II SA/Sz 1091/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 stycznia 2012r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...]r., znak I [...], po rozpoznaniu wniosku Spółki z o.o. K. z siedzibą w G. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji budowa fermy handlowej na działce nr [...] przy ulicy L. w S.. W dniu [...] r. decyzja Wójta Gminy S. z dnia [...] r. została doręczona pełnomocnikowi uczestników postępowania radcy prawnemu M. W. Decyzję odebrał pracownik kancelarii P. K. (dowód doręczenia w aktach administracyjnych). Decyzja organu I instancji w dniu [...] r. doręczona została również M. W. jako uczestnikowi tego postępowania na jego adres domowy (dowód doręczenia w aktach administracyjnych). W dniu [...] r. wpłynęło do organu I instancji pismo opatrzone datą sporządzenia [...] r. i nadane tego samego dnia w UPT [...] w K. Z treści pisma wynikało, że jest to odwołanie od decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy w sprawie [...], oraz że odwołanie wnoszą wymienieni w nim uczestnicy (w liczbie 68) reprezentowani przez pełnomocnika radcę prawnego M. W. W uzasadnieniu odwołania radca prawny wskazał między innymi, że jako pełnomocnik skarżących dnia [...] r. otrzymał decyzję organu I instancji, oraz że zdaniem skarżących decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania art. 9, art. 106 i art. 107 kpa oraz przepisów art. 53 pkt 4 ust. 8 i art. 54 pkt 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wójt Gminy S. pismem z dnia [...] r. przesłał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. odwołanie wniesione przez uczestników reprezentowanych przez ich pełnomocnika radcę prawnego M. W. podnosząc między innymi, że odwołanie zostało wniesione po terminie. Pismo to zostało doręczone do wiadomości stronom postępowania i pełnomocnikom. W dniu [...] r. do Wójta Gminy S. wpłynęło pismo M. W. z dnia [...] r., o następującej treści "Pismo skarżącego (sprostowanie odwołania z dnia [...] r.). Działając w imieniu własnym jako skarżący, w nawiązaniu do mojego odwołania z dnia [...] r. od decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] r. numer [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji na działce nr [...] w S., ul. L., uprzejmie prostują oczywistą omyłkę w przedmiotowym odwołaniu poprzez wskazanie, iż odwołanie to wniosłem w imieniu własnym, jako uczestnik przedmiotowego postępowania administracyjnego". W uzasadnieniu powyższego pisma M. W. wskazał, że w wyniku oczywistej omyłki odwołanie z dnia [...] r. wniósł jako pełnomocnik części uczestników, a nie w imieniu własnym jako uczestnik postępowania. Oświadczył, że jedynym jego zamiarem było zaskarżenie decyzji organu I instancji w imieniu własnym. Omyłkowe zastosowanie do odwołania papieru kancelarii prawnej, którą prowadzi zawodowo, w sprawie, w której występuje również jako pełnomocnik pozostałych uczestników spowodowało, że Wójt Gminy S. błędnie zidentyfikował stronę skarżącą jako uczestników postępowania reprezentowanych przez pełnomocnika radcę prawnego M. W. Właściwym skarżącym był i jest uczestnik postępowania M. W. Nadmienił też, że na przedmiotowym odwołaniu nie widnieje pieczątka radcy prawnego, którą stosuje w pismach sporządzanych w ramach wykonywania działalności zawodowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...], na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001r., Nr 79, poz. 856 ze zm.), po zbadaniu terminowości złożenia przez radcę prawnego M. M. – umocowanego do działania w imieniu 68 osób – odwołania od decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] r., znak :[...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie fermy hodowlanej – stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Kolegium w uzasadnieniu postanowienia wskazało, że kwestionowaną decyzję organu I instancji doręczono ustanowionemu przez uczestników postępowania pełnomocnikowi radcy prawnemu M. W. w dniu [...] r. Przesyłkę w formie listu poleconego odebrał i potwierdził pracownik Kancelarii P. K. W dniu [...] r. w UPT nr [...] w K. nadano przesyłkę zawierającą odwołanie od decyzji z dnia [...] r. W dniu [...] r. M. W. nadał w UPT [...] w K. pismo, w którym podał, że prostuje oczywistą omyłkę odwołania z dnia [...] r. poprzez wskazanie, że odwołanie to wniósł w imieniu własnym. Kolegium ustaliło, że w niniejszej sprawie czternastodniowy termin do wniesienia odwołania należało liczyć od dnia [...] r., to jest od dnia następnego, po dniu doręczenia decyzji pełnomocnikowi odwołujących się. Tak więc, termin do wniesienia odwołania upłynął z końcem dnia [...] r. Odwołanie opatrzone datą [...] r. nadano w UPT 1 w K. w dniu [...] r., to jest po terminie. Organ podniósł, że odwołanie wniesione po terminie jest prawnie bezskuteczne, gdyż zaskarżona nim decyzja była już w dniu jego wniesienia ostateczna, a od takich decyzji odwołanie nie służy. Dlatego odwołanie wniesione po terminie Kolegium pozostawiło bez rozpoznania. Rozpoznanie bowiem odwołania wniesionego po terminie, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa (por. wyrok NSA z dnia 30 grudnia 1998 r., sygn. akt IV SA 2294/96, LEX nr 45698; wyrok NSA z dnia 16 lutego 1998 r., sygn. akt IV SA 727/96, LEX nr 43307). Kolegium wskazało też, że reprezentujący strony profesjonalny pełnomocnik – pomimo że miał świadomość, iż nie złożył odwołania w terminie – do dnia wydania postanowienia nie złożył wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. W tych okolicznościach Kolegium uznało, że stosownie do art. 134 kpa w związku z art. 129 § 1 i 2 kpa zobowiązane było do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. W ocenie Kolegium, chybione jest twierdzenie, że Wójt Gminy S. – w świetle jasno sformułowanej treści odwołania – błędnie zidentyfikował stronę skarżącą. Zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany doręczyć pisma bezpośrednio pełnomocnikowi strony, o którego ustanowieniu został powiadomiony. Tak też postąpił organ I instancji, doręczając w dniu [...] r. decyzję umocowanemu do działania przez strony pełnomocnikowi. Kolegium nie podzieliło twierdzeń M. W. zawartych w piśmie z dnia [...] r., że odwołanie wniósł w imieniu własnym. Za bezsporne Kolegium uznało, że pełnomocnik radca prawny M. W. złożył do akt pełnomocnictwo, które w nagłówku zawiera treść "R.Pr. M. W. Kancelaria Prawna W. ul. A., K. Tel. [...], fax [...] M. W". Taki sam nagłówek – jak wiele wcześniejszych pism – zawiera pismo pełnomocnika z dnia [...] r. potwierdzające, że działający w imieniu wymienionych 68 osób pełnomocnik wnosi odwołanie od decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...]r. Kolegium uznało, że z treści odwołania bezspornie wynika, iż skarżącymi są wskazane w pozycjach od 1 do 68 osoby. W uzasadnieniu odwołania radca prawny M. W. wskazał, że jako pełnomocnikowi doręczono mu decyzję organu I instancji w dniu [...] r. Treść pisma z dnia [...] r. "Odwołania od decyzji o warunkach zabudowy" jest niewątpliwa i potwierdza, że radca prawny M. W., powołując się na złożone do akt pełnomocnictwo, występuje w imieniu i na rzecz skarżących. Za dowolne uznało Kolegium twierdzenie o omyłkowym użyciu papieru firmowego Kancelarii prowadzonej przez M. W., a brak pieczątki radcy prawnego potraktowało jako okoliczność nie mającą znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Z analizy akt wynika bowiem, że co najmniej dwa inne pisma (z dnia [...] r.) sporządzone przez radcę prawnego M. W., w ramach wykonywania działalności zawodowej, także nie zostały opatrzone pieczęcią radcy prawnego. Mając na uwadze powyższe, Kolegium za niedopuszczalną uznało zawartą w piśmie z dnia [...] r. próbę sprostowania "oczywistej omyłki". Prezentowane stanowisko, że radca prawny odwołanie wniósł w imieniu własnym nie ma żadnego potwierdzenia w treści odwołania. W świetle jednoznacznej treści pisma z dnia [...] r. nie wiadomo także na czym miałaby polegać oczywista omyłka co do tego, że wnosząc odwołanie sądził, że działa w imieniu własnym. W ocenie Kolegium, oświadczenie złożone przez M. W. w piśmie z dnia [...] r., w którym "prostuje oczywistą omyłką (...)", nie zasługuje na aprobatę i stanowi przejaw wybiórczego stosowania przepisów prawa, w zależności od sytuacji co miałoby mieć korzystniejszy wydźwięk i dowodzić tezy prezentowanej w tym piśmie. Działanie takie nie może – według organu - mieć wpływu na sanowanie złożenia odwołania z uchybieniem terminu przez umocowanego przez strony profesjonalnego pełnomocnika. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie złożył M. W., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 oraz art. 58 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji występował w podwójnej roli : zarówno jako uczestnik tego postępowania, jak również jako pełnomocnik części pozostałych uczestników postępowania. Jako radca prawny – pełnomocnik uczestników postępowania, decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] r. o ustaleniu warunków zabudowy otrzymał w dniu [...] r. na adres kancelarii. Przesyłkę odebrał pracownik P. K. Jako uczestnik postępowania kwestionowaną decyzję odebrał w dniu [...] r., przesłaną na adres domowy. Skarżący wyjaśnił, że w dniu [...] r. wysłał za pośrednictwem Wójta Gminy S. odwołanie od decyzji o warunkach zabudowy. W wyniku oczywistej omyłki odwołanie zostało wniesione na papierze firmowym kancelarii radcy prawnego, w charakterze pełnomocnika części uczestników postępowania, nie zaś w imieniu własnym jako uczestnika postępowania – M. W. Omyłkę spostrzegł w dniu [...] r. i niezwłocznie wysłał sprostowanie wcześniejszego pisma tj. odwołania z dnia [...] r., w którym oświadczył, iż jedynym zamiarem było złożenie odwołania w imieniu własnym. Sprostowanie to przesłał do organu I instancji, jak i bezpośrednio do SKO, które postanowieniem z dnia [...] r. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez uczestnika M. W. Skarżący zarzucił, że SKO w K. wydając zaskarżone postanowienie naruszyło : 1) art. 6 kpa poprzez bezpodstawne odrzucenie sprostowania złożonego w imieniu własnym dnia [...] r., 2) art. 7 kpa poprzez odmówienie, jako uczestnikowi postępowania, możliwości skutecznego odwołania od decyzji, pomimo złożenia w wymaganym terminie odwołania, co stanowi naruszenie przepisu poprzez załatwienie sprawy z naruszeniem słusznego interesu obywatela, 3) art. 8 kpa poprzez odmówienie sprostowaniu mocy prawnej, co podważa zaufanie do organu administracyjnego, 4) art. 10 kpa poprzez odmowę uznania sprostowania za skuteczne, a co jest z tym związane, odmówienie zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, 5) art. 58 § 1 kpa poprzez błędne uznanie, że pomimo złożenia odwołania w określonym terminie skarżący powinien dodatkowo złożyć wniosek o przywrócenie terminu. Skarżący zarzucił ponadto, że SKO nie wskazało podstawy prawnej, która umożliwiałaby organowi administracji publicznej, uznaniowe podjęcie decyzji o przyjęciu bądź też odrzuceniu oświadczenia o sprostowaniu oczywistej omyłki. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący wskazał, że złożone przez niego odwołanie w dniu [...] r. obarczone było błędem, polegającym na błędnym określeniu charakteru w jakim wystąpił przy dokonaniu tej czynności (omyłkowo określił się jako pełnomocnik pozostałych uczestników, a nie jako uczestnik postępowania w imieniu własnym). Oświadczenie tej treści zostało złożone na skutek błędu, nie odzwierciedlało rzeczywistej woli wniesienia odwołania w imieniu własnym. Dlatego też, dnia [...] r. złożył sprostowanie pisma. Zgodnie bowiem z wyrokiem NSA z dnia 2 grudnia 2010 r. w sprawie I OSK 1661/10 "O tym, jaki charakter ma mieć ostatecznie pismo, decyduje strona". Skarżący wskazał, że z wniesionego odwołania oraz sprostowania jednoznacznie wynika, że podmiotem składającym odwołanie jest M. W. Pomimo omyłkowego złożenia odwołania na firmowym papierze oraz omyłkowym wymienieniu uczestników postępowania, złożył oświadczenie o tym, że odwołanie jest złożone we własnym imieniu. Odwołanie we własnym imieniu, złożone w dniu [...] r., było odwołaniem złożonym w terminie. Podniósł też, że przepisy postępowania administracyjnego nie regulują w jakiś szczególny sposób sytuacji, gdy dana osoba fizyczna występuje w podwójnej roli : jako pełnomocnik pozostałych uczestników oraz w imieniu własnym jako uczestnik. Tak więc, prawa takiego uczestnika występującego w podwójnej roli są tożsame z prawami pozostałych uczestników. Zdaniem skarżącego, złożone sprostowanie było oświadczeniem woli, którego SKO nie może interpretować dowolnie, zwłaszcza że z jego treści jednoznacznie wynikał konkretny zamiar uczestnika postępowania. Skarżący nie podzielił też stanowiska SKO, że mając świadomość złożenia odwołania po terminie, jako profesjonalny pełnomocnik powinien złożyć stosownie do art. 58 § 1 kpa wniosek o przywrócenie uchybionego terminu. W ocenie skarżącego : zastosowanie tego przepisu w niniejszej sprawie jest całkowicie bezzasadne, zgodnie bowiem z oświadczeniem z dnia [...] r. odwołanie złożył nie profesjonalny pełnomocnik osób skarżących, a uczestnik postępowania we własnym imieniu, który nie uchybił 14 – dniowego terminu. Kolegium naruszyło również art. 10 § 1 kpa, przez uznanie oświadczenia o dokonaniu sprostowania odwołania jako przejawu wybiórczego stosowania prawa, tym samym zdaniem skarżącego odmówiło mu czynnego udziału w postępowaniu jako skarżącemu decyzję o warunkach zabudowy. Podniósł też, że Kolegium zarzucając skarżącemu wybiórcze stosowanie prawa, samo dopuszcza się takiego stosowania. Organ odwoławczy odwołując się do nagłówka na papierze firmowym (a więc do technicznego zapisu oświadczenia), który został użyty pomyłkowo, podkreśla fakt występowania skarżącego jako pełnomocnika, a odnośnie braku pieczątki przy podpisie (a więc również do technologicznej kwestii zapisu oświadczenia) stwierdza, że jest to "bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy". Takie stanowisko Kolegium podważa zaufanie do organów administracji (vide wyrok NSA z dnia 07 grudnia 1984r. w sprawie III SA 729/84). W ocenie skarżącego, argumenty podane przez Kolegium są ogólnikowe, nie zawierające wyczerpującej informacji o tak podjętym postanowieniu. Nie stanowi też samodzielnej części uzasadnienia sformułowanie Kolegium, iż "mając na uwadze powyższe Skład Orzekający za niedopuszczalną uznaje (...) próbę sprostowania", jest to sformułowanie gołosłowne. Takie ogólnikowe uzasadnienie stanowiska nie może być uznane za prawidłowe zastosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 września 2007r., sygn.akt VII SA/Wa 1168/07, w którym Sąd wskazał "Fikcja powszechnej znajomości prawa nie może mieć zastosowania na gruncie prawa administracyjnego, gdzie jedną z naczelnych zasad jest obowiązek udzielania informacji stronom przez organy prowadzące postępowanie"). Skarżący podkreślił, że zastosowane postanowienie oparte jest na wewnętrznej sprzeczności : skutkiem jego jest traktowanie uczestników postępowania w sposób nierówny, wybiórczy : uczestnicy, których reprezentuje pełnomocnik mają kodeksowy 14 – dniowy termin na złożenie ewentualnego odwołania. Uczestnik M. W. ma termin krótszy, gdyż zdaniem organu złożenie przez niego odwołania w 14 – stym dniu od otrzymania postanowienia winno być złożone wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Kolegium w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazało, że nie zasługuje na aprobatę prezentowany przez skarżącego pogląd, że w wydanym w dniu [...] r. postanowieniu, odmówiono skarżącemu jako uczestnikowi postępowania, możliwości skutecznego odwołania od decyzji. M. W. jako uczestnikowi postępowania, prawo do skutecznego złożenia odwołania, od doręczonej w dniu [...] r. decyzji Wójta Gminy S., służyło do dnia [...] r. Braku zaskarżenia decyzji nie może zastąpić działanie profesjonalnego pełnomocnika stron, polegające na sprostowaniu odwołania z dnia [...] r., jak wnosił w złożonym w dniu [...] r. piśmie. Kolegium podniosło, że w nauce prawa panuje zgoda, iż przedmiotem sprostowania może być wyłącznie oczywista omyłka sporządzającego dokument. Sprostowanie omyłki nie może prowadzić do zmiany mylnych ustaleń faktycznych lub błędnie wskazanej podstawy prawnej. Nie jest także dopuszczalne sprostowanie omyłki samej strony popełnionej w piśmie procesowym, jeżeli strona dostrzegła pomyłkę dopiero – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – po zapoznaniu się z informacją zawartą w piśmie organu I instancji z dnia [...] r. o złożeniu odwołania z uchybieniem terminu. W ocenie Kolegium chybiony jest zarzut błędnego zidentyfikowania przez organ I instancji strony odwołania, z uwagi na niewątpliwą treść pisma z dnia [...] r., potwierdzającej, że radca prawny M. W. występuje w imieniu skarżących i na ich rzecz. Prezentowane przez radcę prawnego M. W. stanowisko, że odwołanie to wniósł w imieniu własnym nie ma żadnego potwierdzenia w treści odwołania, a ponadto nie wiadomo, na czym miałaby polegać oczywista omyłka, co do tego, iż wnosząc odwołanie sądził, że działa w imieniu własnym. Uczestnik postępowania "K." Spółka z o.o. z siedzibą w G. wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak : [...] stwierdzające wniesienie przez pełnomocnika skarżących radcę prawnego M. W. odwołania od decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] r., znak : [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji budowa formy handlowej z uchybieniem terminu. Wskazać trzeba, że złożenie odwołania zobowiązuje organ odwoławczy, w myśl regulacji zawartych w k.p.a. do zbadania w pierwszej kolejności, czy zostało ono wniesione przez osobę uprawnioną, oraz czy wniesione zostało w ustawowym trybie i terminie. W myśl art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi (art. 40 § 2 kpa) i wówczas termin czternastu dni do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia decyzji pełnomocnikowi. W razie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania – art. 134 k.p.a. i tak wniesione odwołanie pozostawia bez rozpoznania. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 kpa (vide : wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r., sygn.akt SA/Kd 2990/95, LEX 29079). Tym samym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (vide : wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1997r., sygn.akt I SA/Gd 1482/96, LEX nr 29004). Gdy organ drugiej instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania. W stanie faktycznym niniejszej sprawy niekontrowersyjne jest, że radca prawny M. W. występował w podwójnej roli, po pierwsze był uczestnikiem tego postępowania jako właściciel nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] położona w S., a po drugie, jako pełnomocnik ustanowiony przez uczestników postępowania : P. G., J. S., W. S., C. M., H. N., O. N., M. N., Z. M., A. M. W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, że decyzja organu I instancji doręczona została pełnomocnikowi uczestników radcy prawnemu M. W. w dniu [...] r., zatem czternastodniowy termin do wniesienia odwołania przez uczestników postępowania upływał w dniu [...] r. Tymczasem odwołanie sporządzone przez pełnomocnika uczestników będącego radcą prawnym zostało złożone w UPT [...] w K. w dniu [...] r., zatem odwołanie zostało wniesione po terminie. Tak więc, w zaistniałym stanie faktycznym ustalenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że odwołanie uczestników postępowania zostało złożone po terminie, jest ustaleniem prawidłowym. Postanowienie organu odwoławczego stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania oparte na powyższym ustaleniu, nie może być zatem uznane za niezgodne z prawem. W powyższej konkluzji nie czyni wyłomu okoliczność, że przed wydaniem zaskarżonego postanowienia skarżący złożył do organu odwoławczego pismo z dnia [...] r., w którym wywodził, że w istocie rzeczy odwołanie złożył we własnym imieniu jako uczestnik postępowania, a nie w imieniu pozostałych uczestników jako ich pełnomocnik. Natomiast okoliczność oznaczenia w tym odwołaniu jako wnoszących odwołanie uczestników, którzy udzielili mu pełnomocnictwa, sprostował pismem z dnia [...] r. jako oczywistą omyłkę. Podnoszony skargą zarzut nie uwzględnienia przez organ odwoławczy powyższego sprostowania w realiach niniejszej sprawy uznać trzeba za chybiony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie naruszyło przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wskazanych w skardze a to art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 oraz art. 58 § 1 k.p.a. Instytucja sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej przewidziana w art. 113 § 1 k.p.a. stosowania jest do aktów wydanych przez organ administracji publicznej a nie do pism wnoszonych przez strony postępowania. Kolegium nie miało zatem podstaw prawnych do rozpatrywania pisma z dnia [...] r. w kontekście przesłanek art. 113 § 1 k.p.a. Trafnie zatem Kolegium podnoszone w tym piśmie okoliczności potraktowało jako wymagające oceny w celu wyjaśnienia kto jest stroną wnoszącą odwołanie. Dokonując ustalenia w tym zakresie organ odwoławczy, wbrew odmiennym wywodom skarżącego, wszechstronnie zbadał i rozważył wszystkie istotne dla wyjaśnianej tej kwestii okoliczności i wyprowadził logiczne wnioski. W ocenie Sądu, treść odwołania z dnia [...] r. była tak jednoznaczna, że nie zachodziła żadna potrzeba by wzywać autora pisma do wyjaśnienia charakteru pisma i intencji wnoszącego. Taki obowiązek ma organ administracji, gdy pismo zredagowane jest niezręcznie lub niezrozumiale i budzi wątpliwości co do rzeczywistej woli strony (vide wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2006 r. I OSK 1134/05, LEX 275439). Taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, zatem chybione są zarzuty, że organ odwoławczy bezpodstawnie odrzucił sprostowanie skarżącego przedstawione w piśmie z dnia [...] r. oraz, że odmówił skarżącemu jako uczestnikowi możliwości skutecznego złożenia odwołania w imieniu własnym, bowiem jako uczestnik odwołania nie złożył. Nie ma też racji skarżący podnosząc, (str. 2 uzasadnienia skargi), że zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez uczestnika M. W., bowiem jako uczestnik odwołania nie złożył. W tym stanie rzeczy Sąd stanął na stanowisku, że wniesiona skarga nie zawiera uzasadnionych zarzutów i przy braku naruszeń prawa, które należałoby uwzględnić z urzędu, podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).