II SA/Sz 1086/07

Dnia 7 lutego 2008 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki Sędzia WSA Barbara Gebel Protokolant: Beata Radomska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2008 roku sprawy ze skargi A. S. na decyzję Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia czynności materialnotechnicznej dotyczącej wprowadzenia zmian do operatu ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. Starosta, po rozpoznaniu wniosku A S z dnia (...)., decyzją z dnia (...)., nr (...), na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027), §47 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), odmówił uchylenia czynności materialno-technicznych dotyczących wprowadzenia do operatu ewidencji gruntów i budynków zmiany rodzaju użytku gruntowego z "Bz-LsIII" na "LsIII" w działce nr (...) stanowiącej własność A S położonej w mieście (...). W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w zw. z §44 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz pilną potrzebą zaktualizowania operatów ewidencyjnych wynikającą z wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2003 r. ustaw o podatkach lokalnych, podatku rolnym i leśnym, zostały wykonane przez firmę "(...)" Geodezja i Kartografia ze S prace związane z aktualizacją operatu ewidencyjnego na terenie miasta i gminy (...). Praca została zaewidencjonowana w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej pod pozycją (...). Operat geodezyjny, będący wynikiem tej pracy, został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 29 grudnia 2003 r. W skład operatu wchodził między innymi wykaz zmian danych ewidencyjnych. Wykaz zmian w nowym stanie posiadania określał faktyczny sposób użytkowania przedmiotowej działki nr (...) Zgodnie z tym wykazem, użytek "Bz-LsIII" o pow. 2,4373 ha został zmieniony na "LsIII". Zmiana do części opisowej operatu ewidencyjnego została wprowadzona (...) o czym właściciel nieruchomości został poinformowany stosownym zawiadomieniem. Właściciel nieruchomości nie wniósł zastrzeżeń, co do charakteru wprowadzonej zmiany w oznaczeniu użytku. Starosta wyjaśnił, że dalsze zmiany w operacie są zgodne z faktycznym stanem użytkowania nieruchomości. O powyższym świadczy to, że w trakcie prac geodezyjnych związanych z podziałem działki (...) na działki (...) realizowanych we wrześniu 2005 r. na wniosek właściciela zostały wprowadzone do operatu ewidencyjnego kolejne zmiany. Wykonawca prac stwierdził na gruncie brak zabudowań i użytek "Bz-LsIII" o powierzchni 0,2579 ha został zmieniony na użytek "LsIII". Dodatkowo, w trakcie tych prac, na wniosek właściciela usunięto numer adresowy nieruchomości. Ponadto, w roku 2005 właściciel nie wniósł zastrzeżeń do decyzji Starosty znak (...)) z dnia (...) w sprawie określenia zadań z zakresu gospodarki leśnej dla działek nr (...), która to decyzja, opracowana na podstawie uproszczonego planu urządzania lasu, stanowiła podstawę dla właściciela do prowadzenia prac związanych z pozyskiwaniem drewna. Starosta stwierdził, że wykonawca prac geodezyjnych prawidłowo określił rodzaj użytku gruntowego przedmiotowej działki jako las, ponieważ jest on zgodny z definicją lasu wyrażoną w art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2000 r. Nr 56, poz. 679 ze zm.), a art. 20 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nakazuje prowadzenie ewidencji gruntów i budynków w części dotyczącej lasów z uwzględnieniem przepisów o lasach. Potwierdzenie takiego stanu rzeczy przyniósł wynik przeprowadzonych na gruncie dnia (...) oględzin nieruchomości. Zdaniem Starosty, podnoszony przez wnioskodawcę w swoich pismach zarzut, że w chwili wprowadzenia zmian do ewidencji, gruntów i budynków na terenie działki nr (...) znajdowały się urządzenia służące rekreacji i wypoczynkowi, tj. (budynki, kempingi, studnia, urządzenia wodne, kanalizacyjne, sieć uzbrojenia podziemnego, słupy eNN, lampy eNN, strzelnica sportowa, ścieżki i alejki służące komunikacji, rekreacji i wypoczynkowi jest bezzasadny, gdyż nie znajduje potwierdzenia w wynikach oględzin nieruchomości oraz w innych dokumentach zebranych w trakcie postępowania. Organ wskazał, że w operacie szacunkowym opracowanym w kwietniu 1998 r. w związku ze sprzedażą nieruchomości, przedmiotem wyceny był jedynie grunt oraz zadrzewienie. Wyceniana nieruchomość została określona jako niezagospodarowana. W akcie notarialnym z tego samego roku, nieruchomość opisano jako "zabudowaną byłym ośrodkiem wypoczynkowym". Z powyższego Starosta wywiódł, że przynajmniej od roku 1998 nieruchomość nie jest wykorzystywana na cele rekreacyjne - wypoczynkowe, dlatego też nie można w operacie ewidencyjnym zaliczyć tej nieruchomości do terenów rekreacyjno wypoczynkowych, ponieważ nie spełnia ona kryteriów określonych w załączniku nr 6 pkt 3 ppkt 1 do rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. A S złożył odwołanie od powyższej decyzji podnosząc liczne zastrzeżenia do działań organów podjętych w ramach przedmiotowego postępowania, w szczególności naruszenia art. 75, art. 77-80, art. 86, art. 87 kpa, oraz pominięcie przepisów rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, jak i nieustosunkowanie się przez organ I instancji do błędów popełnionych przez PODGiK i Starostwo Powiatowe, PODGiK i Starostwo Powiatowe w (...) oraz Urząd Miejski w (...), polegające na braku konsekwencji w stosowaniu w/w rozporządzenia. Odwołujący się podjął obszerną polemikę z argumentacją zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odnosząc się do kwestii związanych z merytoryczną oceną dowodów w zakresie ustalenia właściwego oznaczenia użytku gruntowego. W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek złożonego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia (...)., nr (...), w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 w związku z art. 7d pkt 1 i art. 22 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, § 47 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz orzekł o odmowie wprowadzenia zmiany w części opisowej i kartograficznej operatu ewidencji gruntów i budynków w postaci wprowadzenia symbolu "Bz" w miejsce dotychczasowego "LsIII" w działce ewidencyjnej nr (...) (nr przed podziałem) o powierzchni 2,6952 ha położonej w mieście (...), stanowiącej własność A S. Uzasadniając decyzję organ stwierdził, że w przeprowadzonym przez Starostę postępowaniu nadmiernie skoncentrowano się na kwestii podtrzymania dokonanej uprzednio czynności materialno-technicznej, w której to na podstawie wykazu zmian danych ewidencyjnych, sporządzonego przez wykonawcę roboty geodezyjnej zarejestrowanej w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej pod nr (...), dokonał zmian w operacie geodezyjnym, kosztem prawidłowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowym postępowaniu, w sytuacji gdy dowody te, zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, były istotne dla podjęcia właściwego rozstrzygnięcia. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie administracyjne i podjęte rozstrzygnięcie były błędne, albowiem podjęte postępowanie miało wyjaśnić "jaki użytek winien być przyjęty zgodnie z rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków w przedmiotowej działce "Bz" czy "LsIlI", a nie rozstrzygać o poprawności wykonanej czynności materialno-technicznej dotyczącej wprowadzenia do operatu ewidencji gruntów i budynków zmiany rodzaju użytku gruntowego z "Bz-LsIII" na "LsIII" w działce ewidencyjnej nr (...) (nr przed podziałem) położonej w mieście (...), stanowiącej własność A S. Jednakże, zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, należało uznać, iż w stanie obecnym, w sytuacji, gdy w dniu (...)na podstawie art. 19 ust. 3 ustawy o lasach, w związku ze sporządzoną wg stanu na dzień 1 stycznia 2005 r. inwentaryzacją stanu lasu dla działki ewidencyjnej nr (...) (nr przed podziałem) Starosta wydał decyzję nr (...), znak: (...), w której określił dla przedmiotowej działki zadania z zakresu gospodarki leśnej, należało problem rozpatrzyć całościowo i uznać, że użytek na działce ewidencyjnej nr (...) (nr przed podziałem) stanowi "LsIlI". A S zaskarżył tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia (...)., sygn. akt (...) uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd zwrócił uwagę, że we wniosku z dnia 13 października 2005 r. skarżący żądał uchylenia czynności materialno-technicznej i sprostowania wpisu dokonanego w ewidencji gruntów i budynków w 2003 r. dotyczącego działki nr (...) w miejscowości (...) (robota geodezyjna (...)). Organ I instancji, działając w granicach wniosku strony, odmówił uchylenia czynności materialno-technicznych dotyczących wprowadzenia do operatu ewidencji gruntów i budynków zmiany rodzaju użytku gruntowego z "Bz-LsIII" na "LsIII" w działce numer (...). Jednakże Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego rozpoznając sprawę nie zwrócił uwagi, że jest związany granicami wniosku strony. Rozstrzygnięcie zawarte w sentencji zaskarżonej decyzji jest niepełne, gdyż nie odnosi się do czynności materialno-technicznych, których strona domagała się uchylenia. Tym samym organ odwoławczy naruszył przepisy prawa procesowego, których to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego winien rozpatrzyć ją w kontekście zbadania zasadności żądania uchylenia czynności materialno-technicznej związanej z wprowadzeniem zmian do operatu ewidencji gruntów i budynków. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia (...)., nr (...), powołując się na art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 7b ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 7d pkt 1 i art. 22 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, § 47 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, treść wymienionych w podstawie prawnej przepisów i stwierdził, iż w stanie obecnym, w sytuacji, gdy w dniu (...)., na podstawie art. 19 ust. 3 ustawy o lasach, w związku ze sporządzoną według stanu na dzień 1 stycznia 2005 r. inwentaryzacją stanu lasu dla działki ewidencyjnej nr (...) (przed podziałem) Starosta wydał decyzję nr (...), znak: (...), w której określił dla przedmiotowej działki zadania z zakresu gospodarki leśnej, należało uznać, że użytek na działce ewidencyjnej nr (...) (przed podziałem) stanowi "LsIlI". Dodatkowe dowody istnienia lasu na przedmiotowej działce przedstawia fragment mapy glebowo rolniczej miasta (...) z 1975 r., oraz fragment mapy klasyfikacyjnej miasta (...) z 1961 r., na której przedstawiono "LsIlI" jako użytek w działce nr (...). Zaznaczyć przy tym należy, iż właściciel nie wniósł sprzeciwu do postanowień w/w decyzji i korzystał z nich poprzez prowadzenie wycinki drzew na działkach (...). Także charakter jego działań nie znajduje potwierdzenie w tym, że stara się użytkować wskazane powyżej działki jako tereny rekreacyjne i ośrodek wypoczynkowy (usunięcie numeru adresowego nieruchomości). Odnosząc się do wniosków A S dotyczących unieważnienia wykonanej w 2005 r. inwentaryzacji stanu lasu, uchylenia decyzji Starosty z dnia (...)., nr (...) ustalającej zadania z zakresu gospodarki leśnej dla działki nr (...) (przed podziałem), a także o wskazanie winnych powstałej sytuacji i ich ukaranie, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wyjaśnił, że są one niemożliwe do zrealizowania, gdyż nie leżą w jego kompetencjach. Natomiast o wyjaśnienia, dlaczego Starostwo Powiatowe zawiadamia po 10 miesiącach organy podatkowe, w celu uzyskania kompletnej informacji, należałoby zwrócić się bezpośrednio do Starosty wykonującego te zadania. A S zaskarżył tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący stwierdził, że działanie organów zmierzające do pozbawienia go możliwości wykonywania działalności gospodarczej o funkcji rekreacyjnej na gruncie, na którym działalność tego typu była prowadzona przez wiele lat i jest wpisana w historię miasta (...), jest sprzeczne z art. 22 Konstytucji RP. Na podstawie czynności materialno-technicznej polegającej na aktualizacji ewidencji gruntów i budynków pozbawiono skarżącego, jako właściciela gruntu, możliwości wykorzystania nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem obowiązującym w momencie zakupu nieruchomości w stosunkowo krótkim czasie po dokonaniu transakcji sprzedaży gruntów przez miasto (...) (akt notarialny Rep. A (...)oraz natychmiast po utracie mocy planu zagospodarowania przestrzennego miasta (...) (22 grudnia 2003 r.). Zmianę rodzaju użytku gruntowego z "Bz-LsIII" na "LsIII" wprowadzono do części opisowej operatu ewidencyjnego już 19 stycznia 2004 r. W ocenie skarżącego, pracownicy powiatowej inspekcji geodezyjnej wykazali się najpierw zaniedbaniami, a następnie nadgorliwością. Zaniedbanie polegało na tym, iż zgodnie z rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków, weryfikację treści mapy ewidencyjnej "przeprowadza się w każdym obrębie co najmniej raz na 15 lat, obejmując nią cały obszar obrębu" (§ 54, ust. 4). Ze sformułowania w decyzji Starosty z dnia (...)., że "z pewnością można stwierdzić, że przynajmniej od roku 1988 nieruchomość nie jest wykorzystywana na cele rekreacyjno-wypoczynkowe" wynika, że pomiar aktualizacyjny nie był wykonywany od co najmniej 1988 r. mimo, iż już w/w rozporządzenie w § 6 ust. 1 zapewniało, że "prowadzenie ewidencji jest działaniem ciągłym", natomiast w § 6 ust. 2 zapisano, że działania stosownych służb geodezyjnych mają zapewnić aktualność ewidencji. W wyniku zaniedbań pod koniec 1998 r. sprzedano nieruchomość oznaczoną w ewidencji gruntów jako Bp-LsIII, mimo iż według wiedzy służby geodezyjnej nieruchomość ta zatraciła charakter terenu zabudowanego, co potwierdził rzeczoznawca majątkowy, który nie uwzględnił obiektów budowlanych w wycenie nieruchomości (operat szacunkowy z dnia (...).). Na skutek zmiany rodzaju użytku doszło do zmiany przeznaczenia terenu, bo tym działaniem ograniczono możliwość zagospodarowania nieruchomości. Gdyby aktualizacji dokonano w okresie obowiązywania planu miejscowego, to aktualizacja ewidencji gruntów i budynków nie zmieniłaby możliwości zagospodarowania działki, bo o tym decyduje plan miejscowy na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W momencie braku planu zapisy ewidencji mogą pozbawić właściciela gruntu możliwości inwestycyjnych, mimo sprzyjających zapisów w studium uwarunkowań. Mając powyższe na uwadze skarżący sformułował szereg pytań, m.in. kto zrekompensuje straty z tego tytułu, czy tak ma wyglądać zarządzanie przestrzenią, czy na tym polegać ma zachęta dla inwestorów? A S przyznał, że być może popełnił błędy proceduralne związane procesem aktualizacji gruntów. Jednocześnie poddał w wątpliwość dobrą wolę organów geodezyjnych do usunięcia nieporozumień. Odnosząc się do faktu zaakceptowania decyzji Starosty nr(...) dotyczącej zadań z zakresu gospodarki leśnej na okres od 1 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2015 r. A S wyjaśnił, że jako właściciel miał prawo pozyskania drzewostanu w celu odzyskania zainwestowanych środków pieniężnych oraz przygotowania gruntu pod inwestycje. Ustosunkowując się do przeprowadzonej w dniu 4 listopada 2005 r. wizji terenowej stwierdził, iż jej rezultat był znany jeszcze przed jej rozpoczęciem. "Cóż mogły zobaczyć osoby przeprowadzające oględziny w lesie, w którym od lat nie prowadzono działalności rekreacyjnej, jak nie drzewostan leśny ! Przecież to jest oczywiste. W 1998 r. Rada Miejska podjęła uchwałę Nr (...) w sprawie sprzedaży ośrodka wczasowego położonego w (...), przy ul. (...). W notarialnym akcie sprzedaży zapisano, iż transakcja dotyczyła nieruchomości zabudowanej byłym ośrodkiem wczasowym. Już wtedy, zgodnie z informacją podaną przez Starostę w decyzji z dnia (...), ośrodek ten nie funkcjonował co najmniej od 10 lat i popadał w ruinę. Każdy urzędnik wyższego szczebla powinien jednak wiedzieć, że na wartość rynkową nieruchomości wpływa nie tylko liczba i stan elementów składowych nieruchomości, ale przede wszystkim funkcja w planie miejscowym, a ta cecha jest bardzo cenotwórcza. Fakt istnienia na nieruchomości obiektów budowlanych pozwalał przypuszczać, że w przyszłości zakupiony teren będzie mógł być rewitalizowany, modernizowany i rozbudowywany. Na skutek braku środków finansowych nie doszło do rozpoczęcia inwestycji, a stare obiekty popadły w ruinę. Naturalną koleją rzeczy była ekspansja drzewostanu leśnego na czasowo nie użytkowane tereny. Ale czy istnienie drzewostanu w lesie jest wystarczającym dowodem na zmianę rodzaju użytku, bez uzyskania akceptacji właściciela nieruchomości? Chyba nie". Ponadto, skarżący wyjaśnił, że stale przebywa za granicą i z tego powodu nie wniósł zastrzeżeń co do rodzaju dokonywanej zmiany. Dalej A S wywiódł, że "gdyby jednak uznano, że postępowanie starosty jest jak najbardziej zgodne z prawem, to fakt sprzedaży ośrodka wypoczynkowego, który nie jest ośrodkiem wypoczynkowym (bo nie funkcjonował przez ostatnie lata); terenu zabudowanego, który nie jest terenem zabudowanym (bo budynki w zasadzie nie istniały) i działki rekreacyjnej, która nie jest działką rekreacyjną (bo z winy gminy nie uchwalono nowego planu miejscowego) można by uznać za nadużycie i żądać unieważnienia transakcji wraz z rewaloryzacją poniesionych i kosztów oraz należnym zadośćuczynieniem za poniesione straty moralne." Następnie A S , powołując się na znane mu sprawy dotyczące podatku od nieruchomości i podatku rolnego, wskazał na niejednolitość wykładni stosowanej przez organy w tych postępowaniach. Skarżący zakwestionował przeprowadzoną przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego Kartograficznego interpretację informacji związanej z historią spornego użytku. Inspektor stwierdził, że "dodatkowe dowody istnienia lasu na przedmiotowej działce przedstawia fragment mapy glebowo-rolniczej miasta (...) z 1975 r., oraz fragment mapy klasyfikacyjnej miasta (...) z 1961 r., na której przedstawiono "LsIII" jako użytek w działce nr (...)" - jako potwierdzenie słuszności tezy, iż jest to las. Po pierwsze: w owym czasie na tym terenie funkcjonował ośrodek wypoczynkowy. Po drugie: istnienie lasu i jeziora spowodowało, że na tym obszarze rozwinęła się funkcja rekreacyjna. Po trzecie: od kiedy na mapach glebowych wykazuje się oznaczenia Bp? Nikt nie kwestionuje, że na działce nr (...) rósł i nadal rośnie drzewostan leśny. Tyle tylko, że w tym lesie zlokalizowany był ośrodek wypoczynkowy z odpowiednim uzbrojeniem terenu. Z tego względu użytek oznaczono jako Bp-LsIII. Gdyby tam nie było drzewostanu leśnego, to nie byłoby również prawej strony wyżej przytoczonego oznaczenia użytku. Prawdopodobnie każdy, kto by wykonał rekonesans w lesie zauważyłby, że rośnie drzewostan leśny. Nie zmienia to jednak faktu, że powinna być zachowana możliwość kontynuowania funkcji rekreacyjnej z możliwością budowy obiektów odpowiadających temu przeznaczeniu. Potwierdza to aktualne studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania miasta (...), w którym zapisano, iż jest to "strefa turystyki i rekreacji". Zadziwiające jest również to, że Burmistrz (...) nie widział nic złego w podziale działki nr (...) i zatwierdził w dniu 8 września 2004 r. projekt podziału na 50 działek. Dla Burmistrza było chyba oczywiste, że podział ten jest związany z możliwością realizacji na wydzielonych działkach funkcji rekreacyjnej, ponieważ w innym przypadku podział byłby nieuzasadniony. Walorów tego terenu stara się nie zauważać Starosta i podległa mu służba geodezyjna. Zdaniem skarżącego, organy zlekceważyły również opinię dotyczącą poprawności zamiany rodzaju użytku gruntowego wykonaną przez zespół prof. (...)z UWM w (...)e. A S wniósł o unieważnienie zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia z uwzględnieniem wyrządzonej skarżącemu krzywdy. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie. Dwoma pismami z dnia (...) które dotarły do Sądu tego samego w trakcie rozprawy, A S zwrócił się o uwzględnienie w sprawie istotnych, w jego ocenie, materiałów, tj. ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz materiałów dydaktycznych otrzymanych od prof. (...), którego opinię z 2007 r. przedłożył wcześniej do akt sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przeprowadzona kontrola zaskarżonego orzeczenia w ramach określonych przez art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), tj. pod względem zgodności z prawem, doprowadziła Sąd do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem wydając decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie naruszył prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W związku z tym, że jak wskazano we wcześniejszej części uzasadnienia, sprawa wniosku A S z dnia (...). o uchylenie czynności materialno-technicznej podlegającej na wprowadzeniu zmian do operatu ewidencji gruntów i budynków na podstawie operatu(...), mocą której na działce nr (...) zostało zmienione oznaczenie użytku z "Bz-LsIII" na "LsIII", była już przedmiotem badania przez tut. Sąd, w pierwszej kolejności należało rozważyć, czy ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uwzględnił wskazówki zawarte w wyroku z dnia (...)., sygn. akt (...) W tym miejscu zasadne wydaje się wyjaśnienie, że stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W przywołanym wyżej wyroku Sąd stwierdził, że ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy winien rozpoznać ją w kontekście zbadania zasadności żądania uchylenia czynności materialno-technicznej związanej z wprowadzeniem zmian do operatu ewidencji gruntów i budynków. Dokonana przez ten pryzmat ocena zaskarżonej decyzji wykazała, że zalecenia Sądu wyrażone w wyroku z dnia (...). zostały wykonane. Organ utrzymując w mocy rozstrzygnięcie Starosty z dnia (...)., nr (...) zajął stanowisko w sprawie żądania wyrażonego przez A S we wniosku z dnia (...). Przechodząc do merytorycznej oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności należy zauważyć, że w myśl art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027), ewidencja gruntów i budynków to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie (art. 22 ust. 1 w/w ustawy). Sposób prowadzenia ewidencji i wprowadzania do niej zmian został uregulowany w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Zgodnie z §44 pkt 2 tego rozporządzenia, do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek i mogą wynikać, m.in. z opracowań geodezyjnych i kartograficznych oraz ostatecznych decyzji administracyjnych. Zgodnie z §35 i §45 ust. 2 pkt 7 cyt. rozporządzenia, źródłami danych ewidencyjnych niezbędnych do założenia oraz do aktualizacji ewidencji są, m.in. wyniki oględzin. Przyjęcie do zasobu opracowań geodezyjnych i kartograficznych ma ten skutek, że obliguje organ prowadzący ewidencję do aktualizacji ewidencji z urzędu (§46 ust. 1 i ust. 2 pkt 2). Aktualizacja operatu ewidencyjnego z urzędu dokonywana jest w trybie czynności materialno-technicznej. Gdy z dokonaną zmianą nie zgadza się właściciel gruntów, organ przeprowadza w trybie §47 ust. 3 rozporządzenia postępowanie wyjaśniające zakończone wydaniem decyzji administracyjnej dotyczącej rozpatrywanej sprawy. Oczekiwaniem skarżącego wyrażonym w jego wniosku było uchylenie czynności wprowadzenia w dniu 19 stycznia 2004 r. zmian do ewidencji gruntów i budynków na mocy opracowania KERG z 2003 r. Czyniąc zadość wnioskowi A S organ miałby wycofać uprzednio wprowadzoną w ewidencji zmianę i przywrócić stan ewidencji sprzed dokonania kwestionowanej aktualizacji. W ocenie Sądu, takie działanie naruszałoby prawo, bowiem byłoby niezgodne z aktualnym stanem nieruchomości. Jak wynika z poczynionych w trakcie postępowania ustaleń, na dzień wydawania zaskarżonej decyzji, a w takim stanie faktycznym i prawnym organ był zobowiązany zająć stanowisko w sprawie, na przedmiotowym gruncie brak było obiektów lub urządzeń, które pozwalałyby na uznanie, że jest to teren zabudowany i zurbanizowany o charakterze rekreacyjno-wypoczynkowym, który winien być oznaczony symbolem "Bz". Okoliczność ta w gruncie rzeczy jest w sprawie niesporna. Nadto, w uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż na całej powierzchni terenu objętego wcześniejszą aktualizacją, prowadzona jest gospodarka leśna. W oparciu o takie, niewadliwe w ocenie Sądu, ustalenia, Starosta, będąc zobowiązany do utrzymywania ewidencji gruntów i budynków w stanie aktualności, nie mógł przychylić się do wniosku A S. Działanie organu w tym zakresie nie ma charakteru uznaniowego, w związku z czym, organowi nie można było zarzucić pominięcia interesu strony. Nie jest możliwe do zaakceptowania żądania skarżącego, aby w aktualnym stanie nieruchomości i obowiązującym stanie prawnym organy, w wyniku uchylenia czynności materialno-technicznej, przywróciły taki zapis ewidencji jaki był przed rokiem 2004, bowiem treść danych ewidencyjnych nie odpowiadałaby rzeczywistemu stanowi nieruchomości i byłaby sprzeczna z zasadami prowadzenia ewidencji, która ma odzwierciedlać aktualny stan gruntów. Kwestią odrębną jest dotychczasowe lub obecne przeznaczenie terenów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, które to przeznaczenie zapisane w planie nie musi być zbieżne z faktycznym sposobem użytkowania gruntów i wynikającym z tego oznaczeniem go w ewidencji. Niewątpliwie, z punktu widzenia planów inwestycyjnych skarżącego, utrata mocy ówczesnego i brak aktualnego planu miejscowego stanowi istotne utrudnienie w zrealizowaniu celów gospodarczych. Podnoszone w skardze okoliczności takie jak: wcześniejsza opieszałość organu prowadzącego ewidencję gruntów, utrata ważności planu wkrótce po dokonanej aktualizacji, obecny brak planu, zapisy w studium, nie mogą jednak wpłynąć na ocenę prawidłowości stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji. Przedstawione szeroko w skardze okoliczności związane z kupnem nieruchomości w 1998 r. jako terenu rekreacyjnego oraz rozważania co do możliwości unieważnienie tej umowy i ewentualne roszczenia skarżącego w stosunku do Gminy (...), wykraczają poza zakres sprawy administracyjnej i nie mogły być przedmiotem rozważań sądu administracyjnego. Odnosząc się do złożenia przez skarżącego materiałów dydaktycznych oraz wydruku treści ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych Sąd wyjaśnia, że przedmiotem niniejszej sprawy nie były decyzje lub działania organów związane ze stosowaniem w/w ustawy i ochroną gruntów rolnych i leśnych lub wyłączeniem gruntów z produkcji rolnej lub leśnej. Ewentualne badanie zasadności działań organów w kwestii wyłączenia lub odmowy wyłączenia gruntów skarżącego z określonej produkcji, jeśli takowe zostały przezeń podjęte, mogą być skontrolowane w odrębnym postępowaniu, po uprzednim wyczerpaniu przez stronę środków procesowych przewidzianych przepisami procedury administracyjnej. Sąd zauważył, że w podstawie zaskarżonej decyzji organ mylnie powołał się na art. 138 § 1 pkt 2 kpa, gdy tymczasem, zgodnie z niebudzącą wątpliwości treścią rozstrzygnięcia, winien to być art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Zdaniem Sądu, uchybienie to, oceniane w kontekście treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegając podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, na mocy art. 151 w/w ustawy, orzekł jak w sentencji.