II SA/Sz 1084/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi R. S. i M. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. R. S. i M. G., reprezentowani przez adwokata, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., dalej również jako "ZWINB", z dnia [...] r., nr [...]. Decyzją tą organ wojewódzki utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G., dalej również jako "PINB", z dnia [...] r., nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] r. w części dotyczącej nazwiska J. i M. G. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. opisaną wyżej decyzją z dnia [...] r. nakazał J. i M. G. oraz R. S. rozbiórkę zabudowy handlowo-gastronomicznej wybudowanej na nieruchomości przy ul. [...] w m. P., gm. R. na terenie działki oznaczonej nr ew. [...] bez pozwolenia na budowę, w skład której wchodzą: - przyczepa kempingowa o funkcji zaplecza socjalnego o wymiarach 7,5 x 3,0 m z przyłączem elektrycznym, - przyczepa kempingowa o funkcji zaplecza socjalnego o wymiarach 5,2 x 2,10 m z przyłączem elektrycznym, - przyczepa kempingowa o funkcji zaplecza socjalnego o wymiarach 5,0 x 2,15 m z przyłączem elektrycznym, - przyczepa typu "domek holenderski" o funkcji zaplecza socjalnego o wymiarach 8,30 x 2,9 m z przyłączami: wody i elektrycznym, - przyczepa kempingowa o funkcji zaplecza socjalnego o wymiarach 4,0 x 2,0 m, - przyczepa typu "domek holenderski" o funkcji zaplecza socjalnego o wymiarach 11,0 x 4,0 m z przyłączami: wody, kanalizacji sanitarnej i elektrycznym, - budynek zaplecza o konstrukcji drewnianej o wymiarach 7 x 4,0 m, - dwukondygnacyjny budynek o konstrukcji drewnianej o funkcji zaplecza socjalnego o wymiarach ca 5,10 x 5,8 m z tarasem o wymiarach ca 4,8 x 3,0 m, - pawilon gastronomiczny o konstrukcji drewnianej o wymiarach ca 1,5 x 2,0 m + 3,0 x 6,2 m + 2,5 x 3,7 m + 6,6 x 3,5 m + 2 ,0 x 1,5 m + 0,5 x (2,5 x 2,5) m z zadaszeniem o konstrukcji drewnianej o długości dochodzącej do 13,5 m i szerokości dochodzącej do 9,3 m, - ustawiona wzdłuż ul. [...] na długości ca 56,0 m zabudowa z lokalami gastronomicznymi i handlowymi o nieregularnych kształtach, której szerokość dochodzi do 20 m. Jednocześnie PINB zobowiązał właścicieli nieruchomości do powiadomienia go o wykonaniu nałożonego obowiązku. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w dniu 17 września 2015 r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w G., w związku z otrzymanym zawiadomieniem, przeprowadzili wizję lokalną w sprawie zabudowy działki nr [...], położonej przy ul. [...] w P., gm. R., stanowiącej współwłasność J. i M. G. oraz R. S. W trakcie przeprowadzonych oględzin stwierdzono, że teren przedmiotowej nieruchomości zabudowany jest obiektami stanowiącymi zespół zabudowy handlowo-gastronomicznej, wymienionymi w sentencji decyzji. Nadto z uzasadnienia wynika, iż w oparciu o wyjaśnienia złożone przez pełnomocnika właścicieli nieruchomości – T. K. ustalono, że przedmiotowy zespół zabudowy handlowo-gastronomicznej powstał w latach 2006 - 2012 bez pozwolenia na budowę. Szczegółowy opis wybudowanej zabudowy gastronomiczno-handlowej przedstawiono w sporządzonym protokole oględzin stanowiącym załącznik do akt sprawy, natomiast wybudowane poszczególne obiekty zabudowy przedstawiono na fotografiach również załączonych do akt sprawy. Organ podniósł, że w świetle obowiązujących przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 – j.t. ze zm.), dalej również jako "p.b.", budowa tego typu obiektów wymagała uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 tej ustawy. Ponieważ inwestorzy przed przystąpieniem do budowy ww. obiektów nie uzyskali decyzji o pozwoleniu na budowę, stało się to podstawą do wszczęcia postępowania. W rozpatrywanym przypadku, zdaniem organu, należało zastosować art. 48 p.b. i zobowiązać inwestorów – J. i M. G. oraz R. S. do przedłożenia dokumentów, mających na celu doprowadzenie wybudowanych obiektów do stanu zgodnego z prawem. Ponieważ inwestorzy nie wywiązali się z nałożonego postanowieniem PINB obowiązku i nie przedłożyli wymaganych dokumentów w wyznaczonym terminie, zgodnie z art. 48 ust. 4 p.b., obowiązkiem organu było nakazanie ich rozbiórki. Od decyzji PINB odwołali się M. G. i R. S. zarzucając: - naruszenie art. 9 i art. 10 k.p.a., polegające na uniemożliwieniu stronie zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie przed wydaniem postanowienia; - naruszenie art. 86 k.p.a. przez zaniechanie przesłuchania skarżących celem szczegółowego wyjaśnienia, dlaczego nie przygotowali dokumentacji dotyczącej zalegalizowania spornych budynków; - naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., 85 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpoznaniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym zaniechanie zbadania czy faktycznie nieruchomość przy ul. [...] w m. P. gm. R. działka o nr ewidencyjnym [...] nie jest objęta aktualnym pozwoleniem na budowę i jaki jest jego zakres; - naruszenie art. 7, 76 § 1 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpoznaniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w uznaniu, że budynki zostały zbudowane bez pozwolenia na budowę i niezbędne jest wydawanie rozstrzygnięć dotyczących ich rozbiórki; - naruszenie art. 107 k.p.a. poprzez niewskazanie w decyzji daty rozbiórki. Podnosząc powyższe zarzuty wnieśli o umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem M. G. i R. S. organ całkowicie bezpodstawnie twierdzi, że budynki te znajdują się na ich działce niezgodnie z prawem. Wskazali, że odnośnie działki nr [...] położonej w P. przy ul. [...] obowiązuje ostateczna decyzja Starosty Powiaty G. z dnia [...] r. znak [...] (pozwolenie na budowę), która zakresowo dotyczy również rozbiórki budynków położonych na działce nr [...]. W punkcie 3 tejże decyzji wskazano, że inwestor zobowiązany jest do rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania - przed przystąpieniem do budowy. Skarżący podkreślili, że decyzja ta jest ostateczna i wskazuje ona wyraźnie termin rozbiórki obiektów. Pozwolenie na budowę jest aktualne. Zdaniem skarżących w opisanych wyżej okolicznościach, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, nie miał możliwości ponownego "nakazywania" rozbiórki obiektów, tym bardziej że wydał rozstrzygnięcie w rażący sposób sprzeczne z ostateczną decyzją. Usankcjonowanie sytuacji gdy w obiegu funkcjonują dwie decyzje dotyczące terminu rozbiórki powodowałoby chaos. W ocenie skarżących, organ administracji nie powinien w ogóle prowadzić postępowania dotyczącego rozbiórki budynku w sytuacji, gdy kwestia ta została już prawomocnie rozstrzygnięta. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że wybudowanie przedmiotowych obiektów budowlanych wymagało uprzedniego uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z przepisem art. 28 ust. 1 p.b., który stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 p.b., które nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy podkreślił, że jak wynika z ustaleń poczynionych przez organ powiatowy, wszystkie przyczepy kempingowe oraz tzw. "domki holenderskie" posiadają przyłącza, zatem nie można uznać, że stanowią zaparkowane pojazdy. W ocenie ZWINB nie ulega wątpliwości, że przedmiotowe obiekty budowlane wybudowane zostały bez uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na ich budowę. Skarżący nie zaprzeczają temu w odwołaniu i nie podnoszą, iż pozwolenie na budowę opisanych powyżej obiektów budowlanych zostało im udzielone. Organ wskazał również, że Starosta Powiatu G., decyzją z dnia [...] r., znak: [...], wygasił decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] r., znak: [...], udzielającą M. G. i R. S. pozwolenia na budowę dwóch pawilonów handlowych do użytkowania w sezonie letnim, na okres do dnia 8 grudnia 2007 r., na działce nr [...] przy ul. [...] w P. Zatem organ powiatowy prawidłowo wszczął postępowanie legalizacyjne na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane, regulującego sprawy samowolnego wybudowania obiektów budowlanych lub ich części, których budowa wymaga uprzedniego uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy podkreślił również, że zgodnie z art. 48 ust. 2 i 3 p.b., PINB w G. nakazał J. i M. G. oraz R. S., jako właścicielom przedmiotowych obiektów budowlanych, przedłożenie dokumentów wymaganych w celu doprowadzenia tych obiektów do stanu zgodnego z prawem. Ponieważ zobowiązani nie przedłożyli wymaganych dokumentów, organ powiatowy, zgodnie z przepisem art. 48 ust. 4 w zw. z ust. 1 p.b., obowiązany był wydać, przytoczoną na wstępie, decyzję nakazującą rozbiórkę. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez skarżących, organ odwoławczy wyjaśnił, że bezsprzecznie organ powiatowy naruszył postanowienia art. 10 k.p.a., nie zawiadamiając stron postępowania, przed wydaniem decyzji, o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów orao możliwości zgłoszenia żądań. Jednakże organ, po przeanalizowaniu zarzutów podniesionych w odwołaniu uznał, że powyższe uchybienie organu powiatowego nie mogło mieć wpływu na wynik niniejszej sprawy. Dalej organ wyjaśnił, że zapis w decyzji o pozwoleniu na budowę, stwierdzający że obiekty budowlane, których rozbiórkę nakazano zaskarżoną decyzją mają zostać rozebrane w związku z budową, której dotyczy decyzja o pozwoleniu na budowę, nie powoduje, że decyzja o nakazie rozbiórki samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych staje się bezprzedmiotowa, jako druga decyzja wydana w tej samej sprawie, gdyż nakaz rozbiórki jest decyzją wydaną w innej sprawie, tj. w sprawie samowolnie wybudowanych obiektów i jego celem jest doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem poprzez wykonanie rozbiórki obiektów budowlanych, których zalegalizowanie okazało się nieskuteczne. Natomiast decyzja o pozwoleniu na budowę zezwala na budowę i nie ustanawia obowiązku rozbiórki przedmiotowych, samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych. Innymi słowy decyzja o pozwoleniu na budowę nie gwarantuje usunięcia stanu samowoli budowlanej; dopuszcza tylko taką możliwość w przypadku, gdy inwestor dobrowolnie rozbierze samowolnie wybudowane obiekty budowlane, jednakże w przypadku, gdy inwestor nie skorzysta z uprawnienia realizacji pozwolenia na budowę i w celu budowy nowych obiektów budowlanych nie usunie już istniejących, samowolnie wybudowanych - stan samowoli budowlanej będzie trwał. Zatem zaskarżona, nieostateczna i niepodlegająca jeszcze wykonaniu decyzja o nakazie rozbiórki, stałaby się bezprzedmiotowa tylko w przypadku dobrowolnego rozebrania przedmiotowych obiektów budowlanych przed wydaniem decyzji przez organ. Natomiast z odwołania nie wynika, aby przedmiotowe obiekty budowlane zostały rozebrane. Organ wyjaśnił także, że przepis art. 48 p.b., na podstawie którego wydano zaskarżoną decyzję nakazującą rozbiórkę, nie zawiera postanowień zgodnie z którymi decyzja taka miałaby określać datę wykonania nakazanej rozbiórki. Oznacza to, że decyzja taka, gdy stanie się ostateczna, podlega bezzwłocznemu wykonaniu. Za nieuzasadnione uznał organ odwoławczy zarzuty naruszenia przytoczonych w odwołaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż skarżący nie podali żadnych argumentów wskazujących na ich naruszenie, mające wpływ na wynik sprawy, natomiast z akt sprawy organu powiatowego wynika, że poczynione ustalenia miały miejsce w toku oględzin, o zamiarze przeprowadzenia których pełnomocnik właścicieli przedmiotowych obiektów budowlanych został zawiadomiony z wymaganym przepisami uprzedzeniem. Podobnie za niezasadny organ uznał zarzut nieprzesłuchania stron postępowania, gdyż zgodnie z art. 86 k.p.a., organ administracji publicznej może przesłuchać stronę tylko w przypadku, gdy po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast w przedmiotowej sprawie, organ powiatowy poczynił ustalenia w stopniu dostatecznym do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. M.G. i R. S. podnieśli mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania: - art. 105 § 1 k.p.a., polegające błędnej jego interpretacji, a mianowicie uznaniu, że mimo prawomocnej decyzji Starosty Powiatu G. z dnia [...] r. nr [...], dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego oraz zezwolenia na użytkowanie budynków do momentu zrealizowania projektu, nie jest decyzją ostateczną, która powodowałaby umorzenie niniejszego postępowania jako bezprzedmiotowego; - art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., 85 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpoznaniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia kiedy faktycznie powstały obiekty posadowione na działce [...] obręb P.; - naruszenie art. 86 k.p.a. przez zaniechanie przesłuchania skarżących i celem szczegółowego wyjaśnienia. Skarżący podnieśli, że zaskarżona decyzja narusza ich interes prawny, bowiem wykonanie decyzji spowoduje bezzasadną rozbiórkę ich obiektów i wnieśli o jej uchylenie i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Analiza akt postępowania prowadzi do wniosku, że organy obu instancji dokonały trafnej oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, jak również właściwie zastosowały przepisy prawa. Przedmiotem sądowej kontroli, dokonanej w oparciu o kryterium zgodności z prawem, jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektów postawionych bez wymaganego pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należało zbadać, czy organy obu instancji prawidłowo zakwalifikowały znajdujące się na terenie działki nr [...] w P., gm. R. obiekty, szczegółowo opisane w sentencji zaskarżonej decyzji. Podkreślenia bowiem wymaga, że zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane zasadą jest, iż roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie pozwolenia na budowę. Od zasady tej ustawodawca przewidział w art. 29 - 31 p.b. pewne wyjątki. Prawidłowa kwalifikacja posadowionych na działce skarżących obiektów determinowała sposób postępowania w niniejszej sprawie. W ocenie sądu organ prawidłowo przyjął, że skoro wszystkie wymienione w decyzji nakazującej rozbiórkę przyczepy kempingowe posiadają przyłącza wody, kanalizacji i elektryczne w różnych konfiguracjach, to nie sposób uznać ich za zaparkowane pojazdy. W ocenie sądu powyższa okoliczność, a także to, iż przyczepy oraz inne obiekty budowlane, znajdujące się na działce skarżących – pawilon gastronomiczny oraz zabudowa z lokalami gastronomicznymi i handlowymi wzdłuż ul. [...] stanowią funkcjonalną całość, przesądza o tym, że nie są to obiekty tymczasowe. Trafnie zatem organ przyjął, że w niniejszej sprawie należało wszcząć na podstawie art. 48 p.b. postępowanie, mające na celu doprowadzenie wykonanych bez pozwolenia na budowę robót, do stanu zgodnego z prawem. Konsekwencją zastosowania tego trybu postępowania było zobowiązanie skarżących do przedłożenia dokumentów, o których mowa w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] r., to jest zaświadczenia Wójta Gminy R. o zgodności wykonanego zespołu zabudowy handlowo – gastronomicznej z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz czterech egzemplarzy projektu budowlanego. Skoro skarżący nie wypełnili obowiązków nałożonych przez organ nadzoru budowlanego, to efektem było nakazanie rozbiórki wybudowanych bez pozwolenia na budowę obiektów. W niniejszej sprawie osią sporu pozostaje wzajemna relacja decyzji Starosty G. z dnia [...] r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku usługowego na działce nr [...] w P. gm. R., która przewiduje w punkcie 3 rozbiórkę obiektów budowalnych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania przed przystąpieniem do budowy i decyzji nakazującej rozbiórkę tych obiektów, stanowiących samowolę budowlaną. Jakkolwiek skarżący nie kwestionują okoliczności, że obiekty wymienione w zaskarżonej decyzji zostały postawione na działce bez pozwolenia na budowę, to w ich ocenie okoliczność, iż w obrocie prawnym pozostaje decyzja udzielająca pozwolenia na budowę, w której Starosta G. wypowiedział się co do konieczności rozbiórki znajdujących się na tej działce obiektów budowalnych, czyni postępowanie w sprawie samowoli budowlanej bezprzedmiotowym. Stanowisko to nie mogło zyskać aprobaty sądu. Podkreślenia bowiem wymaga, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, że postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i postępowanie w sprawie samowoli budowlanej są postępowaniami odrębnymi, prowadzonymi przez różne organy, różny jest również przedmiot i cel tych postępowań. O ile w przypadku postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę celem jest zbadanie zgodności projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami, miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji zatwierdzenie projektu budowlanego i umożliwienie inwestorowi realizacji zamierzenia budowlanego, o tyle postępowanie w sprawie samowoli budowlanej dotyczy obiektów już wybudowanych lub znajdujących się w trakcie budowy, na których posadowienie inwestor nie uzyskał pozwolenia, pomimo takiego obowiązku, a jego celem jest doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Oznacza to, że w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę brak jest możliwości zalegalizowania obiektów, które zostały już wybudowane bez pozwolenia na budowę, bowiem organ właściwy do udzielenia pozwolenia na budowę, nie posiada kompetencji do prowadzenia postępowania w tej sprawie. Użycie przez Starostę G., w decyzji z dnia [...] r., sformułowań odnoszących się do konieczności rozbiórki, znajdujących się na działce skarżących obiektów budowlanych, nie może być zatem interpretowane w ten sposób, że Starosta G. zezwolił na ich pozostawienie do czasu rozpoczęcia prac związanych z realizacją planowanej inwestycji. Na marginesie należy zwrócić uwagę, że z decyzji Starosty G. wynika, iż rozbiórce podlegać mają tylko te obiekty, które nie są przewidziane do dalszego użytkowania, co – przy przyjęciu interpretacji proponowanej przez skarżących, mogłoby doprowadzić do pozostawienia na działce niektórych z samowolnie postawionych obiektów bez konieczności ich legalizacji, co w świetle art. 28 p.b. oraz art. 48 i nast. p.b. byłoby niedopuszczalne. W świetle powyższych rozważań prawidłową, w ocenie sądu, interpretacją punktu 3 decyzji Starosty G. z dnia [...] r. jest, iż rozbiórce przed rozpoczęciem prac budowlanych na działce skarżących podlegają te obiekty, które zostały wybudowane legalnie i nie są przewidziane do dalszego użytkowania. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że odrębność postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i postępowania w sprawie doprowadzenia samowoli budowlanej do stanu zgodnego z prawem wyraża się również w tym, że postępowania te mogą być prowadzone równolegle, niezależnie od siebie. Istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nie wyklucza późniejszego wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie samowoli budowlanej, w przypadku, gdy na działce, której dotyczy pozwolenie na budowę, organ nadzoru budowlanego stwierdzi istnienie obiektów wybudowanych bez pozwolenia. Z tych względów sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 105 § 1 k.p.a., bowiem brak jest podstaw do przyjęcia, iż postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 i 85 k.p.a., bowiem organ zgromadził wyczerpujący materiał dowodowy w niniejszej sprawie i należycie go ocenił. Skarżący nie przytoczyli przy tym żadnych okoliczności, które wskazywałyby na to, że w sprawie istnieją wątpliwości, które należałoby wyjaśnić, Jedyną, wymagającą wyjaśnienia kwestię skarżący upatrują w nieustaleniu kiedy zostały wybudowane kwestionowane obiekty. Zarzut ten również okazał się nietrafny, bowiem jak wynika z akt sprawy, organ swoje ustalenia w tym zakresie oparł na wyjaśnieniach złożonych w toku oględzin przez pełnomocnika skarżących T. K. Skarżący, kwestionując ustalenia organu w tym zakresie postulowali, aby przeprowadzono dowód z ich przesłuchania. Nie wskazali jednak jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie miałoby wyjaśnienie tej okoliczności, skoro nie zaprzeczają temu, iż nie posiadają pozwolenia na wybudowanie kwestionowanych obiektów, nie wskazali również czego miałyby dotyczyć szczegółowe wyjaśnienia i jakie miałoby to znaczenie dla oceny materiału dowodowego. Końcowo wskazać również należy, że niezasadny jest wyartykułowany w uzasadnieniu skargi zarzut, odnoszący się do niewyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji braku określenia terminu rozbiórki. Wbrew twierdzeniom skarżących organ II instancji wyjaśnił, że decyzja wydana na podstawie art. 48 p.b. nie wymaga określenia daty rozbiórki bowiem staje się ona wykonalna niezwłocznie po tym, jak orzeczenie w tym zakresie stanie się prawomocne. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – j.t. ze zm.), skargę oddalił.