II SA/Sz 1089/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2011r. sprawy ze skargi D. S. i K. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późniejszymi zmianami) po rozpatrzeniu odwołania K. S. od decyzji Starosty z dnia [...] r. nr [...] nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej G. i J. M. pozwolenia na budowę budynku garażowo-gospodarczego na działce nr [...] w obrębie nr [...] miasta [...] przy ul. [...], utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty. Decyzja Wojewody została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: J. M. i G. M. wnioskiem z dnia [...] r. wystąpili do Starosty o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę budynku garażowo-gospodarczego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]. Dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego Burmistrz Miasta decyzją nr [...] z dnia [...] r. ustalił warunki zabudowy. Ww. decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku instancji i wiążąca dla organu administracji architektoniczno-budowlanej. Przedłożony projekt budowlany został sporządzony w [...] r. przez inż. T. Z. oraz mgr inż. W. Z. - osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci załączyli oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestorzy, pod rygorem odpowiedzialności karnej, złożyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przy ul. [...] w [...], oznaczoną w ewidencji gruntów numerem [...], wynikającym ze zgody współwłaścicieli i postanowienia Sądu Rejonowego w [...] sygn. akt [...] z dnia [...] r. Powyższym postanowieniem Sąd Rejonowy w [...] zezwolił J. i G. M. na wybudowanie budynku garażowo-gospodarczego na działce nr [...] zgodnie z decyzją Burmistrza Miasta nr [...] z dnia [...] roku o warunkach zabudowy oraz według projektu budowlanego sporządzonego przez inż. T. Z. oraz mgr inż. W. Z. w [...] r. Wobec powyższego, w związku ze spełnieniem wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, organ I instancji stosownie do treści art. 35 ust. 4 ww. ustawy wydał decyzję udzielającą J. i G. M. pozwolenia na budowę budynku garażowo-gospodarczego na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...] miasta [...] przy ul. [...]. Od ww. decyzji odwołał się K. S. wskazując m.in., iż budowa przedmiotowego budynku spowoduje naruszenie jego interesów w wyniku przewidywanego usytuowania bezpośrednio przy granicy działki oraz naruszenie warunków technicznych. Rozpatrując powyższe odwołanie organ II instancji wskazał, iż podstawowym obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, jest sprawdzenie zgodności projektu budowlanego m.in. z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami techniczno-budowlanymi a w szczególności Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.IV.2002 w sprawie warunków technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie tj. czy w świetle ich treści jest możliwa i dopuszczalna jego realizacja. Ponadto sprawdza kompletność projektu oraz czy zostały wykonanie przez osoby uprawnione. W razie spełnienia ww. wymagań oraz warunków wynikających z art. 32 ust. 4 ustawy, stosownie do treści art. 35 ust. 4, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy dokonał ponownej analizy przedłożonego przez organ I instancji materiału w przedmiotowej sprawie, która potwierdziła, iż rozstrzygnięcie Starosty odpowiada przepisom prawa i nie zachodzą przesłanki do jego uchylenia. Ustosunkowując się do argumentów podniesionych w odwołaniu organ II instancji podkreślił, że sposób korzystania z nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] (dz. nr [...]), zabudowanej budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym (wyodrębnione [...] samodzielne lokale mieszkalne) określił Sąd Rejonowy w [...] w postanowieniu z dnia [...] r. sygn. akt [...] wskazując poszczególnym współwłaścicielom, zgodnie z projektem podziału, działki do wyłącznego korzystania oraz pozostawiając do wspólnego korzystania podwórko i drogi gospodarcze. Powyższy podział do korzystania (quoad usum) ma charakter regulujący tymczasowo sposób korzystania z rzeczy przez czas trwania współwłasności i nie zmienia tej nieruchomości, nie powoduje geodezyjnego podziału działki na mniejsze części stanowiące odrębne działki, mogące stanowić odrębne nieruchomości. Zatem wbrew twierdzeniom skarżącego lokalizacja projektowanego budynku garażowo-gospodarczego nie narusza warunków określonych w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z akt sprawy wynika, że projektowany budynek gospodarczy zostanie zrealizowany w części działki nr [...] przewidzianej do wyłącznego korzystania przez J. i G. M. po uzyskaniu dodatkowej zgody Sądu, w odległości [...] m od granicy działki sąsiedniej nr [...], a zarzuty zawarte w odwołaniu w tej sprawie nie znajdują uzasadnienia ponieważ granicą działki są linie rozgraniczające działkę [...], a nie wewnętrzne podziały ustalające jedynie sposób korzystania z poszczególnych jej fragmentów. Odnosząc się do zarzutu, iż projektowany budynek spowoduje zacienienie terenu części działki przewidzianej do wyłącznego korzystania przez K. S. wyjaśnił, iż ewentualne zacienienie nie może uzasadniać kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę. Prawo budowlane bowiem nie przewiduje ograniczeń z tytułu zacienienia działek, normując jedynie kwestie zacienienia znajdujących się na działkach pomieszczeń mieszkalnych i przeznaczonych na pobyt ludzi. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym w zasadzie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże o naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r. sygn. akt [...], wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r. sygn. akt [...]) W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, że budowa przedmiotowego budynku garażowo-gospodarczego nie narusza obowiązujących przepisów w tym art. 5 ust. 1 pkt. 8 ustawy Prawo budowlane oraz uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy Prawo budowlane. W skardze na ww. decyzję D. i K. S. zarzucili jej naruszenie: - prawa materialnego, a w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 w związku z art. 35 ust 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy - Prawo budowlane oraz § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co miało wpływ na wynik sprawy, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, - przepisów postępowania, w tym art. 7 i art. 10 § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, przez niewłaściwe zastosowanie, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący podnieśli również zarzut nieważności postępowania przez pozbawienie stron możności obrony swych praw i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że pojęcie działki budowlanej, zgodnie z jego potocznym rozumieniem oraz zgodnie z przepisami regulującej takie pojęcie ustawy, należy odnieść do wydzielonych współwłaścicielom części nieruchomości. Jeśliby odnieść pojęcie działki i jej granic - nie do działek ogrodowych posiadanych przez strony - lecz całego zespołu działek stron i działki nr [...], to organ powinien był zawiadomić o niniejszym właścicieli działki nr [...]. Ponadto, wbrew art. 10 § 1 K.p.a organ, mimo że doręczył skarżącemu na jego wniosek kopię odpowiedzi wnioskodawców na odwołanie, nie czekał już na odniesienie się skarżącego do tej odpowiedzi, ani nie zakreślił mu terminu do wypowiedzenia się co do dowodów i materiałów zebranych w sprawie, co spowodowało rozminięcie się zaskarżonej decyzji z pismem skarżącego, będącym ustosunkowaniem się do odpowiedzi na odwołanie. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że granicą działki, na której projektowany jest budynek garażowy są linie ograniczające działkę nr [...], a nie wewnętrzne podziały ustalające jedynie sposób korzystania z poszczególnych jej fragmentów. Z kolei, z przedłożonego projektu realizacyjnego zagospodarowania działki nr [...] w [...] wynika, że najmniejsza spośród odległości projektowanego budynku garażowego od granicy z sąsiednimi, geodezyjnie wyznaczonymi działkami, wynosi [...] m zatem warunek § 12 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury został spełniony. Ponadto, organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem naruszenia przez niego art. 10 § 1 K.p.a. wskazując, że skarżący miał możliwość zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów w sprawie. Pismem z dnia [...] r. G. i J. M. wnieśli odpowiedź na skargę K. i D. S., podnosząc, że jedynie zniesienie współwłasności działki nr [...] spowodowałoby powstanie odrębnej własności, zatem granicą działki są linie rozgraniczające działkę nr [...] od działek nr [...] i [...]. W przypadku posadowienia przedmiotowego budynku garażowego odległości od granicy działki wynoszą z obu stron ponad [...] m. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprawowana jest w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi (art. 145 § 1 ww. ustawy). Zgodnie z art. 35 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. Nr 156 poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Według art. 32 ust. 4 prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W toku postępowania administracyjnego przeprowadzonego w niniejszej sprawie, organy administracji sprawdziły spełnienie wymogów, o jakich mowa w przytoczonych przepisach. Poczynione w wyniku tej kontroli ustalenia nie budzą wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Przedłożony projekt budowlany jest kompletny. Został sporządzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnymi na dzień wykonywania projektu zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci ci dołączyli również do projektu oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ponadto, wskazać należy, że inwestorzy spełnili wymóg warunkujący udzielenie pozwolenia na budowę, o jakim mowa w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Do wniosku dołączyli bowiem złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane nieruchomością oznaczoną numerem ewidencyjnym [...], położoną przy ul. [...] w [...]. Uznać również należy, że organy właściwie oceniły, że dołączony do projektu budowlanego projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno – budowlanymi, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), w szczególności w zakresie lokalizacji projektowanego budynku względem granic z sąsiednimi działkami budowlanymi. Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślić należy, że nie mogą one mieć wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Przed wszystkim, jeśli chodzi o podnoszoną przez skarżących okoliczność dotyczącą naruszenia ich interesów w wyniku przewidywanego usytuowania budynku garażowo-gospodarczego bezpośrednio przy granicy "ich działki" podkreślić należy, że postanowieniem z dnia [...] r. Sąd Rejonowy w [...] zezwolił inwestorom na wybudowanie przedmiotowego budynku na działce nr [...] zgodnie z decyzją Burmistrza Miasta nr [...] z dnia [...] r. o warunkach zabudowy oraz według projektu budowlanego sporządzonego przez inż. T. Z. oraz mgr inż. W. Z. w [...] r. Z kolei, sposób korzystania z nieruchomości - działki nr [...], zabudowanej budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym określił Sąd Rejonowy w [...] w postanowieniu z dnia [...] r. sygn. akt [...] wskazując poszczególnym współwłaścicielom, zgodnie z projektem podziału, działki do wyłącznego korzystania oraz pozostawiając do wspólnego korzystania podwórko i drogi gospodarcze. Jak słusznie stwierdził organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powyższy podział do korzystania ma charakter regulujący tymczasowo sposób korzystania z rzeczy przez czas trwania współwłasności i nie powoduje geodezyjnego podziału nieruchomości na mniejsze części stanowiące odrębne działki, mogące stanowić odrębne nieruchomości. Podkreślić przy tym należy, że, jak wynika z akt sprawy, przedmiotowy budynek zostanie zrealizowany w części działki nr [...] przewidzianej do wyłącznego korzystania przez J. i G. M., po uzyskaniu dodatkowej zgody Sądu, w odległości [...] m od granicy działki sąsiedniej nr [...]. W konsekwencji uznać należy, że wbrew twierdzeniom skarżących, lokalizacja projektowanego budynku nie narusza warunków określonych w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Za bezzasadny należy uznać także zarzut niepowiadomienia o toczącym się postępowaniu w sprawie właścicieli działki nr [...], co zdaniem skarżących, potwierdza ich tezę, że pojęcie działki budowlanej należy odnieść do wydzielonych współwłaścicielom części nieruchomości. Jeśliby bowiem odnieść pojęcie działki i jej granic - nie do działek posiadanych przez strony - lecz całego zespołu działek stron i działki nr [...], to organ musiałby zawiadomić o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie właścicieli działki nr [...]. Z ww. poglądem nie sposób się zgodzić. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W rozpatrywanej sprawie rozważenia przez organy administracyjne wymagała kwestia, czy w związku z planowaną lokalizacją inwestycji nie będzie ona oddziaływać na nieruchomość sąsiednią. Ze znajdującego się w aktach sprawy projektu zagospodarowania terenu wynika, że usytuowanie budynku na działce nr [...] planowane jest w odległości [...] m od granicy z działką nr [...]. W ocenie Sądu, taka sytuacja powoduje, że działka sąsiednia nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a jej właściciel nie będzie stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Za nietrafny należy również uznać zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wprawdzie, jak wynika z akt sprawy, organ odwoławczy przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie zawiadomił skarżących o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, co niewątpliwie stanowi naruszenie zasad prawidłowego prowadzenia postępowania administracyjnego, jednakże podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla je w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania w takim stopniu, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro zatem pismo inwestorów nie zawierało nowych faktów i dowodów w sprawie w stosunku do akt sprawy zgromadzonych przez organ I instancji, z którymi skarżący mieli możliwość się zapoznać, to uznać należy, że wydanie zaskarżonej decyzji przed ustosunkowaniem się skarżących do ww. pisma stanowi naruszenie przepisów postępowania, które nie ma istotnego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.