II SA/Sz 1082/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda, Sędziowie Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Asesor WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Agata Banc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2006 r. sprawy ze skargi H. D. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie czynności materialno-techniczne zameldowania oddala skargę Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...]r.,na podstawie art. 47 ust.2 w związku z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /tekst jednolity Dz. U z 2001 r ., Nr 87 poz. 960. ze zm./ oraz art. 104 § 1 Kpa, po przeprowadzeniu postępowania na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej D. orzekł o uchyleniu czynności materialno-technicznej, tj. zameldowania na pobyt stały H.D. w dniu [...]r. w lokalu przy ul. [...] w [...]. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że zameldowanie H.D. na pobyt stały w lokalu przy ul. [...] w [...] nastąpiło w dniu [...] r. na podstawie formularza meldunkowego "Zgłoszenie pobytu stałego". Na podstawie zebranych w sprawie dowodów, organ ustalił, że H.D. w dacie zameldowania tj. w dniu [...]r. nie mieszkał w przedmiotowym lokalu, nie ma też w nim rzeczy i przedmiotów. Ponadto H.D. w piśmie z dnia [...]r. oświadczył, że "w lokalu przy ul. [...] nigdy nie przebywałem, jak też nie zamieszkiwałem stąd nie można w ogóle mówić o terminie oraz okolicznościach opuszczenia tego mieszkania". Następie organ I instancji przytoczył treść art. 10 ust.1 i art. 47 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i stwierdził, że skoro H.D. w dacie zameldowania nie mieszkał w lokalu przy ul. [...] w [...], to brak było podstaw do zameldowania zatem czynność ta jako wadliwa, winna zostać uchylona. W odwołaniu od powyższej decyzji H.D. zarzucił, że decyzja została wydana z naruszeniem Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazał też, że decyzja jest tendencyjna, i służy wyłącznie Spółdzielni D. oraz opiera się na jednym zdaniu z pisma strony z dnia [...] r. Następnie H.D. szczegółowo opisał okoliczności związane z nabyciem przedmiotowego lokalu i stwierdził, że nadal posiada prawa do tego lokalu, jak też i zameldowania w nim. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 10 ust.1 w związku z art. 47 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /tekst jednolity Dz. U z 2001 r., Nr 87 poz. 960. ze zm./, po rozpatrzeniu odwołania H.D. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przytoczył treść przepisów art. 47 ust1 i 2 oraz art. 10 ust1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i wyjaśnił, że z art. 10 ust.1 tej ustawy wynika ,iż warunkiem zameldowania w danym lokalu jest fakt zamieszkiwania w tym lokalu. Dlatego dla oceny prawidłowości zameldowania H.D. w przedmiotowym lokalu, podstawowe znaczenie miało ustalenie, czy w dacie zameldowania zamieszkiwał on w tym lokalu, zatem czy w formularzu zgłoszenia jego pobytu stałego podane zostały prawdziwe informacje. Organ odwoławczy na podstawie zebranych dowodów ustalił bezspornie, że H. D. zarówno w dacie zameldowania jak i obecnie nie mieszka w lokalu przy ul. [...] w [...]. Takie ustalenia wynikają zarówno pisma H.D. z dnia [...]r. oraz z zeznań D.D. z [...]r. Wojewoda zauważył też, że H.D. także w odwołaniu wyraźnie oświadczył, iż "bezspornym jest, że w dacie zameldowania tj. [...]r. nie zamieszkiwałem w lokalu przy ul. [...] w [...]". Ponadto w dalszej części odwołania oświadczył, że od [...]r. jego rodzina mieszkała w lokalu przy ul. [...] w [...]. Wobec powyższego, organ odwoławczy uznał, że nie budzi wątpliwości trafność ustaleń organu I instancji, że zameldowanie H.D. w lokalu przy ul. [...] w [...] na pobyt stały zostało dokonane na podstawie nieprawidłowych informacji podanych w formularzu zgłoszenia pobytu stałego. Dlatego uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania odpowiada prawu. Wojewoda ustosunkowując się do dalszych kwestii podnoszonych w odwołaniu wskazał , że zameldowanie jest instytucją prawa administracyjnego i nie stanowi samoistnego źródła prawa do lokalu. Oznacza to, że fakt wydania decyzji o wymeldowaniu lub uchyleniu czynności polegającej na zameldowaniu w żaden sposób nie wpływa na sferę cywilnoprawną osoby, wobec której wydano taką decyzję. H.D. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] zarzucił, że z uwagi na przepisy Konstytucji i art. 58 § 2 Kc brak było podstaw do unieważnienia zameldowania w lokalu przy ul. [...] w [...]. Skarżący podniósł m.in. że przedmiotowe mieszkanie miało być docelowym mieszkaniem dla niego, żony R. i córki D. Dlatego skarżący zrezygnował z członkostwa w Spółdzielni Mieszkaniowej B. i cały wkład przeniósł do Spółdzielni Mieszkaniowej D. W lokalu przy ul. [...] nikt z członków rodziny, podobnie jak skarżący, nie mieszkał, ale wszyscy zostali tam zameldowani na pobyt stały. Ponadto skarżący w piśmie z dnia [...]r., w którym odniósł się do odpowiedzi Wojewody na Jego skargę, opisał szczegółowo okoliczności nabycia przedmiotowego lokalu, stan techniczny lokalu. Zawarł też wiele krytycznych uwag pod adresem Spółdzielni Mieszkaniowej D. i organu odwoławczego. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sad Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy te sprawują w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takie określenie kompetencji Sądu skutkuje tym, że w przypadku stwierdzenia, że decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, mającymi postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania administracyjnego, Sąd eliminuje z obrotu prawnego taką wadliwą decyzję - w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia - poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem oraz w granicach rozstrzygania Sądu zakreślonych w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej P.p.s.a.l, doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie jest zasadna. Stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości, gdyż sam skarżący zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i skardze do sądu przyznał, że w przedmiotowym lokalu nigdy nie zamieszkiwał. Dlatego oczywistym jest, że czynności materialno-technicznej zameldowania skarżącego dokonano na podstawie niezgodnych z rzeczywistością danych i wbrew przesłance zameldowania tj. faktycznego przebywania w lokalu z zamiarem stałego pobytu. Z treści art. 47 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz z ustawowego określenia istoty ewidencji ludności w art. 1 ust.2 tej ustawy, wynika, że właściwy organ administracyjny zobowiązany jest do podejmowania czynności zmierzających do rejestracji prawdziwych danych o ludności i jej migracji. Dlatego w pełni zasadnie organ w niniejszej sprawie uchylił czynność materialno-techniczną zameldowania skarżącego w przedmiotowym lokalu, która nastąpiła na podstawie nieprawidłowych danych o jego stałym tam pobycie /zamieszkaniu/. Wadliwe bowiem było zameldowanie skarżącego w momencie, gdy skarżący bezspornie w przedmiotowym lokalu jeszcze nie zamieszkiwał. Z uwagi na treść skargi oraz pism wnoszonych już po złożeniu skargi, wyjaśnić trzeba skarżącemu, że postępowanie meldunkowe spełnia cele ewidencyjne a nie ma nic wspólnego z rozstrzyganiem praw do lokalu, gdyż należy to sądów powszechnych, co wyjaśnił już organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji . Sąd administracyjny uprawniony jest wyłącznie do badania legalności zaskarżonych decyzji , czyli ich zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego, zatem Sąd administracyjny nie orzeka na zasadach słuszności czy zasad współżycia społecznego. Wobec tego argumentacja pozaprawna podnoszona przez skarżącego, a dotycząca m.in. stosunków rodzinnych, przyczyn i okoliczności nabycia lokalu przy ul. [...] w [...], jego stanu technicznego, nie mogła mieć żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd . Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ skargą jako nieuzasadnioną Sąd oddalił .