II SA/Sz 1092/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Renata Bukowiecka - Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania dyscyplinarnego postanawia odrzucić skargę W dniu [...] r., postanowieniem Komendanta Miejskiego Policji zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne przeciwko policjantowi: mł. asp. M. T. Postanowieniem Komendanta Miejskiego Policji z dnia 30 lipca 2014 r. postępowanie to zostało zawieszone na podstawie art. 133 ust. 1 i art. 135h ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 ze zm.). W uzasadnieniu tego postanowienia, wskazano, że M. T. od dnia [...] r. przebywa w Oddziale [....] przy ul.[...] . Zważywszy na treść art. 135 f ust. 10 cytowanej ustawy, w myśl którego udział w czynnościach dowodowych oraz zapoznanie z aktami postępowania dyscyplinarnego obwinionego zwolnionego od zajęć służbowych z powodu choroby wymaga zgody lekarza, który orzekł czasową niezdolność obwinionego do służby – zwrócono się do Ordynatora I Oddziału[...] , z pytaniem, czy obecny stan zdrowia M. T. pozwala na jego udział w toku prowadzonego postępowania. W odpowiedzi, uzyskano informację, że obecny stan [...] M. T. nie pozwala mu na udział w czynnościach procesowych ze względu na prowadzone leczenie. Będzie to możliwe po zakończeniu terapii tj. po 3 miesiącach. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 135 h ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia o Policji, zgodnie z którym, przełożony dyscyplinarny może zawiesić postępowanie dyscyplinarne z powodu zaistnienia długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie postępowania, Komendant Miejski Policji zawiesił postępowanie dyscyplinarne przeciwko M. T. W zażaleniu na to postanowienie z dnia 25 sierpnia 2014 r., M. T. wskazał, że według przywołanego w tym postanowieniu przepisu art. 135 h ust. 3 ustawy o Policji, organ może zawiesić postępowanie z powodu zaistnienia długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie postępowania, jest to jedna z fakultatywnych podstaw zawieszenia postępowania, zatem w razie jej wystąpienia prowadzący postępowanie może je zawiesić, jednak dopiero wtedy, gdy we własnym zakresie nie może dokonać żadnych ustaleń, oraz rozpozna, przeprowadzi wszystkie wnioskowane przez strony czynności dowodowe. Zdaniem skarżącego, na obecnym etapie postępowania jest to przedwczesne. Postanowieniem z dnia 8 września 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Komendanta Miejskiego Policji z dnia 30.07.2014 r. Podkreślił, że ustawa o Policji nie reguluje kolejności, w jakiej powinny być przeprowadzane czynności dowodowe. Rzecznik dyscyplinarny jest zatem autonomiczny w zakresie taktyki prowadzenia postępowania, w tym kolejności wykonywanych czynności dowodowych. Komendant Miejski Policji jako przyczynę zawieszenia postępowania wskazał niemożność prowadzenia czynności z obwinionym, a w powiązaniu z uzyskaną opinią lekarską należało uznać, że powstała długotrwała przeszkoda w prowadzeniu postępowania. W tej sytuacji brak jest podstaw do wpływania na obraną przez rzecznika a zaakceptowaną przez przełożonego dyscyplinarnego taktykę prowadzenia postępowania. W dniu 5 listopada 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła, za pośrednictwem organu, skarga M. T. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 8 września 2014 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania. Podtrzymując argumentację zawartą w zażaleniu na postanowienie Komendanta Miejskiego Policji , skarżący podniósł, że organ II instancji nie odniósł się do stawianych w tym odwołaniu zarzutów, jak również pominął obowiązek wyczerpującego uzasadnienia podjętej decyzji. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że zgodnie z art. 138 ustawy o Policji, prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje policjantowi tylko od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne. Zaskarżone postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji z dnia 30 lipca 2014 r. o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego - takim postanowieniem nie jest. W tej sytuacji, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako niedopuszczalna powinna zostać odrzucona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U.2011.287.1687 j.t.), od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Przepis ten wprost stanowi zatem o zaskarżeniu wyłącznie orzeczenia lub postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne a więc zaskarżeniu nie podlegają inne orzeczenia lub postanowienia, w tym np. postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Takie stanowisko wyraził w postanowieniu z dnia 7 grudnia 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (I OSK 419/05). Sąd ten wskazał między innymi, że - jak o tym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekania w sprawach skarg na postanowienia kończące postępowanie, lecz wydane w postępowaniu administracyjnym, podczas gdy postępowanie dyscyplinarne, dotyczące policjantów, nie jest postępowaniem administracyjnym zwłaszcza, że w zakresie nieuregulowanym samą ustawą do tego postępowania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania karnego (art. 135 ust. 1 ustawy o Policji). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (art. 3 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) - i takim przepisem jest właśnie art. 138 ustawy o Policji - lecz wówczas nie znajduje zastosowania art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), legitymację skargową zaś ma wyłącznie podmiot wskazany w ustawie szczególnej. W omawianej sprawie Komendant Powiatowy Policji postanowieniem z dnia 4 października 2004 r. odmówił wszczęcia postępowania dyscyplinarnego - na wniosek złożony przez jednego z policjantów przeciwko innym policjantom - Komendant Wojewódzki Policji zaś postanowieniem z dnia 5 listopada 2004 r. utrzymał w mocy to postanowienie, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 21 stycznia 2005 r., III SA/Lu 733/04 odrzucił - jako niedopuszczalną - skargę wnioskującego o wszczęcie postępowania - na postanowienie odwoławcze. Stosownie do art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58), od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne, policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego, i sąd uznał, że - w świetle tego przepisu - legitymowany do zaskarżenia jest wyłącznie policjant, którego dotyczy postępowanie dyscyplinarne. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że istota sprawy nie sprowadzała się do zagadnienia, któremu policjantowi służy prawo skargi - żądającemu wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, czy też tylko policjantowi mającemu ponieść odpowiedzialność dyscyplinarną - gdyż art. 138 ustawy o Policji wprost stanowi o zaskarżeniu wyłącznie orzeczenia lub postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne, i zaskarżeniu nie podlegają inne orzeczenia lub postanowienia, w tym postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. W ocenie Sądu, analogiczna sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Wydane w tym wypadku postanowienie o zawieszeniu postępowania (utrzymane w mocy – podobnie jak w sprawie opisanej powyżej – przez Komendanta Wojewódzkiego) także nie jest postanowieniem kończącym postępowanie, a zatem także w tym przypadku nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej ustawy, sąd odrzuca skargę, jeżeli innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) odrzucił skargę.