II SA/Sz 1091/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Monika Bieńkowska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego p o s t a n a w i a : przyznać prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata Wyrokiem z dnia 29 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę R. S. na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 4 grudnia 2015 r. W dniu 29 grudnia 2015 r. R. S. złożył osobiście sporządzoną skargę kasacyjną od wyroku Sądu z dnia 29 października 2015 r. do której załączył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Z uzasadnienia wniosku wynika, że wnioskodawca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, posiada mieszkanie o powierzchni [...]. Miesięczny dochód strony stanowi emerytura w wysokości [...] zł netto. Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3 cyt. artykułu). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny – art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przywołane przepisy regulujące instytucję prawa pomocy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. zatem to rzeczą wnioskodawcy jest wykazanie, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. W niniejszej sprawie referendarz sądowy uznał, że wnioskodawca wykazał, iż z uwagi na swoją sytuację osobistą oraz materialną i dochodową nie ma obiektywnej możliwości poniesienia kosztów związanych z ustanowieniem adwokata. W konsekwencji na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.