem skarżącej, wynika że reklama została umocowana na siatce ochronnej, nie zaś, że została po prostu wydrukowana na siatce ochronnej. Zarzuty skarżącej nie są trafne. Przepis art. 4 pkt 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) stanowi, że pas drogowy to "wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą". Natomiast przepis art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych definiuje na użytek ustawy pojęcie reklamy uznając za nią: "nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę". Zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych to osoba zajmująca pas drogowy zobowiązana jest do uzyskania zezwolenia na jego zajęcie i uiszczenia stosownych opłat (art. 40 ust. 1, 2 i 3 ustawy). Skarżąca swoje prawo do umieszczenia reklamy na siatce ochronnej zabezpieczającej rusztowanie wywodzi z umowy cywilnoprawnej zawartej ze Wspólnotą Mieszkaniową. Kwestie ustalone w umowie pomiędzy jej stronami nie mają wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, z wyjątkiem tego, że z umowy tej wynika prawo skarżącej do korzystania z rusztowań w celu zamieszczenia reklamy na siatce winylowej zabezpieczającej prace remontowe wykonywane na rusztowaniu umieszczonym wzdłuż budynku, w pasie drogowym. Skarżąca swoje prawo wykonała i zamieściła reklamę na siatce zabezpieczającej. W realiach rozpoznawanej sprawy, uwzględniając wymiary rysunku i napisów umieszczonych na siatce ochronnej, miejsce, w którym znajdował się remontowany budynek zabezpieczony siatką ochronną –nad chodnikiem wzdłuż jednej z głównych ulic centrum S, trzeba uznać, że spełnione zostały przesłanki z art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych i potraktować siatkę ochronną, na której wykonano stosowny rysunek i napisy, jako reklamę w rozumieniu tego przepisu. Nie oznacza to jednak, że z tego powodu siatka ochronna przestała pełnić równocześnie funkcję zabezpieczającą, tak dla pracowników wykonujących prace remontowe na rusztowaniu, jak i dla przechodniów korzystających z chodnika. Zajęcie pasa drogowego przez Wspólnotę Mieszkaniową nastąpiło wyłącznie pod rusztowania, które wymagają zainstalowania stosownych zabezpieczeń i oczywistym jest, że siatka ochronna spełnia takie cele. Nie oznacza to jednak, że Wspólnota dokonała zajęcia pasa drogowego pod siatkę zabezpieczającą i za to zajęcie uiściła opłatę. Siatka spełniająca wyłącznie rolę zabezpieczającą prace remontowe stanowi element niezbędny rusztowania i nie ma wpływu na wysokość opłaty za zajęcie pasa drogowego pod rusztowania. Jednakże wykorzystanie tej samej siatki ochronnej również w celach reklamowych powoduje, że w świetle cytowanego powyżej art.4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych, następuje zajęcie pasa drogowego pod reklamę, gdyż siatka zabezpieczająca staje się nośnikiem informacji wizualnej, a osobą zobowiązaną do uzyskania zezwolenia, czy też uiszczenia opłat za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest podmiot, który umieścił reklamę w pasie drogowym - w tym przypadku B.P. M Spółka z o.o. w S. Dodać należy siatka zabezpieczająca została zamocowana do rusztowania, a samo rusztowanie jako element konstrukcyjny reklamy nie miało wpływu na ustaloną powierzchnię reklamy. Tak więc organy administracji publicznej w sposób prawidłowy ustaliły stronę niniejszego postępowania, prawidłowo też uznały, że reklama została zamieszczona w pasie drogowym bez zezwolenia i prawidłowo ustaliły wysokość naliczonej kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Nie miało miejsca także nałożenie dwukrotnej opłaty za tę samą czynność. Również nie znajduje potwierdzenia zarzut skarżącej dotyczący błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Z akt sprawy, a także z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ był świadomy podwójnej roli spełnianej przez siatkę zabezpieczającą, choć faktycznie nie zawsze użyte sformułowania precyzyjnie odzwierciedlały taki stan rzeczy. Uchybienie to nie miało jednak istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Sąd oddalił wniosek dowodowy skarżącej dotyczący przesłuchania świadków z uwagi na art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika możliwość przeprowadzenia przez Sąd dowodów uzupełniających jedynie z dokumentów. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.