II SA/Sz 1094/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z [...] sierpnia 2021 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej powoływane jako Kolegium lub organ odwoławczy) po rozpatrzeniu wniosku W. G. (dalej: inwestor lub skarżący), orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Wójta Gminy B. znak [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. w przedmiocie odmowy wydana decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dziewięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących z wbudowanymi garażami wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. [...] położonej w obrębie B., gmina B. . Jak wyjaśniło w uzasadnieniu Kolegium, organ pierwszej instancji ponownie rozpatrując wniosek inwestora, po uzupełnieniu postępowania dowodowego, odmówił wydana decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na niespełnienie wymogu odległości przedmiotowej działki od elektrowni wiatrowej, co zakwalifikowano jako naruszenie art. 4 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 724 – dalej: u.i.e.w.). Inwestor wnosząc odwołanie od powyższej decyzji wskazywał, iż przekazał organowi pierwszej instancji wszelkie żądane dokumenty, w tym mapy ewidencyjne gruntów i zabudowy w wyznaczonej skali oraz oświadczenie uprawnionego geodety, określające odległość od granicy jego działki do będącego w budowie pierwszego wiatraka na działce nr [...]. Nie zgadzał się w szczególności ze stwierdzeniem organu, iż w przeprowadzonym postępowaniu "przeanalizowano i udokumentowano lokalizację najbliższej elektrowni wiatrowej w P. , która została zrealizowana przed wejściem w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych", ponieważ przedmiotowa elektrownia, dla której pozwolenie na budowę wydano [...] lipca 2016 r., a prace budowlane rozpoczęły się w [...] marca 2017 r., nie została zakończona. W odwołaniu skarżący przedstawił też swoje obliczenia odległości działki inwestycyjnej do najbliższego wiatraka będącego w trakcie budowy. Podnosił również, iż w tym samym obszarze oddziaływania elektrowni znajdują się inne wybudowane już budynki mieszkalne, dla których w roku 2020 wydano decyzje o warunkach zabudowy. Kolegium rozpatrując powyższe odwołanie wskazało, iż w postępowaniu przeprowadzono analizę architektoniczno-geodezyjną dla planowanej inwestycji. Została ona opracowana przez uprawnionego architekta w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm. – dalej; u.p.z.p.) i zgodnie z wymaganiem określonym w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm. – dalej: rozporządzenie). Z powyższej analizy wynika w szczególności, że działka objęta wnioskiem znajduje się w strefie oddziaływania elektrowni wiatrowej realizowanej zgodnie z pozwoleniem na budowę nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r., a przewidzianą w obowiązującym planie miejscowym tj. w uchwale Rady Gminy B. z dnia [...] października 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla zespołu elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą techniczną niezbędną dla prawidłowej realizacji funkcji przeznaczenia podstawowego w okolicy miejscowości P. w G. B. (Dz. Urz. Woj. Z. z 2008 r. Nr [...], poz. [...]; zm. z późn. zm.). Kolegium stwierdziło, iż istnieje niezgodność inwestycji z przepisami u.i.e.w., co dawało podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji z uwagi na niespełnienie przesłanki o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Organ odwoławczy wyjaśnił w powyższym zakresie, że plan zagospodarowania przestrzennego dla farm elektrowni wiatrowych w okolicach miejscowości P. określił maksymalną wysokość skrajnego punktu skrzydła elektrowni wiatrowej w pozycji pionowej nad poziom terenu do 160 m. Tymczasem z przeprowadzonej analizy (część opisowa i graficzna) odległość w jakiej znajduje się najkrótszy odcinek pomiędzy granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy a linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej jest mniejsza niż wymagana wynosi bowiem około 662 m. Uznano tym samym, że planowana inwestycja - budynki mieszkalne na działce nr [...] - znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej elektrowni, co jest niezgodne z wymaganiami ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Natomiast podawana przez skarżącego odległość stanowiąca sumę odległości działki inwestycyjnej od najbliższego wiatraka, najdłuższej długości działki i długości zasięgu wykonanej analizy (po zsumowaniu łącznie: 1609m) mająca stanowić dopuszczalną minimalną odległość budynków mieszkalnych od elektrowni wiatrowej nie została określona w sposób prawidłowy tj. przewidziany przez ustawodawcę. Odnosząc się do innych zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, iż autor analizy urbanistyczno - architektonicznej był obowiązany do ustalenia, czy planowana inwestycja jest zgodna z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Według przepisów tej ustawy, jeżeli w otoczeniu planowanej inwestycji mieszkaniowej obowiązuje plan miejscowy dopuszczający elektrownię wiatrową, to dla ustalenia obszaru ograniczeń w zakresie minimalnej odległości elektrowni wiatrowej od budynku mieszkalnego, nie ma znaczenia fakt, czy elektrownię wiatrową zrealizowano, czy jest ona w trakcie realizacji, bądź - jak to ma miejsce niniejszej sprawie - inwestycja ma dopiero powstać. Innymi słowy, gdy w planie miejscowym wyznaczono strefę dopuszczenia budowy elektrowni wiatrowej, to już tylko z tego powodu wokół niej wyznacza się obszar ograniczenia, którego promień obliczony jest jako dziesięciokrotność wysokości elektrowni wiatrowej dopuszczonej planem. Taki sposób wyznaczania i obliczania rozważanego wprost wynika z art. 4 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 i 5 u.i.e.w. Końcowo, odnosząc się do zarzutów odwołującego w zakresie istnienia i powstania nowej zabudowy w obszarze oddziaływania inwestycji Kolegium wyjaśniło, iż ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych zawiera przepisy przejściowe, które regulują sytuacje mogące być niezgodne z zamierzeniami ustawodawcy. Przepisy te stanowią o ustępstwach po stronie inwestora inwestycji mieszkaniowej oraz ustępstwach i obostrzeniach po stronie inwestora energetyki wiatrowej. Jeśli chodzi o inwestora inwestycji mieszkaniowej, nie wygaszono wydanych już decyzji o warunkach zabudowy i nie zablokowano będących w toku postępowań o wydanie takich decyzji (art. 14 ust.1 i 4 u.i.e.w.). Przez 3 kolejne lata budynki mieszkalne mogły być lokalizowane z pominięciem wymogów z art. 4 u.i.e.w. a inwestorzy inwestycji mieszkaniowych zachowali bezterminowo prawo do ubiegania się o pozwolenie na budowę jeżeli lokalizacja budynku już nastąpiła przez wydanie decyzji o warunkach zabudowy (art. 14 ust 3 u.i.e.w.). Nie jest wymagane również zachowanie wymogów art. 4 u.i.e.w. przy przebudowie. nadbudowie, rozbudowie, remoncie, montażu lub odbudowie budynku mieszkalnego już istniejącego (art. 4 ust. 3 u.i.e.w.). Z tych przepisów wynika również, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy na budowę budynku mieszkalnego w obszarze dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej przewidzianej planem miejscowym było możliwe do 16 lipca 2019 r. W niniejszym przypadku skarżący z tych uprawnień nie skorzystał. Pismem z [...] września 2021 r. inwestor wniósł skargę na powyższą decyzję wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji a także o skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi inwestor wskazał, że pozwolenie na budowę zespołu elektrowni wiatrowych w rejonie P. gmina B. znak [...] z dnia [...] lipca 2016 r. zostało wydane po wejściu w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Pozwolenie na budowę elektrowni wiatrowej, wydano po wejściu w życie ustawy z 20 maja 2016 roku, zgodnie z zachowującym moc miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy B. ale z naruszeniem art. 4 ust. 1 pkt 1 u.i.e.w. Skarżący nadmienił też, iż budynek mieszkalny jednorodzinny, w którym zamieszkuje od ponad czterdziestu lat, jest zlokalizowany w odległości około 1.200 m od granicy terenu przeznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania terenu pod elektrownie wiatrowe. Zatem zachodzi przypadek naruszenia normy odległościowej. Oświadczył też, iż zmierzona przez działającego na jego zlecenie geodetę najmniejsza odległość granicy działki inwestycyjnej (nr [...]) od najbliższego wiatraka na działce nr [...], na dzień pomiaru w budowie, wynosi 782 m. Natomiast długość zasięgu wykonanej analizy, wyznaczona dookoła granic działki [...], będąca trzykrotnością szerokości frontu działki, wynosi 3 x 204m = 612 m. Jak wskazał dalej skarżący, nie kwestionuje on, że działka nr [...], tak jak i szereg innych działek położnych kolejno aż do działki nr [...], na której znajduje się dom skarżącego, leżą w odległości mniejszej od 1.600 m od przewidzianej planem elektrowni wiatrowej, jednak teoretyczny zasięg strefy oddziaływania przewidywanej elektrowni wiatrowej to znaczny obszar zabudowanej części B. . Końcowo skarżący oświadczył, iż w jego opinii ma znaczenie to czy budowa zespołu elektrowni wiatrowych w rejonie P. gmina B. , zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bez zachowania kryterium dziesięciokrotności wysokości istnieje (została wybudowana) czy traktowana jest jako planowana. Czas wskazany w ustawie dla realizacji inwestycji elektrowni wiatrowych ma tak samo znaczenie jak czas wskazany dla inwestora inwestycji mieszkaniowych. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. W piśmie z [...] grudnia 2021 r. skarżący przedstawił swoje dodatkowe stanowisko wywodząc, iż nie jest jego intencją występowanie przeciwko energetyce wiatrowej. Chciałby jednak podkreślić, że budowana elektrownia wiatrowa otrzymała pozwolenie na budowę po wejściu w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych i powstaje niezgodnie z jej zapisami o zachowaniu odległości. Pozwolenie na budowę zostało wydane w 2016 r., ale budowę rozpoczęto dopiero w 2021 r. Ponieważ skarżący mieszka w sąsiedztwie budowanej elektrowni wiatrowej, może obserwować trwający proces inwestycyjny. Nadmienił także, iż jego poszczególne działania inwestycyjne związane z przeznaczeniem powyższej działki pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną sięgają przed rok 2016 roku. Sukcesywnie w miarę swoich możliwości finansowych wykonywał kolejne kroki związane z przeznaczeniem działki na zabudowę jednorodzinną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również podkreślić, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Podstawą materialnoprawną wydania decyzji o warunkach zabudowy jest art. 61 ust. 1 z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm. – dalej: u.p.z.p.). Zgodnie z jego treścią wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie tj.: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem art. 5, jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z powyższego przepisu wynika wprost, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia wszystkich powyższych warunków. Trafnie zatem przyjęły organy przy orzekaniu, iż niespełnienie jednego ze wskazanych warunków czyni wydanie decyzji o warunkach zabudowy niedopuszczalnym i powinno prowadzić do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Organy administracji stwierdziły w toku swoich postępowań, że przesłanki uzyskania warunków zabudowy z art. 61 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 u.p.z.p. zostały spełnione, natomiast nie została spełniona przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. i właśnie powyższa okoliczność stanowiła podstawę odmowy wydania wnioskowanej przez inwestora decyzji. W badanej sprawie jest bezsporne, iż Rada Gminy B. w dniu [...] października 2007 r. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewidujący zespół elektrowni wiatrowych w okolicy miejscowości P.. W powyższym planie określono maksymalną wysokość ponad poziom terenu skrajnego punktu wirnika/skrzydła elektrowni wiatrowej w pozycji pionowej - 160 m (§5 ust 2 pkt 7 lit. f uchwały). Natomiast z analizy opracowanej na zlecenie organu I instancji wynika, że jako strefę oddziaływania planowanej elektrowni przyjęto, odległość 1.600m od granicy obszaru przewidzianego po budowę siłowni wiatrowych. Wyliczona odległość granicy obszaru przewidzianego po budowę siłowni wiatrowych do granicy działki objętej wnioskiem inwestora wynosi 662 m, przy czym obliczona przez geodetę działającego na zlecenie inwestora odległość granicy działki inwestycyjnej od najbliższego powstającego wiatraka wynosi 782 m. Dla oceny dopuszczalności wydania przez organy administracji decyzji o warunkach zabudowy znaczenie mają między innymi przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, w których zawarto ograniczenia w zakresie lokalizacji zabudowy mieszkaniowej w sąsiedztwie elektrowni wiatrowych oraz określono sposób obliczania odległości pomiędzy elektrownią wiatrową oraz zabudową mieszkalną. Stosownie do art. 4 ust. 1 u.i.e.w. odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane: 1) elektrownia wiatrowa - od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, oraz 2) budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej - jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Natomiast w myśl art. 5 ust. 1 u.i.e.w. przez odległość, o której mowa w art. 4 ust. 1, rozumie się najkrótszy odcinek pomiędzy: 1) rzutem poziomym istniejącego budynku mieszkalnego albo istniejącego budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, albo 2) granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 i w art. 59 ust. 1 u.p.z.p., dotyczącą inwestycji, o której mowa w pkt 1, na którym możliwa jest lokalizacja tej inwestycji, albo 3) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza realizację inwestycji, o której mowa w pkt 1, a: 4) okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej, albo 5) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej. Skoro w myśl art. 6 pkt 3 u.i.e.w. organy gminy są zobowiązane przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy uwzględnić odległość określoną zgodnie z art. 4 powyższej ustawy, w realiach badanej sprawy, miały one obowiązek ustalić czy działka inwestycyjna jest położona w odległości większej niż dziesięciokrotność przewidzianej w planie miejscowym maksymalnej wysokości ponad poziom terenu skrajnego punktu wirnika/skrzydła elektrowni wiatrowej w pozycji pionowej (tj. 10 x 160m). Odległość elektrowni wiatrowej od działki inwestycyjnej należało przy tym ustalać jako odcinek pomiędzy granicą terenu mającego być objętym decyzją o warunkach zabudowy od linii rozgraniczającej teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej. W badanej sprawie prawidłowo zatem uznano, że odległość minimalna odległość, w której możliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na obszar oddziaływania elektrowni wiatrowej przewidzianej w palnie miejscowym dla miejscowości P. wynosi 1.600 m. Natomiast z ustaleń organu wynika, iż odległość taka do działki objętej wnioskiem wynosi 662 m. Przy czym nawet wskazywana przez skarżącego odległość granicy działki inwestycyjnej od najbliższego powstającego wiatraka, mająca wynosić 782 m, jest znacząco mniejsza od minimalnej dopuszczalnej. Stwierdzenie niezachowania owej minimalnej odległości obligowało organy administracji do wydania decyzji odmownej albowiem w realiach badanej sprawy nie miały już, z uwagi na upływ czasu, zastosowania przepisy przejściowe u.i.e.w. Co do zasady zgodzić się należy z twierdzeniem skarżącego, iż nie jest całkowicie pozbawiony znaczenia etap realizacji elektrowni wiatrowej, albowiem w przypadku wybudowanej elektrowni przy określaniu obszaru jej odziaływania określałoby się odległość od zabudowy mieszkaniowej w oparciu o wysokość faktycznie powstałych siłowni wiatrowych (art.5 ust.1 pkt 4 u.i.e.w.) a nie od linii rozgraniczającej teren przeznaczony pod elektrownie wiatrową . Niemniej jednak nie można było pomijać, iż w realiach badanej sprawy do daty orzekania przez organy administracji, co potwierdza zresztą aktualnie sam skarżący, budowa elektrowni wiatrowej nie została zakończona, a zatem taka mniej rygorystyczna zasada nie mogła mieć zastosowana. Odnosząc się do zarzutów skarżącego opartych na wadliwości decyzji o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowej co ma wynikać z jej wydania już po wejściu w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, organ odwoławczy trafnie wskazał, iż powyższa ustawa zawierała przepisy przejściowe. Zatem wskazywane przez skarżącego okoliczności nie dają podstaw do automatycznego przyjmowania wadliwości takiej decyzji. Ponadto należy podkreślić, iż organy administracji orzekające o warunkach zabudowy, są związane treścią decyzji ostatecznych i nie były uprawnione do weryfikacji decyzji o pozwoleniu na budowę w postępowaniu zakończonym zaskarżoną do Sądu decyzją. Taka weryfikacja decyzji ostatecznej mogłaby następować przed właściwymi rzeczowo organami, jedynie w trybach nadzwyczajnych przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego. Przy czym nawet w razie ich zainicjowania, do czasu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, pozostawałby ona wiążąca dla organów. W tym miejscu należy jednak podkreślić, że podstawę odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy stanowiła nie podważana przez skarżącego treść pozwolenia na budowę, lecz minimalna odległość wyliczona w oparciu o wysokość wiatraków przewidzianą w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Owa wartość jest liczona zgodnie z wolą ustawodawcy jako najkrótszy odcinek pomiędzy granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy dotycząca inwestycji obejmującej budynki mieszkalne a linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej. Zatem to nie decyzja o pozwoleniu na budowę lecz regulacje prawa miejscowego (planu zagospodarowania przestrzennego) i u.i.e.w. stoją na przeszkodzie wydania wnioskowanej decyzji o warunkach zabudowy. Na marginesie powyższych rozważań należy dodać, iż wprawdzie możliwość pominięcia wymogu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.i.e.w. przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy dla budynku mieszkalnego lub o funkcji mieszanej wygasła z dniem [...] lipca 2019 r., na co trafnie zwróciło uwagę Kolegium. Obecnie jednak w świetle art. 15 ust. 8 u.i.e.w. dopuszczalne jest jeszcze w ciągu 72 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, a zatem do 16 lipca 2022 r., uchwalenie planu miejscowego przewidującego lokalizację budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, na podstawie przepisów dotychczasowych, tj. z pominięciem ograniczenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.i.e.w. Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz jednoznaczne brzmienie cytowanych przepisów a także ich bezwzględnie wiążący, charakter Sąd uznał stanowisko organów za prawidłowe. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi.