II SA/Sz 1092/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego specjalnego I. ustanowić skarżącemu radcę prawnego; II. umorzyć postępowanie sądowe wywołane wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. We wniosku – złożonym na urzędowym formularzu PPF – podał, że jest osobą przewlekle chorą wymagającą stałego przyjmowania leków. Miesięczny koszt leków wynosi ok. 200 złotych. Posiada zadłużenie z tytułu pożyczki bankowej ok. 2.500 złotych , nie posiada majątku i utrzymuje się z renty, która po potrąceniu wynosi 467 złotych i 90 groszy, korzysta z pomocy opieki społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a.- nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych dokonane na mocy powyższego przepisu, oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych jak i ponoszenia wydatków. Skarżący domaga się zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie z zakresu pomocy społecznej, zatem jego wniosek jest bezprzedmiotowy, gdyż z mocy prawa ( art. 239 pkt. 1 lit "a") jest zwolniony od ponoszenia tych kosztów. Dlatego, postępowanie sądowe wywołane wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 P.p.s.a. podlega umorzeniu. Sąd uwzględnił natomiast wniosek skarżącego o ustanowienie radcy prawnego, gdyż skarżący wykazał, że nie jest w stanie bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Dlatego, na podstawie art. 262 P.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.