II SA/Sz 1093/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 13 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Spółki A na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 1093/18 odrzucające skargę kasacyjną Spółki B od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 1093/18 wydanego w sprawie ze skargi D. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia postanawia: odrzucić zażalenie. Wyrokiem z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 1093/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi D. K., uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie tego organu z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia wydanej na rzecz A. W. Spółki z o.o. w P.. Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 1093/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę kasacyjną A. W. E. Spółki w P. od ww. wyroku z dnia 28 lutego 2019 r., gdyż nie została sporządzona przez podmiot uprawniony (przymus adwokacko-radcowski). Uczestnik postępowania A. W. Spółka z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wystąpiła z zażaleniem na postanowienie Sądu z dnia 3 czerwca 2019 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej A. W. E. Spółki z o.o. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Ocena merytorycznej zasadności wniesionego zażalenia wymaga uprzedniego ustalenia czy wnoszący je posiada legitymację do kwestionowania aktu objętego środkiem odwoławczym. Przy tym legitymację, czyli posiadanie uprawnienia do wniesienia środka odwoławczego, należy ocenić z uwzględnieniem tych samych przesłanek, o których mowa w art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a., na jakich opiera się możliwość wniesienia samej skargi. Uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). Interes prawny wnoszącego środek odwoławczy do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Brak tej przesłanki prowadzi do odrzucenia środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 43/09, opubl. w internetowej bazie orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do treści art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W sprawie należy odnotować fakt odrzucenia postanowieniem Sądu z dnia 3 czerwca 2019 r. skargi kasacyjnej A. W. E. Spółki z o.o. od wyroku z dnia 28 lutego 2019 r., który to podmiot nie był uznany za uczestnika postępowania sądowego. Powodem odrzucenia skargi kasacyjnej było niespełnienie wymogów formalnych w zakresie obowiązku sporządzenia i podpisania tego pisma przez uprawniony podmiot (przymus adwokacko-radcowski). Podkreślić należy, że zaskarżonym postanowieniem Sąd nie rozstrzygał merytorycznie sprawy, ale oceniał dopuszczalność skargi kasacyjnej Spółki A. W. E., a więc rozstrzygał wyłącznie w zakresie możliwości zaskarżenia wyroku z dnia 28 lutego 2019 r. przez tę Spółkę. Nie sposób uznać, aby interes prawny do złożenia zażalenia na postanowienie stwierdzające niedopuszczalność środka odwoławczego miał ktokolwiek poza podmiotem wnoszącym to zażalenie. Z samego charakteru tego postanowienia wynika, że dotyczy on wyłącznie interesu prawnego podmiotu, do którego jest skierowane. Tak rozumianego interesu prawnego nie można opierać na sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie charakter związków tych podmiotów byłyby nie tylko faktyczny, ale i prawny (por. postanowienie NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 304/08, opubl. w Lex nr 505982). Uwzględniając powyższe wywody, Sąd uznał, że zażalenie na postanowienie z dnia 3 czerwca 2019 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej wniesione przez A. W. Spółkę z o.o. jest niedopuszczalne, albowiem nie do niej skierowane było powyższe postanowienie Sądu. Adresatem zaskarżonego postanowienia była jedynie A. W. E. Spółka z o.o. i wyłącznie ona, powołując się na swój interes prawny, mogła złożyć skutecznie zażalenie w świetle art. 194 § 1 p.p.s.a. W takiej sytuacji zażalenie wniesione przez A. W. Spółkę z o.o., jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu, o czym Sąd orzekł, jak na wstępie, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 i art. 50 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.