II SA/Sz 1085/16
PostanowienieWSA w Szczecinie2017-04-18
Skład orzekający: Monika Bieńkowska
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy osoba posiadająca znaczący majątek i generująca wysokie dochody z działalności gospodarczej może zostać uznana za osobę, której należy przyznać prawo pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w postępowaniu administracyjnym?Ratio decidendi
Wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych został oddalony, ponieważ wnioskodawca, pomimo deklarowanego braku środków, posiada znaczący majątek (nieruchomości, maszyny, pojazdy) oraz generuje wysokie dochody z działalności gospodarczej i dzierżawy, co pozwala mu na poniesienie kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Posiadanie majątku, który nie jest obciążony prawami osób trzecich, zasadniczo wyklucza możliwość zwolnienia od kosztów sądowych.Stan faktyczny
Wnioskodawca M. G. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych od skargi kasacyjnej. Wniosek został złożony po tym, jak Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę wnioskodawcy i jego żony na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wnioskodawca argumentował, że nie stać go na uiszczenie wpisu od skargi kasacyjnej, podając jako podstawę swojej sytuacji finansowej posiadany majątek (nieruchomości, maszyny, pojazdy) oraz dochody z działalności gospodarczej i dzierżawy, a także zobowiązania stałe i wydatki.Rozstrzygnięcie
Odmówiono przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.Pełny tekst orzeczenia
Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Monika Bieńkowska po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie wpisu od skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi R. S. i M. G. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie sprostowania decyzji p o s t a n a w i a: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę R.S. i M. G. na opisane w sentencji postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Skarżący reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika złożyli w przewidzianym terminie skargę kasacyjną od rzeczonego wyroku WSA.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi kasacyjnej w kwocie [...] zł, M. G. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie wpisu od skargi kasacyjnej wynoszącego [...] zł.
W motywach wniosku podał, że nie stać go na uiszczenie żądanego wpisu sądowego. Wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z trzema synami. Posiadany majątek to: mieszkanie o powierzchni [...]2 o wartości ok. [...] zł, dom o powierzchni[...] o wartości ok. [...] zł, działka o pow. [...]2 i wartości ok. [...] zł położona , działka o pow. [...]2 o wartości ok. [...] zł położona , działka o pow. [...]2 o wartości ok. [...] zł położona , działka o pow. [...]2 o wartości ok. [...] zł położona , działka o pow. [...]2 o wartości ok. [...] zł położona , działka o pow. [...]2 o wartości ok. [...] zł położona.
Ponadto skarżący posiada koparkę [...] o wartości [...] zł, trzy [...] zł.
Źródło utrzymania stanowi dochód osiągany z prowadzonej działalności gospodarczej, który za rok[...] wyniósł [...] oraz z tytułu dzierżawy wynoszący za rok [...] zł, zatem miesięczna kwota dochodu wynosi ok. [...] zł.
Zobowiązania stałe i wydatki to: pożyczka od osoby prywatnej w wysokości [...] zł koszty utrzymania rodziny, podatek od nieruchomości[...] zł, opłaty za media oraz koszty leczenia.
Starszy referendarz sądowy, oceniając wniosek o przyznanie prawa pomocy, zważył:
Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. Stanowi ono realizację uprawnień wynikających z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji R P oraz art. 6 Konwencji o ochronie prawa człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 roku, Nr 61, poz. 284 ze zm.). Wskazać jednak należy, iż prawo dostępu do sądu nie ma charakteru absolutnego i może być przedmiotem uzasadnionych prawnie ograniczeń. W przypadku, gdy dostęp jednostki do sądu jest ograniczony, czy to przez działanie prawa, czy faktycznie, ograniczenie tego prawa nie będzie sprzeczne ze wskazanymi wyżej przepisami Konstytucji i Konwencji, gdy ograniczenie dostępu do sądu nie narusza samej istoty tego prawa i gdy zmierza do realizacji uzasadnionego prawnie celu oraz gdy zachowana została rozsądna relacja proporcjonalności pomiędzy stosowanymi środkami a celem, do realizacji którego stosowane środki zmierzały. Stąd ograniczona ilość funduszy publicznych dostępna na udzielanie pomocy prawnej sprawia, że koniecznością systemu wymiaru sprawiedliwości jest przyjęcie procedury selekcji, a sposób, w jaki ta procedura funkcjonuje w poszczególnych sprawach, winien być pozbawiony arbitralności lub dysproporcjonalności i nie powinien rzutować na istotę prawa dostępu do sądu (por. wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 16 lipca 2002 roku w sprawie P., C. i S. vs. WB nr [...], opubl. Lex nr 75481).
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 P.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
W rozpoznawanej sprawie skarżący w związku z wniesioną skargą kasacyjną domaga się zwolnienia od wpisu od skargi kasacyjnej. Wpis ten wynosi[...] zł. Zatem należy zbadać, czy skarżący wykazał, że uiszczenie przez niego kwoty [...]zł spowoduje uszczerbek utrzymania koniecznego.
Kierując się opisanymi przesłankami nie sposób stwierdzić, iż skarżący spełnił przesłankę do przyznania mu prawa pomocy w postaci częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. W ocenie orzekającego osoba uzyskująca dochody miesięczne w granicach ok. [...] zł netto jest w stanie ponieść pełne koszty postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Nadto trudno uznać skarżącego za osobę ubogą wymagającą pomocy państwa w sytuacji gdy jak wynika ze złożonego oświadczenia jest posiadaczem mieszkania o pow. m2, domu o powierzchni m2, sześciu działek w tym pięciu położonych o pow. [...], nadto koparki i czterech samochodów. Wartość tylko tych składników znacząco przewyższa należne koszty sądowe. Wyjaśnić należy, że w orzecznictwie ukształtował się pogląd, że posiadanie majątku, w zasadzie wyklucza możliwość zwolnienia od kosztów sądowych, zwłaszcza w sytuacji, gdy majątek ten nie jest obciążony prawami osób trzecich i w żaden inny sposób nie została ograniczona możliwość jego zbycia (postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 713/09).
Podkreślić należy, że instytucja prawa pomocy nie bez przyczyny określana jest często mianem "prawa ubogich". Prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł, a do takiej kategorii osób skarżący z pewnością nie należy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 17.07.2026. · Źródło