II SA/Sz 1090/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski /spr./ Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Asesor WSA Joanna Wojciechowska Protokolant st. sekr.sąd. Maria Rosochacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2005r. sprawy ze skargi M. i Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Burmistrz Gminy ustalił M. i Z. K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domów mieszkalno-usługowych z przyłączami, tymczasowej lokalizacji parkingu strzeżonego, komisu samochodowego, oraz budynku usługowo-socjalnego z przyłączami na działkach nr [...], [...], [...] w obrębie [...] miasta [...]. Decyzja ta została wydana po uzgodnieniu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], oraz innymi organami. Odwołanie od decyzji złożyli M. i Z. K. wnosząc o rozstrzygnięcie sporu wynikłego ze stanowiska Konserwatora Zabytków. W odwołaniu powołali się na wyrok NSA z dnia [...] r. uchylający postanowienie Generalnego Konserwatora Zabytków z dnia [...] r., oraz na wyrok WSA w Warszawie z dnia [...] r. uchylający postanowienie Ministra Kultury z dnia [...] r. oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji wskazując, że Wojewódzki Konserwator Zabytków nie chce się zastosować do tych wyroków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że stosownie do art. 53 ust. 4 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717) decyzje o ustaleniu warunków zabudowy wydaje się po uzgodnieniu między innymi z wojewódzkim konserwatorem zabytków- w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską. W niniejszej sprawie Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...] r. uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalno-usługowych z przyłączami, lokalizacji tymczasowego parkingu strzeżonego i komisu samochodowego oraz tymczasowego budynku usługowo-socjalnego z przyłączami na działkach nr [...], [...], [...] przy ul. [...] obręb [...] w [...]. Od tego postanowienia przysługiwało stronom zażalenie do Ministra Kultury. Organ I instancji ustalający warunki zabudowy jest związany stanowiskiem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, stanowiskiem tym związane jest też Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ rozpatrujący odwołanie od decyzji ustalającej warunki zabudowy. Kolegium nie jest zatem właściwe do kwestionowania stanowiska Konserwatora. Kolegium podniosło, że zaskarżona decyzja została wydana w związku z wnioskiem stron z dnia [...] r. tj. w okresie obowiązywania przepisów nowej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w sytuacji gdy przestały obowiązywać miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, a decyzje wydawane są w oparciu o postanowienia cytowanej ustawy. Z powyższych względów pogląd wyrażony w załączonym do odwołania wyroku WSA w Warszawie z dnia [...] r. nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, bowiem wyrok dotyczył innego zamierzenia inwestycyjnego oraz przede wszystkim innej sytuacji prawnej, a mianowicie oceny, że ustalenie linii zabudowy na linii rozgraniczającej ulicę nie jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W sprawie niniejszej nie obowiązują ustalenia planu, bowiem takiego planu dla miasta [...] nie uchwalono, a stary nie obowiązuje. Kolegium wskazało, że odwołanie w zasadzie nie kwestionuje zasadności wydanej decyzji, jedynie nie zgadza się ze stanowiskiem Konserwatora Zabytków, a ponieważ organ wydający decyzję jest związany stanowiskiem organu współdziałającego, Kolegium nie może we własnym zakresie ocenić zasadności tego stanowiska. W dniu [...] r. M. i Z. K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję organu II instancji. W uzasadnieniu skargi zwrócili się o rozstrzygnięcie sporu dotyczącego warunków zabudowy z Konserwatorem Zabytków wskazując, że spór przeszedł wszystkie instancje łącznie z NSA w Warszawie, co naraziło skarżących na duże koszty i straty. Skarżący ponownie wskazali na wyrok NSA z dnia [...] r. oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia [...] r. których Konserwator nie chce zastosować. Skarżący podnieśli, że Konserwator Zabytków powołuje się na sondażowe badania archeologiczne, których nie przeprowadzano na działce, a które były przeprowadzane jedynie w miejscu przeznaczonym na ogrodzenie. Oświadczyli, że na terenie działki są stare fundamenty, które wyznaczają linię zabudowy, nie było jednak badań archeologicznych tych miejsc. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie wskazując, że skarżący nie wnieśli zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, a przywołane w skardze wyroki sądów administracyjnych dotyczyły innego zamierzenia i innej sytuacji prawnej. W piśmie procesowym z dnia [...] r. pełnomocnik skarżących podniósł, że skarżący w swojej skardze wskazują na sprzeczność decyzji obu instancji z orzeczeniami sądów administracyjnych w sprawie, a ponadto podważają błędną interpretację odkrywek w terenie na miejscu ogrodzeń dokonaną przez konserwatora zabytków. Pełnomocnik wskazał, że organy obu instancji winny ustosunkować się do dotychczasowych orzeczeń sądów administracyjnych, czego nie zrobiły. Ponadto, że błędna jest teza organu II instancji o związaniu Burmistrza postanowieniem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] r., bowiem w dacie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy nie upłynął jeszcze termin do wniesienia zażalenia na to postanowienie, a w decyzji zastosowano ustalenia konserwatorskie, co do których od lat wiadomo było, że skarżący je kwestionują. W ocenie pełnomocnika nie powinno dziwić, że działający w sprawie osobiście skarżący postanowili w pierwszym rzędzie odwołać się od decyzji rozumując, że postanowienie Konserwatora dotyczy zapewne wyłącznie Burmistrza i tylko on władny jest odwołać się od postanowienia, a skoro przed uprawomocnieniem postanowienia Burmistrz wydaje decyzję, to najwyraźniej z zaskarżenia postanowienia zrezygnował. Pełnomocnik wskazał, że w decyzji II instancji powołano się na dość prosty wybieg prawny, że jakoby chodzi o inne zamierzenie inwestycyjne i zmienił się stan prawny. Uchylenie planów zagospodarowania przestrzennego nie zmienia merytorycznych zastrzeżeń sądów administracyjnych, które argumentowały, że linia zabudowy według skarżących nie jest sprzeczna z planem. W ocenie pełnomocnika, uchylenie planu nie zmienia sytuacji merytorycznie. NSA w uzasadnieniach wskazywał na sprzeczność proponowanej "zabytkowej" linii zabudowy z bliskością ciągów komunikacyjnych, które są bezsprzecznie prawnie ustalone. Ściany budynków mieszkalnych stałyby po prostu za blisko jezdni i wpływ spalin byłby zbyt duży. Ponadto w orzeczeniach wskazywano na brak podstawy prawnej w art. 3 ust. 1 ustawy o ochronie dóbr kultury. Do tych aspektów nie ustosunkowały się ani postanowienia konserwatorskie ani decyzje obu instancji. Zdaniem pełnomocnika, argumentem z zakresu równości prawa jest istnienie budynków wybudowanych w latach [...]-tych w proponowanej przez skarżących linii zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270ze zm./ doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu skarżący kwestionują nie tyle decyzję Burmistrza w sprawie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji a raczej postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] r. w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Dla oceny sprawy nie ma zdaniem Sądu znaczenia to, że Burmistrz wydał decyzję pomimo tego, że nie upłynął termin do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków skoro skarżący zażalenia nie złożyli. Sąd nie podziela też zarzutu pełnomocnika, że decyzja nie została podpisana przez Burmistrza. Sąd ustalił, że decyzję podpisał inspektor działający z upoważnienia Burmistrza i brak jest jakichkolwiek danych pozwalających podważać to rozwiązanie. Nadto zarzut ten nie został podtrzymany przez pełnomocnika skarżących podczas rozprawy. Sąd nie podziela też stanowiska pełnomocnika, że Burmistrz przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy nie był związany postanowieniem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Zdaniem Sądu trafne jest stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego o tym, że w myśl przepisu art. 53 ust.4 w związku z art. 64 ust.1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzje o ustaleniu warunków zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską i to uzgodnienie jest wiążące dla organu I i II instancji. Skarżący mieli możliwość złożyć zażalenie do Ministra na postanowienie z [...] r. ale z tego prawa nie skorzystali. W opinii Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ administracji nie ma przymiotu strony w tym postępowaniu i stąd Burmistrz nie miał uprawnienia aby złożyć zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Jako że ustawodawca założył, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu ze wspomnianym organem w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską, to Burmistrz nie miał podstaw aby zmieniać w decyzji stanowisko Konserwatora wyrażone w postanowieniu jako uzgodnienie. Wobec tego, że skarżący złożyli wniosek [...] r. sprawę należało rozpatrzyć w oparciu o przepisy nowej ustawy z [...] r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przy uwzględnieniu tego, że nie obowiązuje już miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.