II SA/Sz 1088/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder /spr./ Asesor WSA Arkadiusz Windak Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Płocharska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2005 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej A. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 51 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późniejszymi zmianami) i art. 104 Kpa zatwierdził projekt budowlany – zamienny, dotyczący zmiany sposobu użytkowania i przebudowy istniejącego lokalu użytkowego [...], znajdującego się przy ul. [...] w [...], na małą gastronomię – [...] oraz udzielił B. K. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania i przebudową istniejącego lokalu użytkowego [...] , znajdującego się przy ul. [...] w [...], na małą gastronomię – [...]. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił następujący stan faktyczny sprawy. W dniu [...] r. organ administracji architektoniczno-budowlanej w [...] wystąpił z wnioskiem do organu nadzoru budowlanego o przeprowadzenie kontroli w lokalu użytkowym [...] znajdującym się przy ul. [...] w [...] załączając pismo Wspólnoty Mieszkaniowej tej nieruchomości, informujące o przystąpieniu przez właściciela lokalu użytkowego do jego remontu i modernizacji przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. W wyniku dokonanych w dniu [...] r. oględzin na terenie przedmiotowego lokalu użytkowego, stwierdzono wykonanie następujących robót: -wyburzenie ścianki wypełniającej poprzednio istniejący otwór drzwiowy oraz likwidację poprzednio istniejącego pomieszczenia W.C., - wydzielenie nowego pomieszczenia W.C. dla personelu, Ze względu na to, że zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a wykonany zakres robót w ocenie organu wymagał takiej decyzji, organ nadzoru budowlanego postanowieniem z dnia [...] r. wstrzymał prowadzenie dalszych robót budowlanych w przedmiotowym lokalu użytkowym oraz nakazał inwestorowi przedłożenie określonych dokumentów pozwalających na kontynuację dalszego toku postępowania administracyjnego. W dniu [...] r. została przedłożona wymieniona w postanowieniu dokumentacja, co pozwoliło na wydanie w dniu [...] r. decyzji nakazującej inwestorowi B. K. wykonanie określonych czynności, mających na celu doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem i możliwości wystąpienia o udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych w przedmiotowym lokalu użytkowym, poprzez przedłożenie projektu budowlanego zamiennego sporządzonego zgodnie z art. 20 , 33 i 34 ustawy Prawo budowlane w terminie do 30 czerwca 2004 r. W dniu [...] r. inwestor przedłożył wymagane dokumenty, co w ocenie organu nadzoru budowlanego wyczerpywało wykonanie obowiązków nałożonych w decyzji. Zastrzeżenia Wspólnoty Mieszkaniowej A. z dnia [...] r. do złożonej dokumentacji technicznej oraz dokumentów formalno - prawnych zostały wyjaśnione przez inwestora w złożonych dokumentach jak i w oświadczeniu projektanta. Od decyzji organu I instancji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych odwołanie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa A., domagając się uchylenia decyzji ze względu na to, że inwestor B. K. nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Takiego prawa w przekonaniu Wspólnoty nie daje umowa o najem lokalu użytkowego ([...]) z dnia [...] r , ponieważ Spółka A. nie posiada tytułu prawnego do podpisania tej umowy jako "Wynajmujący". Miasto [...], jako pierwotny właściciel nieruchomości, nie ustanowiło odrębnej własności lokalu użytkowego [...], czego dowodem jest brak odnośnego wpisu do księgi wieczystej. Wymóg ten wynika z art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali (Dz. U. z 2000r. Nr 80, poz. 903). Pomieszczenia piwniczne, nazywane w projekcie jako "Lokal użytkowy [...]", są częścią wspólną nieruchomości przy ul. [...] w [...], zgodnie z księgą wieczystą nr KW [...] prowadzoną przez Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w [...], a więc są własnością Wspólnoty Mieszkaniowej A., na dowód czego przedłożyła wypis z rejestru gruntów. Wspólnota Mieszkaniowa upoważniła Zarząd Wspólnoty do odzyskania przedmiotowych pomieszczeń piwnicznych podejmując w dniu dnia [...] roku uchwałę w tej sprawie. Wobec bezprawnego zajmowania lokalu przez B. K., wystąpiła do Sądu Rejonowego w [...] z pozwem opróżnienie lokalu "[...]" z wszystkich osób i rzeczy oraz wydanie pomieszczeń piwnicznych właścicielowi. Inwestor, B. K. – według zapewnień odwołującej się -nigdy nie występował do Wspólnoty Mieszkaniowej A. o zgodę na przebudowę "lokalu użytkowego nr [...]". Uchwały nr [...] z dnia [...] r., nr [...] z dnia [...] r. i [...] z dnia [...] r. Wspólnoty Mieszkaniowej A. nie dotyczą- w jej przekonaniu - inwestora B. K., którego dotyczy przedmiotowa decyzja Inspektoratu Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Pomieszczenia piwniczne, nazywane w projekcie jako "Lokal użytkowy nr [...]" nie spełniają warunków samodzielnego lokalu użytkowego w rozumieniu art. 2, ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali (Dz. U. z 2000r. Nr 80, poz. 903). Wspólnota wskazała nadto na błędy w projekcie budowlanym. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej A. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że argumenty odwołującej się nie zasługują na uwzględnienie, albowiem w zaskarżona decyzja została wydana po wykonaniu przez inwestora czynności, nakazanych przez organ nadzoru budowlanego w celu doprowadzenia wykonanych samowolnie robót budowlanych w lokalu użytkowym [...] w budynku przy ul. [...] w [...], do stanu zgodnego z prawem. Ponadto inwestor złożył wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z dołączonych do oświadczenia dokumentów wynika, że B. K. jest najemcą przedmiotowego lokalu na podstawie umowy o najem lokalu użytkowego z dnia [...] r. , zawartej z właścicielem lokalu - Gminą [...], reprezentowaną przez Spółkę A. Gmina [...] stała się właścicielem nieruchomości przy ul. [...] na podstawie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Sporny lokal [...] funkcjonuje jako lokal użytkowy od [...] r., powstał więc na długo przed datą sprzedaży pierwszego lokalu mieszkalnego w tym samym budynku (co nastąpiło w [...] r.) i jest nadal własnością Gminy. Niezasadne jest więc twierdzenie skarżącej, że stanowi on część wspólną nieruchomości. Wspólnota Mieszkaniowa wyraziła zgodę na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania lokalu użytkowego [...] w uchwałach nr [...], [...] i [...] z [...] r. Fakt, że L. K., jako pełnomocnik inwestora, była wnioskodawcą i osobą zainteresowaną przebudową lokalu nie ma znaczenia w sprawie, bowiem ww.uchwały nie dotyczą konkretnej osoby, lecz zgody na określone roboty. Podobnie nie ma znaczenia w sprawie sposób powiadomienia o treści podjętych uchwał. Zarzuty dotyczące błędów w projekcie budowlanym nie zostały potwierdzone żadnymi dowodami. Projekt przebudowy został wykonany i zweryfikowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Ponadto projektant, arch. M. F. w piśmie z dnia [...] r., skierowanym do Inspektora Nadzoru Budowlanego odniósł się do zarzutów Wspólnoty. Wspólnota Mieszkaniowa A. wywiodła skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżąca zarzucała decyzji organu II instancji naruszenie art. 51 ust. 3 w związku z art. 33 ust. 2, pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w związku z art. 22 ust. 3, pkt. 5 i art. 23 ust. 3 ustawy o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994 r., polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego na przebudowę lokalu [...] znajdującego się w pomieszczeniach piwnicznych budynku przy ul. [...] w [...] oraz udzieleniu pozwolenia na budowę najemcy tego lokalu pomimo braku zgody właściciela przedmiotowego lokalu tj. Wspólnoty Mieszkaniowej A., na wykonanie przebudowy. Wskazując na powyższe uchybienia skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi Wspólnota podniosła, że na podstawie ustawy z dnia 10 maja 1990 roku - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych Gmina Miasto [...] nabyła nieruchomość przy ul. [...] w [...]. Jednakże, jeszcze przed nabyciem na własność tej nieruchomości, w dniu [...] roku ówczesny właściciel nieruchomości, Skarb Państwa, zbył na rzecz H. i W. F. własność lokalu nr [...] oraz udział we współwłasności nieruchomości. Skarb Państwa zachował własność pozostałych [...] lokali i współwłasność części wspólnych, do których zaliczył również sporne pomieszczenia piwniczne, określone jako lokal [...]. Twierdzenia swoje poparła dowodami w postaci umowy o ustanowieniu użytkowania wieczystego i sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] z dnia [...] r, decyzji Przedsiębiorstwa A. z dnia [...] roku Nr [...] ,wyceny szacunkową lokalu nr [...] sporządzona przez rzeczoznawcę dnia [...] roku. W przekonaniu skarżącej, w dniu nabycia własności Gmina Miasto [...] wstąpiła w stan prawny jaki istniał w dniu [...] roku, tj. nabyła własność [...] lokali mieszkalnych (o powierzchni użytkowej: [...] - [...] = [...] m2) oraz współwłasność w części [...] udziału w części wspólnej, do której należały również sporne pomieszczenia piwniczne (lokal [...]). Na mocy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000r. Nr 80, poz. 903) z dniem 1 stycznia 1995 roku właścicielem części wspólnych nieruchomości, a więc również lokalu użytkowego [...] została Wspólnota Mieszkaniowa A. Sprzecznie wobec tego ze stanem prawnym w zaskarżonej decyzji ustala organ, którego dotyczy skarga, że sporny lokal [...] jest nadal własnością Gminy, ponieważ lokal [...] stanowi część wspólną nieruchomości i jest własnością Wspólnoty Mieszkaniowej. Z powyższego wywodu wynika, że Spółka A. , jako pełnomocnik Gminy Miasto [...], nie miało prawa zawierać umowy o najem lokalu [...] z B. K., ponieważ właścicielem tego lokalu jest Wspólnota Mieszkaniowa A., a więc B. K. nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wspólnota Mieszkaniowa upoważniła Zarząd Wspólnoty do odzyskania przedmiotowych pomieszczeń piwnicznych w formie uchwały nr [...] z dnia [...] roku - załącznik nr [...]. Wobec bezprawnego zajmowania lokalu przez B. K. Wspólnota Mieszkaniowa A. wystąpiła do Sądu Rejonowego w [...] z pozwem (sygn. akt. [...]) o opróżnienie lokalu [...] z wszystkich osób i rzeczy oraz wydanie tych pomieszczeń piwnicznych właścicielowi, na dowód czego załączyła odpis pozwu. Skarżąca, Wspólnota Mieszkaniowa A., nie wyraziła zgody na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania lokalu użytkowego [...]. Inwestor, B. K., nigdy nie występował do Wspólnoty Mieszkaniowej A. o zgodę na przebudowę lokalu użytkowego nr [...]. Uchwały nr [...] z dnia [...] r, nr [...] z dnia [...] r. i nr [...] z dnia [...] z dnia [...] r. Wspólnoty Mieszkaniowej A., na które powołuje się organ i którego skarga dotyczy, nie odnoszą się do B. K. - inwestora, którego dotyczy przedmiotowa decyzja Inspektoratu Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nadto, uchwały te nigdy nie uprawomocniły się, ponieważ o ich treści (podjętych z udziałem głosów zebranych indywidualnie) nie zostali powiadomieni na piśmie przez Zarząd Wspólnoty wszyscy właściciele lokali tworzący Wspólnotę. Twierdzenie przez organ, którego skarga dotyczy, że "nie ma znaczenia sposób powiadomienia o treści podjętych uchwał" jest poważnym naruszeniem art. 23, ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali (Dz. U. z 2000r. Nr 80, poz. 903). Zawiadomienia wysłane w [...] roku przez Spółkę A. są prawnie nieskuteczne, ponieważ od dnia [...] roku Spółka A. nie pełniło już funkcji Zarządu Wspólnoty ani Zarządcy nieruchomości wspólnej przy ul. [...] w [...]. Skarżąca wskazywała organowi, którego skarga dotyczy, że projekt zatwierdzony zaskarżoną decyzją nie uwzględnia wymogów określonych wart. 2, ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali (Dz. U. z 2000r. Nr 80, poz. 903) odnośnie przegród oddzielających pomieszczenia lokalu [...] od pozostałych lokali i innych pomieszczeń piwnicznych. Przykładowo przegroda pomiędzy lokalem mieszkalnym nr [...] ([...]) i "lokalem nr [...]" nad wejściem do piwnicy (lokalu [...]) to ścianka drewniana z deski grubości [...] mm - nie jest to więc trwała ściana. Projekt zatwierdzony zaskarżoną decyzją nie przewiduje przebudowy tej ścianki chociaż nie spełnia ona warunków technicznych dla przegrody pomiędzy samodzielnymi lokalami a inwestor odmawia jakiejkolwiek konsultacji z właścicielem części wspólnej budynku. W projekcie przegrodę tą pokazano niezgodnie z rzeczywistym stanem w celu świadomego ukrycia tego problemu. W projekcie (rys. nr [...] Przekrój [...]) pokazano ściankę grubości około [...] cm bez podania z jakiego materiału jest ona wykonana - jest to niezgodne ze stanem faktycznym. Zastrzeżenia skarżącej potwierdziły się w trakcie realizacji przebudowy lokalu mieszkalnego nr [...] (lokal na [...] nad lokalem [...]), co wskazuje wpis kierownika budowy z dnia [...] r. w dzienniku budowy. W piśmie skierowanym do Sądu przez Wspólnotę Mieszkaniową w dniu [...] r., skarżąca podała dodatkowe motywy skargi. Przekonuje, że piwnice, w których zlokalizowany jest lokal użytkowy [...] są własnością Wspólnoty jako część wspólna nieruchomości. W tym stanie własnościowym na podstawie ustawy z dnia 10 maja 1990 roku - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych Gmina Miasto [...] nabyła na własność grunt pod budynkiem i [...] lokali mieszkalnych o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2 ([...] - [...] = [...]) oraz udziały w częściach wspólnych nieruchomości w wysokości [...]. Zgodnie z obowiązującymi w tym czasie przepisami Gmina posiadała wyłączność do zarządzania nieruchomością i posiadając w nieruchomości wspólnej wręcz monopolistyczną przewagę w udziałach Gmina mogła doprowadzić do zmiany udziałów w nieruchomości wspólnej poprzez włączenie powierzchni użytkowej lokalu użytkowego [...] do całkowitej powierzchni użytkowej budynku, a więc zmianę umowy o ustanowieniu użytkowania wieczystego i sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] z dnia [...] r. Gmina nie zrobiła tego, a nawet kontynuowała proces wyodrębniania kolejnych lokali mieszkalnych w budynku na zasadach przyjętych w umowie z dnia [...] roku, tj. przy ustalaniu udziału w częściach wspólnych dla właściciela kolejnego wyodrębnianego lokalu przyjmowano w mianowniku sumę powierzchni użytkowych tych samych [...] lokali w wysokości [...]m2. Na tych zasadach do czasu wejścia w życie w dniu 1 stycznia 1995 r. ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali ( Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903), Gmina wyodrębniła i sprzedała dotychczasowym najemcom lokal mieszkalny nr [...] o powierzchni użytkowej [...] m2 i udziale [...] oraz lokal mieszkalny nr [...] o powierzchni użytkowej [...] m2 i udziale [...]. Gdyby Gmina Miasto [...] przed wejściem w życie ustawy o własności lokali, zgodnie z kompetencjami, które jej przysługiwały w oparciu o ustawę o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, w związku z powstaniem nowego samodzielnego lokalu (w wyniku adaptacji części wspólnych, dokonanej po wyrażeniu wcześniej zgody przez Zarząd Gminy w uchwale), dokonała zmiany udziałów we współwłasności nieruchomości wspólnej, to lokal powstały w wyniku adaptacji byłby własnością Gminy. Bezspornym jest, że nie dokonano zmiany udziałów we współwłasności przed 1 stycznia 1995 roku, więc lokal [...] po wejściu w życie ustawy o własności lokali nie był własnością Gminy, lecz wchodził w skład nieruchomości wspólnej. Stanowił więc w odpowiednich ułamkowych częściach współwłasność wszystkich właścicieli lokali w tej nieruchomości. Dla zobrazowania tej sytuacji skarżąca sporządziła "Wykaz właścicieli lokali i ich udziałów w częściach wspólnych nieruchomości..."- w którym przedstawiono stan własnościowy nieruchomości na dzień [...] roku i na dzień 1 stycznia 1995 roku. Przepis art. 4 ustawy o własności lokali stanowi, że co do nie wyodrębnionych lokali oraz co do nieruchomości wspólnej dotychczasowemu właścicielowi przysługują takie same uprawnienia jakie przysługują właścicielom lokali wyodrębnionych. W rozpatrywanej sprawie, skoro lokal [...] nie został wyodrębniony, uprawnienia do tego lokalu przysługują Gminie Miasto [...] i właścicielom lokali wyodrębnionych w takich proporcjach, jakie wynikają z udziałów w częściach wspólnych. Dowodem, że przedmiotowe pomieszczenia piwniczne (lokal [...]) nie zostały wyodrębnione jest fakt, iż nie wydano zaświadczenia o samodzielności tego lokalu wymaganego w art. 2, ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r o własności lokali (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903), co potwierdza Gmina Miasto [...] pismem do Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] roku. Przedmiotowe pomieszczenia piwniczne, zwane lokalem [...], nie spełniają podstawowych warunków technicznych wymaganych przepisami prawa budowlanego, tj. rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 i Nr 44, poz. 434 oraz z 2000 r. Nr 16, poz. 214), jak również definicji o samodzielności lokalu ujętej w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r o własności lokali. Twierdzenie przez organ, którego skarga dotyczy, że lokal użytkowy [...] jest własnością Gminy Miasto [...] rażąco kłóci się ze stanowiskiem Gminy w kwestii własności lokalu użytkowego [...] ([...]), który jest zlokalizowany również w pomieszczeniu [...] obok lokalu użytkowego [...], ma podobną historię i sposób użytkowania a przez Gminę traktowany jest jako własność skarżącej i pożytki z jego najmu są przypisywane skarżącej. Przedstawione wyżej argumenty niewątpliwie były również podstawą przy rozpatrywaniu pozwu Gminy Miasto [...] przeciwko skarżącej - o uchylenie uchwały nr [...] Wspólnoty Mieszkaniowej A. z dnia [...] roku w sprawie własności lokalu użytkowego [...] przez Sąd Okręgowy w [...] Wydział [...] (sygn. akt [...]). Sąd ten oddalił powództwo wyrokiem z dnia [...] roku. Z przedstawionego powyżej wywodu wynika, że to skarżąca jest właścicielem lokalu użytkowego [...], a Gmina Miasto [...] dotąd nie przedstawiła tytułu własności do przedmiotowego lokalu, więc umowa najmu tego lokalu z dnia [...] r. nie może być dowodem stwierdzającym prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dniu jej wydania wykazała, że decyzja ta nie narusza prawa, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty skargi dotyczyły naruszenia prawa przez organy nadzoru budowlanego poprzez zatwierdzenie inwestorowi B. K. projektu budowlanego- zamiennego oraz udzieleniu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania lokalu użytkowego [...], zlokalizowanego w budynku przy ul. [...] w [...]. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 51 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 20016 ze zmianami) w związku z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy- Prawo budowlane (Dz.U. Nr 93, poz. 888). Przepis ten stanowił, iż właściwy organ po sprawdzeniu wykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Przepisy art. 35, z wyjątkiem przepisu ust. 1 pkt 1 lit. b, stosuje się odpowiednio. Organy nadzoru budowlanego nie zakwestionowały przedstawionego projektu zamiennego uznając, że został sporządzony zgodnie z zasadami projektowania tego typu obiektów przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane. Nadto organ odwoławczy badając zarzuty skarżącej uwzględnił wyjaśnienia projektanta zawarte w piśmie z dnia [...] r. W aktach sprawy znajduje się umowa najmu z dnia [...] r. wskazująca, że B. K. jest najemcą lokalu użytkowego [...] w budynku przy ul. [...] w [...]. Są też uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej w przedmiocie zgody na prowadzenie robót remontowych. Inwestor ma zatem dokument określający jego prawo do dysponowania nieruchomością w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr, 207, poz. 20016 ze zm.), ale co do tego prawa toczy się spór przed sądem powszechnym. Rozstrzygnięcia przeto wymaga, czy w takiej sytuacji możliwe jest wydanie decyzji zezwalającej na wznowienie robót wstrzymanych uprzednio na podstawie decyzji wydanej zgodnie z art. 50 Prawa budowlanego. Ustosunkowując się do tej kwestii, trzeba przypomnieć, że art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego ma następujące brzmienie: "Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Potrzebne więc jest przedstawienie dowodu, że inwestorowi przysługuje prawo własności lub inne prawo, którego treść zawiera dla inwestora uprawnienie do wniesienia obiektu budowlanego. Chodzi przy tym o stan aktualny. Organ administracji rozpoznający sprawę o udzielenie pozwolenia na budowę nie ma podstaw do wydania decyzji odmownej tylko z tego powodu, że wykazane przez inwestora w sposób niewadliwy prawo do dysponowania nieruchomością jest kwestionowane w postępowaniu przed sądem powszechnym. Posiadanie tytułu (dokumentu) własności, wskazującego na prawo do dysponowania nieruchomością przez inwestora, jest według omawianego art. 29 ust. 5 prawa budowlanego wystarczającą przesłanką wydania pozwolenia na budowę. Przepis ten natomiast nie uzależnia wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie od tego, czy wspomniane prawo nie było kwestionowane przez inną osobę, w tym także w postępowaniu sądowym. Pozwolenie na wznowienie robót budowlanych wstrzymanych na podstawie art. 36 Prawa budowlanego jest według tego przepisu uzależnione od wykonania przez inwestora czynności, zmian lub przeróbek określonych w decyzji o wstrzymaniu robót. Tym bardziej więc spór sądowy o prawo do nieruchomości nie może stanowić przeszkody w wydaniu decyzji zezwalającej na wznowienie robót. Podstawowy zatem zarzut zawarty w skardze nie zasługuje na uwzględnienie. Skoro inwestor dysponował prawem do dysponowania nieruchomością, to brak było przesłanek do wydania na jego rzecz decyzji odmownej. Inwestor spełnił nadto, co należy podkreślić, wszystkie warunki, które nałożył na niego decyzją z dnia [...] r. Inspektor Nadzoru Budowlanego. Decyzji co do zakresu nałożonych obowiązków skarżąca nie kwestionowała, chociaż brała udział i w tym postępowaniu. Podkreślić należy, że kwestie techniczno-budowlane inwestycji, które w istocie spowodowały wstrzymanie robót oraz wynikające z tego konsekwencje w sferze Prawa budowlanego, ustępują w istocie w niniejszej sprawie głównym motywom skargi jakimi są spory Wspólnoty z Gminą [...] na tle wykonywania prawa własności nieruchomości przy ul. [...] w [...], w tym spory na tle wykonywania ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Sprawy te wykraczają jednak poza kognicję sądownictwa administracyjnego. W tej sytuacji uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) orzekł jak w sentencji.